Бурсфельде конгрегациясы – 15 ғасырдағы Батыс және Орталық Еуропаның 100-ден астам монастырларын қамтыған бенедиктин реформасы. Жан Дедераттың бастамасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бёрсфельд қауымы, сондай-ақ Бёрсфельд одағы деп аталады, батыс және орталық Германиядағы басым көпшіліктегі бенедиктиндік монастырлардың (ерлер және әйелдер монастырларының) бенедиктиндік дәстүрді жаңартуға бағытталған бірлестігі болды. Бёрсфельд аббаттығының атымен аталған бұл одаққа Орта Еуропадағы 100-ден астам монастырь кірді.
The Bursfelde Congregation, also called Bursfelde Union, was a union of predominantly west and central German Benedictine monasteries, of both men and women, working for the reform of Benedictine practice. Named after Bursfelde Abbey, it included over 100 monasteries in middle Europe.
Өмірбаян
XV ғасырда бүкіл Еуропада монастырлық және басқа да шіркеу реформалары қозғалысы болды. Бенедиктин реформаторларының бірі – Нордхаймдық Джон Дедерот. 1430 жылдан бері абат болған Клюс абаттығында маңызды реформалар жасағаннан кейін, Дедеротты 1433 жылы Брансвик герцогы Отто бұрынғы абат үмітсіздікпен қызметтен бас тартқаннан кейін, ұзақ уақытқа дейін назардан тыс қалған және тозығы жеткен Бёрсфельд абаттығын реформалауға көндірді. Трирдегі Сент-Матиас абаттығынан төрт үлгілі монахты алып, олардың екеуін Клюсқа реформаланған тәртіпті сақтау үшін жіберді, ал қалған екеуі онымен бірге Бёрсфельдке барды. Клюс абаты ретінде ол Бёрсфельдке сол қауымнан жаңа монахтарды тартты. Дедерот Бёрсфельдті қалпына келтіруде үлкен жетістікке жетті және Геттингенге жақын Рейнхаузен абаттығының реформасын бастады, бірақ 6 ақпан 1439 жылы, осы бағыттағы еңбектері жеміс берместен қайтыс болды.
During the 15th century there was a movement for monastic and other ecclesiastical reforms throughout Europe. One of the first Benedictine reformers was John Dederoth of Nordheim. After effecting notable reforms at Clus Abbey, where he had been abbot since 1430, Dederoth was persuaded by Duke Otto of Brunswick in 1433 to reform the extremely neglected and dilapidated Bursfelde Abbey after the previous abbot had resigned in despair. Obtaining four exemplary monks from St. Matthias' Abbey in Trier, he assigned two of them to Clus to maintain his reformed discipline there, while the other two went with him to Bursfelde. As abbot of Clus, he was able to recruit from that community for Bursfelde. Dederoth succeeded beyond expectations in the restoration of Bursfelde and began the reform of Reinhausen Abbey near Göttingen but died on 6 February 1439, before his efforts in that quarter had borne fruit.
Бёрсфельде қауымы
Дедерот реформалаған монастырлар ешқашан бір қауымға бірікпесе де, оның реформалары Бёрсфельде қауымының негізі ретінде қарастырылуы мүмкін. Дедерот Солтүстік Германияның реформаланған бенедиктиндік монастырларын тәртіптің қатаң біркелкілігімен біріктіруді ниеттенген, бірақ оның жоспарын іске асыру оның ізбасары Иоганнес де Индагинге жүктелді. Ол, 1431 жылдан бері Рим папасы Евгений IV итальяндық бенедиктиндік Әйя Иустина қауымына берген барлық артықшылықтарды берді. 1461 жылы бұл бекіту қайтадан расталды және қауымға түрлі жаңа жеңілдіктер берілді. Епископтар, кардиналдар, папалар және әлемдік билеушілер, әсіресе Брауншвейг герцогтары, XV ғасырдың екінші жартысы мен XVI ғасырдың бірінші жартысында Германияның бенедиктиндік монастырларында реформаны ілгерілетуде Бёрсфельде қауымына зор ықпал етті. Ян Буш және Николай Кузанскийдің ықпалымен реформа Бельгия, Люксембург, Нидерланды және Даниядағы бенедиктиндік монастырларға тарады. Абат Иоганн де Индагин қайтыс болған кезде, отыз алты монастырь Бёрсфельде қауымына қосылған еді, және жыл сайын жаңалары қосылып келе жатты. Өркендеген шағында, Реформация басталғанға дейін, Германияның түкпір-түкпіріне шашырап орналасқан кем дегенде 136 аббаттық және 64 монастырь Бёрсфельде қауымының құрамына кірді.
Although the monasteries reformed by him never united into a congregation, Dederoth's reforms may be looked upon as the foundation of the Bursfelde Congregation. Dederoth had intended to unite the reformed Benedictine monasteries of Northern Germany under a stricter uniformity of discipline, but the execution of his plan was left to his successor, Johannes de Indagine. and gave it all the privileges which Pope Eugene IV had given to the Italian Benedictine Congregation of St. Justina since the year 1431. In 1461 this approbation was reiterated, and various new privileges granted to the congregation. Favoured by bishops, cardinals, and popes, as well as by temporal rulers, especially the Dukes of Brunswick, the Bursfelde Congregation was influential during the second half of the fifteenth century and first half of the sixteenth century to promote reform in the Benedictine monasteries of Germany. Under the influence of Jan Busch and Nicholas of Cusa, the reform spread to Benedictine monasteries in Belgium, Luxembourg, the Netherlands and Denmark. At the death of Abbot Johannes de Indagine, thirty six monasteries had already joined the Bursfelde Congregation, and new ones were being added every year. At its peak, shortly before the Reformation, at least 136 abbeys and 64 convents, scattered through all parts of Germany, belonged to the Bursfelde Congregation.
Реформация
Діни революция, әсіресе Германиядағы шаруалардың көтерілісі, Бурсфельд реформасының дамуына үлкен тосқауыл болды. 1579 жылы Бурсфельдедегі соңғы абат Андрей Людериц лютерандық герцог Юлий Брауншвейгтің тарапынан қуылды, және шамамен бес жүз жылдық өмірден кейін Бурсфельд католик монастыры ретінде тоқтатылды. Аббаттықтың мүлігі тәркіленді, ал абаттың орны лютеран абатымен ауыстырылды. Бурсфельд конгрегациясына қарасты тағы қырық бенедиктин аббаттығы да таратылды, олардың иеліктері лютеран князьдерімен тәркіленді, ал шіркеулері бұзылды немесе протестанттық мақсаттарға бейімделді. 1630 жылы Бурсфельд конгрегациясы Англиядан жер аударылған бенедиктин монахтарына Ламспринг аббаттығындағы бос ғимараттарды сыйлады, ол 1644 жылдан 1802 жылға дейін ағылшын монахтарының аббаттығы ретінде жалғасты. Реформа жұмысында үлкен кедергілерге ұшырағанына қарамастан, Бурсфельд конгрегациясы он сегізінші ғасырдың соңында және тоғызыншы ғасырдың басында барлық монастырларының міндетті түрде секуляризацияға дейін өмір сүруін жалғастырды. Оның соңғы президенті 1798 жылы қайтыс болған Рейн провинциясындағы Верден аббаттығының абаты Бернард Биербаум болды. Конгрегация 1803 жылы ресми түрде таратылды.
The religious revolution, and especially the consequent risings of the peasants in Germany, greatly inhibited the progress of the Bursfelde Reform. In 1579, Andrew Lüderitz, the last abbot of Bursfelde, was driven out by the Lutheran Duke Julius of Brunswick, and, after an existence of almost five hundred years, Bursfeld ceased to be a Catholic monastery. The possessions of the abbey were confiscated, and the abbot was replaced by a Lutheran abbot. About forty other Benedictine abbeys belonging to the Bursfelde Congregation were also dissolved, their possessions confiscated by Lutheran princes, and their churches demolished or turned to Protestant uses. In 1630 the Bursfelde Congregation granted the English Benedictines in exile the derelict buildings at Lamspringe Abbey, which continued as an abbey of English monks from 1644 to 1802. Though greatly impeded in its work of reform, the Bursfelde Congregation continued to exist until the compulsory secularization of all its monasteries at the end of the eighteenth, and the beginning of the nineteenth, century. Its last president was Bernard Bierbaum, abbot of Werden Abbey in the Rhine Province, who died in 1798. The Congregation was formally abolished in 1803.