Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Исода Корюсай (礒田湖龍斎, 1735–1790) – 1769 жылдан 1790 жылға дейін белсенді болған жапон суретшісі, укиё-э гравюраларының суретшісі және кескінші.
Isoda Koryūsai (礒田 湖龍斎, 1735–1790) was a Japanese ukiyo e print designer and painter active from 1769 to 1790.
Өмір және мансап
Корюсай 1735 жылы дүниеге келді және Цучия кланының қызметінде самурай болып жұмыс істеді. Клан басшысы қайтыс болғаннан кейін ол қызметтен босатылған ронинге айналып, Едоға (қазіргі Токио) көшті, онда Ягенбори ауданындағы Рёгоку көпіріне жақын қоныстанды. 1769 жылы ол Харухиро атты суретші ретінде жұмыс істеді, бастапқыда самурайларға арналған суреттер жасады. Укиё-э баспа шебері Харунобу 1770 жылы қайтыс болды, сол кезде Корюсай ойын-сауық аудандарының өмірін бейнелейтін суреттер жасауды бастады. Корюсай көптеген жеке және сериялық баспалардың авторы болды, олардың көпшілігі 1769-1881 жылдар аралығында жарық көрді. 1782 жылы Корюсай императорлық сарайдан буддалық «хоккё» («Заң көпірі») құрметті атағын алды және одан кейін бұл атақты қолтаңбасының бір бөлігі ретінде пайдаланды. Осыдан кейін ол сурет салуды азайтты, бірақ 1790 жылы қайтыс болғанға дейін баспалар жасауды жалғастырды.
Koryūsai was born in 1735 and worked as a samurai in the service of the Tsuchiya clan. He became a masterless rōnin after the death of the head of the clan and moved to Edo (modern Tokyo) where he settled near Ryōgoku Bridge in the Yagenbori area. He became a print designer there under the art name Haruhiro in 1769, at first making samurai themed designs. The ukiyo e print master Harunobu died in 1770, and about that time Koryūsai began making prints in a similar style of life in the pleasure districts. Koryūsai was a prolific designer of individual prints and print series, most of which appeared between 1769 and 1881. In 1782 Koryūsai applied for and received the Buddhist honour hokkyō ("Bridge of the Law") from the imperial court and thereafter used the title as part of his signature. His output slowed from this time, though he continued to design prints until his death in 1790.
Жұмыс
Корюсайдың белгілі дизайндарының саны 2500-ге жетеді, яғни аптасына орташа есеппен төрттен шығаратын. Өнер тарихшысы Аллен Хоклидің сөзінше, "Корюсай XVIII ғасырдағы ең өнімді суретші болған болуы мүмкін". "Мода үшін модельдер: Жаңа дизайндар жас жапырақтар сияқты" (Хинагата вакана но хацумойо, 1776–81) сериясы 140 баспадан тұрады, бұл ukiyo-e жанрындағы әдемі суреттердің ең ұзақ сериясы болып табылады. Ол кем дегенде 350 хашира-э бағаналы баспа, көптеген качо-э құс және гүл баспалары, көптеген шунга эротикалық баспалары және тағы да басқаларын жасаған. Оның 90 никухицу-га суреті белгілі, бұл оны сол дәуірдегі ең өнімді суретшілердің біріне айналдырады.
Koryūsai's known designs total 2500, or an average of four a week. According to art historian Allen Hockley, "Koryūsai may have been the most productive artist of the eighteenth century". The series Models for Fashion: New Designs as Fresh Young Leaves (Hinagata wakana no hatsumoyō, 1776–81) ran for 140 prints, the longest ukiyo e print series of beauties known. He designed at least 350 hashira e pillar prints, numerous kachō e bird and flower prints, a great number of shunga erotic prints, and others. 90 of his nikuhitsu ga paintings are known, making him one of the most productive painters of the period.
Мұра
Корюсайдың өнімділігі мен танымалдығына қарамастан, оның туындылары ғылыми зерттеулерге аз тартылды. Батыста 19 ғасырда жазылған алғашқы укиё-э тарихтарында кейбір суретшілер үлгі ретінде көрсетілді; Корюсайдың жұмысы 1770 жылы қайтыс болған Харунобуға тым көп қарызды және 1880 жылдары өркендеген Киёнагадан нашар деп есептелді. Мысалы, Вольдемар фон Сейдлицтің 1897 жылғы «Жапондық түрлі түсті гравюралар тарихы» – бұл алғашқы укиё-э тарихтарының ең танымал туындысы, ол Корюсайды 1770 жылдары Харунобудың ізбасары және Киёнаганың бәсекелесі ретінде бейнелейді, ал онжылдықтың соңында орташа деңгейге түсіп, өзінің бәсекелесін еліктеуге тырысты. Көбінесе қызығушылық Корюсайдың өміріне – укиё-энің пролетарлық әлемінде сарайлық құрметке ие болған самурайға – ауды. 2021 жылы заманауи ағаштан гравюра жасаушы Дэвид Булл Корюсайдың эскиздерінен бейімделген табиғат көріністерін бейнелейтін 12 гравюрадан тұратын серия жасады. Оның туындылары әлемдегі бірнеше мұражайлардың тұрақты коллекцияларында сақталады, олардың ішінде Британ мұражайы, Бостонның Көркемөнер мұражайы, Карнеги өнер мұражайы, Принстон университетінің өнер мұражайы, Миннеаполис өнер институты, Мичиган университетінің өнер мұражайы, Эрмитаж мұражайы, Сантори өнер мұражайы, Израиль мұражайы, Краннерт өнер мұражайы, Лос-Анджелес округінің өнер мұражайы, Филадельфия өнер мұражайы, Гонолулу өнер мұражайы, Жаңа Зеландия мұражайы, Бруклин мұражайы, Эшмолеан мұражайы, Сан-Францисконың Көркемөнер мұражайы, Фрир өнер галереясы, Индианаполис өнер мұражайы, Чазен өнер мұражайы, Портленд өнер мұражайы және Кимбелл өнер мұражайы бар.
Despite the Koryūsai's productivity and popularity—both in his time and amongst later collectors—his work has attracted little scholarship. The first ukiyo e histories written in the West in the 19th century elevated certain artists as examplars; Koryūsai work came to be seen as too indebted to Harunobu, who died in 1770, and inferior to Kiyonaga, whose peak period came in the 1880s. An example is Woldemar von Seidlitz's Geschichte des japanischen Farbenholzschnittes ("History of Japanese colour prints", 1897), the most popular of the early ukiyo e histories, which paints Koryūsai as a successor to Harunobu and a rival of Kiyonaga's in the 1770s who slipped into mediocrity and imitation of his rival by the end of the decade. Interest lay mainly in the details of Koryūsai's life—a samurai who received court honours was unusual in the proletarian world of ukiyo e. In 2021, contemporary woodblock printmaker David Bull created a series of 12 prints depicting nature scenes adapted from Koryūsai's designs. His work is held in the permanent collections of several museums worldwide, including the British Museum, the Museum of Fine Arts, Boston, the Carnegie Museum of Art, the Princeton University Art Museum, the Minneapolis Institute of Art, the University of Michigan Museum of Art, the Hermitage Museum, the Suntory Museum of Art, the Israel Museum, the Krannert Art Museum, the Los Angeles County Museum of Art, the Philadelphia Museum of Art, the Honolulu Museum of Art, the Museum of New Zealand, the Brooklyn Museum, the Ashmolean Museum, the Fine Arts Museum of San Francisco, the Freer Gallery of Art, the Indianapolis Museum of Art, the Chazen Museum of Art, the Portland Art Museum, and the Kimbell Art Museum.