Музыка қолжазбалары – қағазға немесе парққа жазылған музыка көздері. Автордың қолымен жазылғандары автографтар деп аталады. Нотация, мәтін, суреттер бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыканың қолжазба көздері
Handwritten sources of music
Музыка қолжазбалары – музыканың жазылған түрлері. Көбінесе, олар қағазға немесе пергаментке жазылады. Егер қолжазба композитордың өзінің қолымен жазылған болса, ол автограф деп аталады. Музыка қолжазбаларында ноталармен қатар мәтін мен суреттер де кездеседі. Эскиздер мен үзінділерден бастап, композициялық партияларға және музыкалық шығармалардың таныстырылымдық көшірмелеріне дейін түрлі-түрлі нұсқалары бар.
Music manuscripts are handwritten sources of music. Generally speaking, they can be written on paper or parchment. If the manuscript contains the composer's handwriting it is called an autograph. Music manuscripts can contain musical notation as well as texts and images. There exists a wide variety of types from sketches and fragments, to compositional scores and presentation copies of musical works.
Алғашқы музыка қолжазбалары
Батыс Еуропа музыкасының ең ерте жазбаша деректері 9 ғасырдың соңына қарай жасалған ортағасырлық қолжазбаларда табылады, олар діни ән мәтіндерін қамтиды. Осы мәтіндердің үстінде мелодиялық сызықтардың пішінін көрсететін кішкентай белгілер (неумалар) жазылған. Сол дәуірден бүгінгі күнге дейін сақталған қолжазбалардың саны өте аз. Ғасырлар бойында жаңа жүйелер құрастырылды.
The earliest written sources of Western European music can be found in medieval manuscripts of the late 9th century that contain liturgical texts. Above these texts small symbols (neumes) indicated the shape of the melodic lines. Only a few manuscripts survive from that time. New systems were devised over the centuries.
Қолжазбаларды дайындау және музыканы көшіру
Бұрын әр композитор бос қағазға өздері штангалық сызықтарды (ставы) салуға міндетті болған. Көп ұзамай, еңбекті үнемдеу мақсатында, ставы бар қағаз өндіріле бастады. Содан кейін композиторлар музыканы тікелей қарындашпен немесе черниламен жазатын. Көбірек мүмкіндіктер ұсынатын жаңа әдістер пайда болғанға дейін, музыка (баспаға түспеген жағдайда) қолмен жазылуы керек еді. Ірі көлемді шығармалар үшін, композитордың музыкалық партитурасынан әрбір музыкантқа жеке ноталарды қолмен көшіру үшін көшіруші маман шақырылатын. 1980-жылдардың соңында және одан кейін жеке компьютерлердің пайда болуымен, музыканы жинауды осы мақсат үшін жасалған графикалық компьютерлік бағдарламалар, мысалы, Dorico, Finale, Musescore немесе Sibelius арқылы жасау мүмкін болды, бұл музыка қолжазбаларының қажеттілігін азайтты.
In the past, each composer was required to draw their own staff lines (staves) onto blank paper. Eventually, staff paper was manufactured pre printed with staves as a labor saving technique. The composer could then compose music directly onto the lines in pencil or ink. Until the arrival of more modern methods, music (unless printed) had to be written by hand. For larger scale works, a copyist was often employed to hand copy individual parts (for each musician) from a composer's musical score. With the advent of the personal computer in the late 1980s and beyond, music typesetting could now be accomplished by a graphics computer software made for this purpose, such as Dorico, Finale, Musescore, or Sibelius, which has reduced the necessity of music manuscripts.