Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джозеф Хью Уилер (1927 – 11 қазан 1977) – британдық музыкант және музыкатанушы. Кәсіби қызметкер ретінде Уилердің ең танымал жұмысы – 1952 жылы бастап, аяқтауға он үш жыл кеткен Густав Малердің Оныншы симфониясын іске асыруы. Уилер Англияның Бромли қаласында, кәсіби мысқыл оркестрінің мүшесі болған әкесінен туған. Уилердің де музыкалық қабілеті жоғары болды, ол «Джентльмендер трубашыларының гильдиясының» негізін қалаушыларының бірі атанды. 1948 жылы Ұлыбритания Корольдік әуе күштеріндегі (RAF) міндетті әскери қызметін аяқтағаннан кейін, Уилердің Малерге деген қызығушылығы және Америка Құрама Штаттарындағы энтузиаст Джек Дитердің аяқталмаған Оныншы симфониясын қолдаушы болуы, оны тағы бір музыкатанушы, Дерик Кук осы жобамен айналысып жатқанын білмей, жұмыс бастауға итермеледі. Кук жасаған орындаушылық нұсқасы ең көп танымал болғанымен, көптеген адамдар (соның ішінде «толықтырушы» Ремо Мазетти-младший) Уилердің нұсқасын Малер өмірінің соңында жазған, азырақ оркестрленген туындыларға жақын деп санайды. Уилердің нұсқасында, тамашаланбайтын нәрсе – басқа нұсқаларға қарағанда, мысқыл аспаптары жиірек кездеседі. Дегенмен, Уилердің нұсқасы барлық нұсқалардың ішіндегі ең аз болжамды екендігіне күмән жоқ, сондықтан оны «толықтыру» әрекеті емес, дамып жатқан жұмыстың көрінісі ретінде қарастыруға болады. Уилердің сақтығы оны екі жұмыс нұсқасын аяқтауға алып келді, олардың екеуі де концерттік орындауларда көрсетілген жоқ. 1965 жылдың 26 мамырында Артур Блум Уилердің жұмысының алғашқы толық нұсқасын Сецилия симфониялық оркестрімен бірге орындады. Бұл оның 1955 жылы аяқтаған үшінші нұсқасы болды. Уилер жұмысына тағы өзгерістер енгізді, ал оның соңғы, төртінші толық партитурасы 1966 жылдың қарашасында Нью-Йоркте Джон Перлиямен және Манхэттен музыка мектебінің оркестрімен орындалды. Уилердің төртінші редакциясы американдық дирижер Роберт Олсонның басылымының негізі болып табылады, онда ол Уилердің қолжазбасындағы кейбір үйлесімсіздіктерді түзетіп, түсіндірді. Олсоннан кейін Уилердің нұсқасын екі рет жаздырды: Колорадо МалерФест оркестрімен және Польша Ұлттық радиосының симфониялық оркестрімен.
Joseph Hugh Wheeler (1927 – 11 October 1977) was a British musician and musicologist. A civil servant by profession, Wheeler's most famous work was his realisation of Gustav Mahler's Tenth Symphony which he began in 1952 and took him some thirteen years to complete. Wheeler was born in Bromley, England, the son of a professional brass band player. Wheeler had similar musical abilities, becoming a founder member of the Guild of Gentlemen Trumpeters. After completing his National Service with the RAF in 1948, Wheeler's consuming interest in Mahler and the championing of the unfinished Tenth by fellow enthusiast Jack Diether in the United States led him to begin work on the score, unaware that another musicologist, Deryck Cooke, was tackling the same project. Although Cooke's performing version is by far the most familiar, many (including fellow 'completer' Remo Mazzetti Jr.) regard Wheeler's version as closest in texture to the more leanly orchestrated works Mahler was composing towards the end of his life. Unsurprisingly in Wheeler's version the brass features more heavily than in any other realisation. However what cannot be doubted is that Wheeler's is the least speculative of all versions and hence can be regarded as a snapshot of a work in progress rather than an attempt at a 'completion'. Wheeler's caution led him to complete two working versions of the score, neither of which saw the light of day in performance. On 26 May 1965 Arthur Bloom premiered the first completed version of Wheeler's work with the Caecilian Symphony Orchestra. This was the third version, which he had completed in 1955. Wheeler made further changes to his work, and his final, fourth complete score was performed in New York City by Jonel Perlea with the Manhattan School of Music Orchestra in November 1966. Wheeler's fourth revision is the basis of American conductor Robert Olson's edition, in which he corrected and deciphered some of the inconsistencies in Wheeler's manuscript. Olson has since recorded Wheeler's version twice: with the Colorado MahlerFest Orchestra and again with the Polish National Radio Symphony Orchestra.