Жаңа Зеландия теміржолының RM класты Clayton бу локомотивтік вагоны – бірегей көлік. 52 жолға арналған, бу қазандық қысымы 275 psi. Тарихы, сипаттамасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
NZR RM класты Clayton булы рельс машинасы – Жаңа Зеландия темір жолдары (NZR) ұлттық теміржол желісінде пайдаланған бірегей рельс машинасы және Жаңа Зеландияда жұмыс істеген жалғыз екі булы рельс машинасының бірі. Екіншісі – 1925 жылғы RM класты Sentinel Cammell.
The NZR RM class Clayton steam rail motor was a unique railcar that was operated by New Zealand Railways (NZR) for New Zealand's national rail network and one of only two steam railcars to operate in New Zealand the other being 1925's RM class Sentinel Cammell.
Өмірбаян
ХХ ғасырдың басында NZR тиімсіз өңірлік локомотивтермен тасылатын экспресс пойыздарды алмастыру және тағы да жүкті, тағы да жолаушыларды тасымалдайтын баяу аралас пойыздармен қызмет көрсетілетін ауылдық тармақтарда тиімді жолаушылар тасымалын ұйымдастыру мақсатында рельстік вагондармен тәжірибе жүргізе бастады. Мұндай аралас пойыздар жүкті үнемі тиеп-түсіруге мәжбүр болғандықтан, жолаушылар пойыздарына қарағанда ұзақ тоқтаулар жасады.
In the early 20th century, NZR began experiments with railcars as an option to replace unprofitable regional locomotive hauled carriage expresses and to provide efficient passenger service on rural branch lines that were served solely by slow mixed trains that carried both goods and passengers. Such mixed trains had slow schedules as they had to load and unload freight regularly, making their stops longer than passenger service would normally require.
Құрылыс
1926 жылы Англияның Линкольн қаласындағы Clayton Carriage and Wagon компаниясы салып, NZR Petone шеберханаларында құрастырылған теміржол вагоны 52 адамға дейін отырғыза алатын. Оның бу қазандығы 275 фунт/квадрат дюйм қысым тудыратын. Оны екі бағытта да жүргізуге болады, бір-екі жүк вагонын тарта алатын, ал кең және жарық дизайны жолаушыларға ұнаған. Бірақ оны экипаж бен механиктер ұнатпады. Ақы төленетін жұмысты бастамас бұрын, ауыр оттық пен үлкен қазандық орнатылуы тиіс болды, сондай-ақ оның нашар сенімділігі үнемі жөндеуді талап етті. Осы мәселелерге байланысты осы теміржол вагонынан басқа үлгілер жасалмады.
Built in 1926 by Clayton Carriage and Wagon of Lincoln, England and assembled at NZR's Petone Workshops, the railcar could seat up to 52 people and its steam boiler could generate a pressure of 275 psi. It could be driven from either end and was capable of hauling a wagon or two of freight, and its airy, open design proved popular with passengers. It was not popular with crews or mechanics. Before it even commenced revenue operations, a heavier firebox and larger boiler had to be installed, and its poor reliability necessitated regular repairs. Due to these issues, no additional examples of the railcar were built.
Қызметте
Құрастыру және жақсарту жұмыстары аяқталғаннан кейін, вагон Оңтүстік аралға ауыстырылып, Куроу тармағындағы жолаушылар қызметін қабылдады, Куроудан Оамаруға және кері күніне алты рет қатынайтын. Бұрынғыда, бұл бағыттың жолаушылар тасымалын аралас пойыздар жүзеге асырған, олар жолаушылар мен жүктерді бірге тасығандықтан, жүк тиеу және түсіру үшін үнемі ұзақ тоқтайтын. Булы вагон жолаушылар үшін үлкен жақсарту болды, өйткені оның сапар кестесі бір сағатқа жылдамдап, бар болғаны 1 сағат 45 минутты құрады. Түзу, тегіс учаскеде ол жылдамдығын сақтай алатын, бірақ тік көтерілімдерге немесе өткір бұрылыстарға тап болғанда жылдамдығы төмендеді. Оның жұмысының бір ерекшелігі – фермерлердің итттері сапар бойы қожайындарының аяқтарына жатудың орнына, арнайы иттерге арналған қораптарда тасымалдануы тиіс еді; бұл саясат ауылдық тармақ желісінде жұмыс істегендіктен, ынтамен қабылданбады.
After its assembly and improvements were completed, the railcar was transferred to the South Island and took over passenger duties on the Kurow Branch, running from Kurow to Oamaru and return six days a week. Previously, the line's passenger services had been worked by mixed trains that carried both passengers and goods and thus would regularly stop for extended periods to load and unload freight. The steam railcar proved to be a vast improvement for passengers, as its schedule was an hour quicker, at just 1 hour 45 minutes. It could maintain a speed of on straight, flat track, but when presented with steep grades or sharp curves, its speed would drop to One quirk of its operations was that farmers' dogs had to be carried in dog boxes for the duration of the trip rather than lying at their master's feet; as the railcar operated on a rural branch line, this policy was not greeted with enthusiasm.
Қайтарып алу
1928 жылғы 10 қарашада, тұрақты локомотивпен жүретін жолаушылар поезді бұл вагонды алмастырды, бірақ бұл оның қызметінің соңы болған жоқ. Ол Отаго және Саутленд аймақтарында бірнеше жыл бойы түрлі мақсатта пайдаланылды. 1929 жылы ол Блафф тармағында Инверкаргилл мен Блафф арасында қала маңындағы қатынастарды жүзеге асырды. 1930 жылдан бастап ол тек үзіліс-үзіліспен қолданылды, ал қызмет еткен он бір жылдан кейін 1937 жылы пайдаланудан алынып, Инверкаргилл депосында бөлшектелді. 1930 жылдарға қарай рельстік вагон технологиясы дамыды. Вулкан вагондары (ішінде әжетханасы бар) Клейтон қызметтен шыққаннан кейін көп ұзамай тапсырыс берілді. Жаңа Зеландияның көптеген тарамдарының қиын жолдарына жарамсыз, ескі, сенімділігі төмен бумен жұмыс істейтін вагонға қажеттілік не экономикалық себеп болған жоқ. Ол сақталмады. Оның құм сандығы AB 810 локомотивінің артқы құм шығыршығы ретінде пайдаланылды.
On 10 November 1928, a regular locomotive hauled passenger train replaced the railcar, but this was not the end of its life. It was assigned to run various services in Otago and Southland for a number of years. In 1929 it worked suburban services between Invercargill and Bluff on the Bluff Branch. From 1930 it was only used intermittently, and after eleven years of operation, it was withdrawn in 1937 and dismantled in the Invercargill yard. Railcar technology was improving by the 1930s. The Vulcan railcars (which had a lavatory) were ordered not long after the Clayton retired, and there was little need or economic justification for an older, somewhat unreliable steam powered railcar that was unsuitable for the rugged terrain of many lines in New Zealand. It was not preserved. Its sandbox was appropriated for use as a back sand gear on AB 810.