Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пьер Силь (16 тамыз 1923 – 25 қараша 2005) – гомосексуалистік бағыты болған Холокосттан аман қалған, неміс армиясына әскерге шақырылған және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өзінің гомосексуализміне байланысты депортацияға ұшыраған тәжірибесі туралы ашық куәлік берген жалғыз француз азаматы.
Gay Holocaust survivor (1923–2005)
Pierre Seel (16 August 1923 – 25 November 2005) was a gay Holocaust survivor who was conscripted into the German Army and the only French person to have testified openly about his experience of deportation during World War II due to his homosexuality.
Өмірбаян
Пьер бай католик Альзас отбасының бесінші және соңғы ұлы болды және ол Хагенаудағы Филате отбасылық қасапасында дүниеге келді. Он бір жасында ол кіші әпкесі Жозефинаның (оған Фифин) шын мәнінде оның туысы екенін, анасы қайтыс болғаннан кейін әкесі асырап алғандығын білді. Оның әкесі Мулхаустың басты көшесінде (Рю-ду-Саваж 46 мекенжайы) табысты кондитерлік-патнисерлік дүкенін ашты. Оның анасы Эмма Жанна, бұрынғы дүкен директоры, үйленгеннен кейін отбасылық бизнеске қосылды. Жастық шағында Пьер Силь Мюльхаустың (Эльзас) гей және Зазу субмәдениеттеріне қатысты. Ол өзінің гомосексуализмінің себебі отбасының қатаң католик моральдық принциптеріне байланысты деп күдіктенді, ол жасөспірім кезінде өз жасындағы қыздарға қызығушылық танытуына тыйым салды. Ол өзінің гомосексуализмін қабылдауға және мойындауға қиындық тапты және өзін тез ашулы деп сипаттады. 1939 жылы ол ерлердің "кездесу" орны ретінде танымал болған қоғамдық бақта (Le Square Steinbach) болды. Сол жерде жүргенде оның сағаты ұрланды, оны әйел анасы соңғы қасиетке ие болғанда сыйлаған. Ұрылық туралы полицияға хабарлау оның есімін полициядағы гомосексуалдар тізіміне қостырды (гомосексуализм Францияда 1791 жылдан бері заңсыз емес; Виши режимі аңызға қайшы, гомосексуализмді қайтадан қылмыстық қылмыс деп жарияламады, бірақ 1942 жылдың тамызында ересек пен жиырма бір жасқа толмаған адам арасындағы жыныстық қатынасты заңсыз деп жариялады, сондай-ақ гомосексуализмді қылмыстық қылмыс деп танымайтын заңдар болғанына қарамастан, гомосексуалдарды қуғынға түсірді). Неміс шабуылы Сильдің Лилльде мата өнерін оқу үмітін тоқтатты. Ол бухгалтерлік есеп, сәндеу және сату саласында кәсіби білім алды және көрші дүкенде сатушы болып жұмысқа орналасты.
Pierre was the fifth and last son of an affluent Catholic Alsatian family, and he was born at the family castle of Fillate in Haguenau. At the age of eleven, he discovered that his younger sister, Josephine (Fifine to him), was in fact his cousin, adopted by his father when her mother died. His father ran a successful patisserie confiserie shop on Mulhouse's main street (at 46 rue du Sauvage). His mother, Emma Jeanne, once director of a department store, joined the family business when she married. By his late teens, Pierre Seel was part of the Mulhouse (Alsace) gay and Zazou subcultures. He suspected that his homosexuality was due to the repressive Catholic morals of his family which forbade him to show interest in girls his age during his early teens. He found it difficult to come to terms with and accept his homosexuality, and described himself as short tempered. In 1939, he was in a public garden (le Square Steinbach) notorious as a "cruising" ground for men. While he was there, his watch was stolen, a gift that his godmother had given to him at his recent communion. Reporting the theft to the police meant that, unknown to him, his name was added to a list of homosexuals held by the police (homosexuality had not been illegal in France since 1791; the Vichy Regime did not, contrary to legend, recriminalize homosexuality, but in August 1942 it did outlaw sexual relations between an adult and a minor under twenty one, and it also persecuted homosexuals, despite there being no laws criminalizing homosexuality). The German invasion curtailed Seel's hopes of studying textiles in Lille. He completed vocational training in accounting, decoration and sales and found a sales assistant job at a neighbouring shop.
Ширмек-Форбрюкте
1941 жылы 3 мамырда Силь тұтқындалды. Оны ағашпен қинап, зорлады. Содан кейін ол 1941 жылы 13 мамырда Страсбургтен батысқа қарай 30 шақырым жерде орналасқан Ширмек Ворбрук лагеріне жіберілмес бұрын қалалық түрмеге қамалды. Оның түрмелік киімінде Ширмекте қолданылмаған әйгілі қызғылт үшбұрыш орнына көк сызық (католик және "әлеуметтік" тұтқындарды белгілеу) болды. Кейін ол былай деп еске алды: "Гомосексуал тұтқындарға ешқандай қолдау болмады, олар ең төменгі кастаға жатты. Басқа тұтқындар, тіпті өзара араласқанда да, оларды мазақтады". Лагерде болғанда ол өзінің он сегіз жасар жары Джоның иттердің тобымен шабуылдалып өлтірілгеніне куә болды. 1941 жылы 6 қарашада бірнеше ай бойы аштық, нашар қарым-қатынас және мәжбүрлі еңбекке ұшырағаннан кейін, Силь ешқандай түсіндірмесіз босатылды және неміс азаматы деп жарияланды. Лагерь командирі Карл Бак оны өзінің басынан өткендері туралы құпия сақтауға сөз бердірді. Ол Гестапо кеңсесіне күнделікті есеп беруге міндеттелді.
On 3 May 1941, Seel was arrested. He was tortured and raped with a piece of wood. He was then sent to the city jail before being transferred on 13 May 1941 to the Schirmeck Vorbrück camp, about 30 km west of Strasbourg. His prison uniform was marked with a blue bar (marking Catholic and "a social" prisoners) rather than the infamous pink triangle which was not in use at Schirmeck. He later noted: "There was no solidarity for the homosexual prisoners; they belonged to the lowest caste. Other prisoners, even when between themselves, used to target them." During his stay in the camp he also witnessed the execution of his eighteen year old lover, Jo, by means of assault from a pack of dogs. On 6 November 1941, after months of starvation, ill treatment and forced labour, Seel was set free with no explanation and made a German citizen. He was sworn to secrecy about his experience by Karl Buck, the commander of the camp. He was made to report daily to the Gestapo offices.
Соғыстың қалған бөлігі
1942 жылдың 21 наурызы мен 26 қыркүйегі аралығында Сель әскери оқудан өту үшін RAD (Reichsarbeitsdienst) қатарына қосылуға мәжбүр болды. Бірінші кезде, ол Венаға бір неміс офицерінің жеке көмекшісі ретінде жіберілді. Содан кейін ол Голландия-Германия шекарасына жақын Гютерслох қаласындағы әскери әуежайда болды. 1942 жылдың 15 қазанында ол Вермахтқа қабылданып, "malgré nous" (бізге қарсы) тобының біріне айналды – Эльзас немесе Лотарингияда туған, өз еркімен емес, неміс армиясына алынған және өздері қолдаған халыққа қарсы жауымен күресуге мәжбүр болған жас жігіттер. Келесі үш жыл бойы ол Еуропаны шарлап, оқиғаларды, жерлерді және күндерді жақсы есіне алмады. Осы жолы ол Югославияға жіберілді. Жергілікті қарсылық күштермен шайқасқанда, ол және оның әріптестері әйелдер мен балалар ғана тұратын шалғай ауылдарды өртеп жіберді. Бір күні ол партизанның алдына келді, ол Сельдің жақ сүйегін сындырып, салдарынан ол тістерінің бәрін жоғалтты. Бұл адам соңынан болған шайқастан аман қалмады. Жараланған Сель Берлинге әкімшілік қызметке жіберілді. 1943 жылдың көктемінде Сельді Помераниядағы Лейбенсборнға жіберді, бұл Генрих Гиммлердің арманындағы және нацистердің арийлік "тазалық" стандарттарына сәйкес жаңа ұлтты өсіруге арналған Рейхтегі оннан астам орынның бірі. Жас, сау адамдар бала туып, оларды Германияға беруге шақырылды. Ол онда бірнеше күн ғана болды. 1943 жылдың жазында ол Рейхсбанкке ерікті түрде кіріп, Белград пен Салоника арасындағы пойызда солдатының кассирі болды. Бұл 1944 жылдың 20 шілдесінде Гитлерге жасалған қастандықпен аяқталды, бұл билікті күшейтуді қажет етті. Сель 40 күн және 40 түн бойы одақтастардың шабуылы кезінде Берлин метросындағы азаматтарға көмектесті. Рейхтің жағдайы нашарлағанда, Сельді Ресей майданындағы Смоленскке жіберді. Оның қызметіндегі офицердің атын қашырып алғаннан кейін, Сельді қауіпті және ашық жерге, тағы бір Эльзастың қасында жіберді. Жау оларға үздіксіз оқ жауып, көп ұзамай Сельдің серігі қаза тапты. Ол үш күн бойы сонда, ақыл-есінен айнып, өзін ұмытылған сезінді. Германияның жеңілісі жақын болғанда, оның командирі оны өзімен бірге дезертирлікке шақырды. Бірақ көп ұзамай офицер өлтіріліп, Сель жалғыз қалды және совет әскерлеріне берілуге шешім қабылдады, олардың батысқа қарай соңынан еріп жүрді. Бірақ Польшада ол бір офицерді өлтіргені үшін жаза ретінде атып тастаумен қорқытып тұтқындалды. Ол атыс жасағының алдына шығып, Интернационал әнін айта бастағаннан кейін өмірін сақтап қалды. Польшада Сель орыс әскерінен бөлініп, Францияға қайтарылатын концлагерьден аман қалғандардың тобына қосылды. Қызыл Крест көп ұзамай бұл мәселені қолға алып, пойыз конвойын ұйымдастырды. Бірақ бұл батысқа емес, оңтүстікке, Одесса мен Қара теңіз арқылы, қорқынышты санитарлық жағдайларда жүрді. 1945 жылдың 8 мамырында қарулы келісімге қол қойылғанда, Сель әлі де Польшада болды. Одессада босқындар лагерінде тәртіпті сақтауға жауапты болған кезде ол безгекпен ауырады. Осы уақытта оған есімін Цель деп өзгертіп, Белфорттан келгенімді айтып, Эльзастық екенімді жасыруға кеңес берді. Одессада Францияға қайтатын кемені күткеннен кейін, "Пьер Цель" 1945 жылдың 7 тамызында Румыния, Германия, Нидерланд және Бельгия арқылы пойызбен сапар шегіп Парижке келді. Тағы да Сель әкімшілік жұмысқа тартылды, бұл жолы үйлеріне қайтарылатын басқа босқындардың тізімін жүргізуге. Мулхаузға жеткенде, Сель өзінің шын тарихы туралы өтірік айтуға және басқалар сияқты депортация себептері туралы өтірік айтуға тиіс екенін түсінді. "Мен естеліктерімді цензуралауды бастадым және мен күткеннің бәріне қарамастан, мен күткеннің бәріне қарамастан, ұзақ күткен қуаныштарымның бәріне қарамастан, шынайы азаттық басқа адамдар үшін екенін түсіндім".
Between 21 March and 26 September 1942, Seel was forced to join the RAD (Reichsarbeitsdienst) to receive some military training. First, he was sent to Vienna as an aide de camp to a German officer. Then, it was a military airport in Gütersloh near the Dutch German border. On 15 October 1942, he was incorporated to the Wehrmacht and become one of the "malgré nous" (despite ourselves), young men born in Alsace or Lorraine enrolled against their will into the German army who had to fight with their enemies against the people they supported. During the next three years, he criss crossed Europe without much recollection of events, places and dates. This time he was sent to Yugoslavia. While fighting the local resistance, he and his fellow soldiers burned isolated villages inhabited by women and children only. One day he found himself in front of a partisan who broke Seel's jaw, as a result of which he soon lost all his teeth. The man did not recover from the ensuing fight. Wounded, Seel was sent to Berlin in an administrative position. In spring 1943, to his bemusement, Seel was sent to Pomerania to a Lebensborn, one of a dozen places in the Reich dreamed up by Heinrich Himmler and dedicated to breeding a new race according to the Nazis' standards of Aryan "purity". Young, healthy couples were encouraged to procreate and give their children to the Reich. He only stayed there a few days. In summer 1943, he volunteered to join the Reichsbank and became a teller on trains for soldiers on leave between Belgrade and Salonica. This ended with the attempt on Hitler's life on 20 July 1944, which demanded a strengthening of authority. Seel found himself helping the civilian population in the Berlin underground during a 40 days and nights attack by the Allies. While things started to unravel for the Reich, Seel was sent to Smolensk on the Russian front. After having allowed the horse of the officer he was serving to run away, Seel was sent to a dangerous and exposed position alone with another Alsatian. The enemy kept on firing at them and soon Seel's companion was killed. He spent three days there, close to madness, believing himself forgotten. As the German debacle was becoming imminent, his commanding officer invited him to desert with him. Soon after, the officer was killed and Seel found himself alone and decided to surrender to the Soviet troops and started to follow them west. Somewhere in Poland, however, he found himself arrested and threatened to be shot as a part of a reprisal execution after the murder of an officer. He saved his life by stepping forward in front of the firing squad and starting to sing the Internationale. In Poland, Seel parted ways with the Russian army and joined a group of concentration camp survivors soon to be brought back to France. The Red Cross soon took over and organised a train convoy. This however did not go west but south, through Odessa and the Black Sea, in terrible sanitary conditions. Seel was still in Poland on 8 May 1945 when the Armistice was declared. In Odessa, as he was put in charge of order in the refugee camp he was in, he contracted malaria. At this time he was also advised to change his name to Celle and hide the fact that he was Alsatian by saying he was from Belfort. After a long wait in Odessa for a boat to take him back to France, "Pierre Celle" finally arrived in Paris on 7 August 1945 after a train journey through Europe, via Romania, Germany, the Netherlands and Belgium. Again, Seel found himself requisitioned for an administrative task, in this case, the ticking of the long lists of other refugees being sent home. On reaching Mulhouse, Seel realized that he would have to lie about his true story and, like all the others, lie about the reasons for his deportation. "I was already starting to censor my memories, and I became aware that, in spite of my expectations, in spite of all I had imagined, of the long awaited joy of returning, the true Liberation, was for other people."
Соғыстан кейін
Соғыс аяқталғаннан кейін Шарль де Голль үкіметі француз қылмыстық кодексін тазартты, бастысы – антисемиттік заңдарды жойды. Бірақ ересектер мен кәмелетке толмағандар арасындағы гомосексуалдық қатынастарға қатысты бап 1982 жылға дейін күшінде қалды. 1940-1960 жылдардағы гомосексуализмге қарсы атмосфера оралған құрбандарға өздерінің тарихтарын айтуға мүмкіндік бермеді, себебі олар одан әрі stigmatisation-нан қорқып, үнсіздік сақтады. Өзінің кітабында Силь соғыстан кейін Мулхауста гомосексуалистерге қарсы шабуылдардың күшеюін атап өтеді. Оның отбасында оның гомосексуализміне жағымсыз реакция болды. Басқалары оны мазақтап, әзілдер айтты. Оның крест әкесі оны мүліктен айырды. Кейін мата қоймасында материалдық жауапкершілікке жауапты маман болып жұмыс істей бастады. Ол жергілікті мұқтаж отбасыларға азық-түлік пен киімдер ұйымдастырып, көмектесу үшін бірлестік құрды. Сондай-ақ ол қартайған және ауырып қалған анасына күтім жасады, олармен жақын қарым-қатынаста болды және ол өзінің басынан өткендері туралы отыз жылдан астам уақыт бойы айта алатын жалғыз адам болды. Төрт жыл бойы, ол "азапты қайғы" деп атаған ұят жылдарының басталуында, Силь гомосексуализмінен бас тарту керек екеніне бірте-бірте келді. Әкесі мен анасының ізімен жүріп, ол танысу агенттігімен байланысқа түсті және 1950 жылдың 21 тамызында испандық диссиденттің қызына заңды түрде үйленді (діни той 1950 жылдың 30 қыркүйегінде Сент-Уэндегі Нотр-Дам-дю-Розаир шіркеуінде өтті). Ол өзінің гомосексуализмі туралы әйеліне айтпауға шешім қабылдады. Олардың бірінші баласы өлі туды, бірақ соңынан екі ұл (1952 және 1954) және бір қыз (1957) дүниеге келді. 1952 жылы екінші баласының тууына орай, олар Париждің жанындағы Шеврз аңғарындағы жерге көшіп, Силь сәтті болмаған мата дүкенін ашты. Бірақ ол көп ұзамай үлкен Париж тоқыма компаниясында жұмыс іздеуге мәжбүр болды. Отбасы жергілікті католик қауымымен байланыс орнатты. Силь балаларымен қарым-қатынас жасауда қиындықтарға тап болды; ол соңғы баласынан алыс сезінетін, ал екі ұлына деген махаббатын қалай білдіру керектігін білмейді. 1960 жылдары отбасы Сильдің мансабына байланысты Блуа, Орлеан, Компинь, Руан және қайтадан Компиньге көшіп, тұрақсыздыққа тап болды. Бұл тұрақсыздық оның некесіне қосымша күш түсірді. 1968 жылы Силь жергілікті ата-аналар қауымдастығынан бақылаушы ретінде жіберілген кезде қоршалған Сорбоннада төрт күнге тұтқындалды. Содан кейін ол Тулузаға барды, онда ол әйелінің әкімшіліктегі жаңа жұмысына байланысты отбасының жаңа пәтерін тексеруге тиіс болды. Сол жерде ол жас наразыларды қоздырды деген күдікпен тұтқындалды. Отбасы соңында Тулузаға қоныстанды. Келесі он жыл ішінде Силь өзінің жыныстық бағдарына қатысты өзін жеткіліксіз сезініп, ұялып, мазасызданып, әйелінен одан сайын алыстады. 1978 жылы ол әйелінен ажырасып кеткен кезде, ол тыныштандыратын дәрілер қабылдады. Ол ішімдікке салынып, үйсіз қалғанды ойлады, тіпті өзін сынап көру үшін үш рет көшеде ұйықтады. Бір ұлы, егер ол ішімдікті тастамаса, онымен ешқашан көріспеймін деп қорқытқаннан кейін, ол кеңес беру тобына қосылды. 1979 жылы ол сақтандыру компаниясында жұмыс істеп жүрген кезде, әлі де ажырасып кеткен әйелімен татуласуға тырысып, жергілікті кітап дүкенінде өткен талқылауға қатысты. Іс-шарадан кейін Силь баяндамашылармен кездесті, ал келесі күні кездесу ұйымдастырылды. Хегердің кітабы Сильдің гей ретінде және нацистердің құрбаны ретінде ашылуына түрткі болды. Ол өзінің жергілікті Дэвид пен Джонатанға, гейлер мен лесбияндықтардың христиан қауымдастығына қосылды.
After the end of the war, the Charles de Gaulle government cleaned up the French Penal Code, principally getting rid of the anti Semitic laws. The article against homosexual relations between adults and minors, however, remained in force until 1982. The anti homosexual atmosphere of the 1940s–1960s meant that for the returning victims, the possibility of telling their story was thwarted by the fear of further stigmatisation. In his book, Seel also notes an increase of anti homosexual attacks in Mulhouse, after the war. In his family itself, Seel found a negative reaction to his homosexuality. His closest relatives decided to avoid broaching the subject while other members of the extended family made humiliating jokes. His godfather disinherited him. After starting to work as a stock manager at a fabric warehouse, Seel set up an association to help the local destitute families by giving out food and clothes. He also cared for his ageing and ailing mother, with whom he grew close and the only person to whom he related his experience for over thirty years. For four years, the beginning of what he called the years of shame, Seel led a life of "painful sadness", during which he slowly came to decide that he must renounce his homosexuality. Following in his parents' footsteps, he contacted a dating agency and on 21 August 1950, he civilly married the daughter of a Spanish dissident (the religious marriage took place on 30 September 1950 in the Notre Dame du Rosaire church of Saint Ouen). He decided not to tell his wife about his homosexuality. Their first child was still born, but they eventually had two sons (1952 and 1954) and a daughter (1957). In 1952, for the birth of their second child, they moved near Paris, in the Vallée de Chevreuse, where Seel opened a fabric store which was not successful. He soon had to find work in a larger Parisian textile company. The family got involved with the local Catholic community. Seel found it difficult to relate to his children; he felt remote from his last born, while he did not know how to express his love for his two boys without it being misinterpreted. The 1960s offered little stability to the family with moves to Blois, Orléans, Compiègne, Rouen and back to Compiègne, following Seel's career. This instability put further strains on his marriage. In 1968, Seel found himself trapped for four days in the besieged Sorbonne when he was sent as observer by his local Parents Association. He then went down to Toulouse where he was to check the family's new flat attached to his wife's new job in the administration. There, he was arrested under suspicion of stirring the young demonstrators. The family finally settled in Toulouse. During the next ten years, Seel grew further apart from his wife, tormented by feelings of inadequacy, shame, and confusion about his sexuality. By the time he and his wife separated in 1978, he was already under tranquilizers. He started to drink and considered becoming homeless, even sleeping rough three times to test himself. After one of his sons threatened to never see him again if he did not stop drinking, he joined a counselling group. In 1979, when he was working for an insurance company, still trying for reconciliation with his estranged wife, he attended a discussion in a local bookshop for the launch of the French edition of Heinz Heger's The Men with the Pink Triangle, a memoir of the concentration camp experiences of Josef Kohout. After the event Seel met with the speakers, and a meeting was organized for the next day. Heger's book inspired Seel's coming out as a gay man and as a victim of the Nazis. He joined his local branch of David et Jonathan, a gay and lesbian Christian association.
Ашық сөйлеу
1981 жылы Жан Пьер Джокердің (Masques гей журналының директоры және негізін қалаушысы) жинаған куәлігі Мартин Шерманның «Bent» пьесасының француз тіліне аудармасының арнайы басылымында анонимді түрде жарияланды. 1982 жылдың сәуір айында Страсбург епископы Леон Эльчингердің гомосексуалдарға қарсы жариялаған мәлімдемелері мен жасаған әрекеттеріне жауап ретінде Силь көпшілік алдында сөйледі және 18 қарашада епископқа ашық хат жолдады. Ол бірден сол хатты отбасына да таратты. Хат 11 желтоқсанда «Gai Pied Hebdo» журналының №47 санында жарияланды. Осымен қатар, ол мемлекеттен өтемақы алу үшін ресми өтініш процесін бастады. 1989 жылдың 9 сәуірінде Силь Ширмек және Струтхоф лагерьлеріне алғаш рет қайта оралды. Соңғы 12 жылды ол ұзақ жылдар бойы серіктесі Эрик Фелиумен бірге Тулуза қаласында өткізді, олар бірге ит өсірді. Бұл оған Джоның өлімінен кейін пайда болған итке деген қорқынышын жеңуге көмектесті. Силь 2005 жылдың қараша айында Тулузада рактан қайтыс болды. Ол Од департаментіне қарасты Брам қаласында жерленген. Өмірінің соңына дейін Силь нацистердің гомосексуалдық құрбандарын мойындату үшін белсенді түрде жұмыс істеді, әсіресе нацистік Германияға қосылған Эльзас және Мозель аймақтарындағы ұмытылған гомосексуалдық құрбандарды еске алуға атсалысты. Силь үшінші рейх кезінде гомосексуалдық бағыты үшін тұтқындалғандардың арасындағы ең белсенді және ашық сөйлейтін адам ретінде танылды. 2005 жылы Кристиан Форенің режиссерлігімен «Жасыруға болатын махаббат» (французша атауы: Un amour à taire) француз телефильмі шықты. Фильм Сильдің «Мен, Пьер Силь, депортацияланған гомосексуал» атты естеліктеріне негізделген және оған арналған. 2019 жылдың маусым айында Францияның Париж қаласындағы бір көшеге Пьер Силь есімі берілді.
In 1981, the testimony collected by Jean Pierre Joecker (director and founder of the gay magazine Masques) was published anonymously in a special edition of the French translation of the play Bent by Martin Sherman. In April 1982, in response to anti gay declarations and actions by Léon Elchinger, the Bishop of Strasbourg, Seel spoke publicly and wrote an open letter to the Bishop on 18 November. He simultaneously circulated the text to his family. The letter was published in Gai Pied Hebdo No 47 on 11 December. At the same time, he started the official process of getting compensation from the state. On 9 April 1989, Seel returned to the sites of the Schirmeck and Struthof camps for the first time. He spent the last 12 years or so with his long term partner, Eric Féliu, with whom he bred dogs in Toulouse, which helped him to overcome the fear of dogs he had developed after Jo's death. Seel died of cancer in Toulouse in November 2005. He is buried in Bram, in the Aude département. From the time he came forward publicly until the end of his life, Seel was active as an advocate for the recognition of homosexual victims of the Nazis—and notably of the forgotten homosexual victims from the French territories of Alsace and Moselle, which had been annexed by Nazi Germany. Seel came to be known as the most outspoken activist among the men who had survived internment as homosexuals during the Third Reich. In 2005, A Love to Hide (French title: Un amour à taire), a French made for television film, was released, directed by Christian Faure. It is loosely based on Seel's memoir Moi, Pierre Seel, déporté homosexuel and is dedicated to him. In June 2019, Paris, France named a street Pierre Seel Street.