Бат қаласының жанындағы сәулеттік ескерткіш – Уильям Бекфорд мұнарасы. Кітапхана, көрініс алаңы, тарихы мен құрылысы туралы ақпарат. Бекфордтың байлығының көзі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бат қаласының жанындағы сәулеттік ескерту, Англия.
Architectural folly near Bath, England
Мұнара Генри Гудридж жобасы бойынша бай романист, өнер жинаушы және сыншы Уильям Томас Бекфорд үшін салынды және 1827 жылы аяқталды. Бекфорд оны кітапхана және демалыс орны ретінде пайдаланды, ал үстіндегі купол айналағы аймаққа көрініс беретін бельведер қызметін атқарды. Мұнараның іргесіндегі итальяндық ғимаратта қонақ бөлмелері мен кітапхана орналасқан. Бекфордтың Лансдаун Кресенттегі үйі мен мұнара арасындағы кең аумақтар Бекфордтың саябағын құру үшін абаттандырылып, жасылдандырылды. Уильям Бекфордтың салу және жинау мүмкіндігі оның мұраға қалған байлығымен, плантациялар мен құлдардың иесі ретінде жинаған табысымен және құлдық жойылғаннан кейін үкіметтен алған өтемақысымен мүмкін болды. Оның өмірінің бұл жағы Бекфорд мұражайында көрсетіледі. 1844 жылы Бекфордтың қайтыс болуынан кейін мұнара мен жерлер Уолкот қауымына сыйға тартылды және зират құрылды, ал Scarlet Drawing Room шіркеуге айналдырылды. 1931 жылы үй мен мұнара өртенгендіктен зақымданды және оны қалпына келтіру үшін халықтан қаржы жинау науқаны ұйымдастырылды. Зират 1992 жылы жабылды, ал келесі жылы бұл жерді Bath Preservation Trust сатып алып, кең ауқымды жөндеу жұмыстарын жүргізді. Қазір мұнда мұнара үшін жасалған жиһаз, Бекфордтың жазушы, коллекционер және өнерді қолдаушы ретіндегі өмірін көрсететін суреттер, гравюралар мен заттарды көрсететін мұражай орналасқан.
The tower was built for William Thomas Beckford, a wealthy novelist, art collector and critic, to designs by Henry Goodridge, and was completed in 1827. Beckford used it as a library and a retreat, with the cupola at the top acting as a belvedere providing views over the surrounding countryside. The Italianate building at the base of the tower housed drawing rooms and a library. Extensive grounds between Beckford's house in Lansdown Crescent and the tower were landscaped and planted to create Beckford's Ride. William Beckford's ability to build, and to collect, was made possible by the wealth he inherited and continued to accumulate as an owner of plantations and enslaved people, and through the compensation he received from the government following the abolition of slavery. This aspect of his life is explored within the Beckford Tower Museum displays. Following Beckford's death in 1844, the tower and lands were donated to Walcot parish and a burial ground created, with the Scarlet Drawing Room being converted into a chapel. In 1931 the house and tower were damaged by a fire and a public appeal was made for funds for its restoration. The cemetery closed in 1992 and the next year the site was bought by the Bath Preservation Trust who have carried out extensive renovation. It is now home to a museum displaying furniture originally made for the tower and paintings, prints and objects illustrating Beckford's life as a writer, collector and patron of the arts.
Тарих
Бат қаласына қарап тұрған Лансдаундағы Бекфорд мұнарасы 1827 жылы Бат сәулетшісі Генри Гудридж жобалаған бай жергілікті тұрғын Уильям Бекфорд үшін аяқталды. Бекфорд беделді Бекфорд отбасының мүшесі болды. Ол романдар жазушы, өнер жинаушы және сәндік өнер туындыларының меценаты, сыншы, саяхат жазушы және кейде саясаткер болды, бір кезде Англиядағы ең бай қарапайым адам деп есептелді. 1822 жылы ол Фонтилл аббаттығын және өнер жинағының көп бөлігін Джон Фаркуарға 330 000 фунт стерлингке сатты және Батқа көшіп келді, онда ол Лансдаун Крессенттегі 20-шы үйді және Лансдаун Плейс Батыстағы 1-ші үйді сатып алды, оларды бір қабатты аркамен қосып, көлік жолы арқылы біріктірді. 1836 жылы ол сондай-ақ Лансдаун Крессенттегі 18-ші және 19-шы үйлерді сатып алды. Бекфордтың Лансдаун төбесіндегі мұнараға дейін солтүстікке созылған, Лансдаун Крессентіндегі үйінен басталатын «Бекфордтың саяхаты» деп аталатын ләззат бақшасының соңында орналасқан ескерткішті Бекфорд кітапхана және уақыт өткізу орны ретінде пайдаланды. Ол сондай-ақ бау-бақшалар мен құрылыс жұмыстарының барысын көру үшін мұнараға шарықталып, таңғы асқа Лансдаун Крессентке қайта төмен түсуді әдетке айналдырды. Мұнараның ең жоғарғы нүктесінен, күшті телескоп арқылы Бекфорд Бристоль шығанағындағы кемелерді көре алатын. Бекфорд мұнараны қырық фут биік салғанын қалап, «Осындай болса, ол базардан үйге қайтып келе жатқан мас шаруалар үшін танымал белгі болар еді» деп мойындады. Бекфордтың өнер туындыларының ең жақсы үлгілері, құнды заттар, кітаптар мен гравюралар, сондай-ақ Фонтилл аббаттығынан әкелінген бай жиһаздары Лансдаун Крессентіндегі Баттағы және мұнарадағы үйлеріне орналастырылды. Мұнарадағы бір ұзын, тар бөлме «оратория» ретінде безендірілді, ондағы суреттердің барлығы діни мазмұнда болды, ал мармардан жасалған Құдай ана мен бала жасырын терезеден түскен жарықта сәулеленді. 1841 жылы мұнарадағы заттардың бір бөлігі екі күндік аукционда сатылып, бөлмелер қайта жабдықталды.
Beckford's Tower in Lansdown, overlooking the city of Bath, was completed in 1827 for wealthy local resident William Beckford, to a design by Bath architect Henry Goodridge. Beckford was a member of the influential Beckford family. He was a novelist, an art collector and patron of works of decorative art, a critic, travel writer and sometime politician, reputed at one stage to be the richest commoner in England. In 1822 he sold Fonthill Abbey, and a large part of his art collection, to John Farquhar for £330,000, and moved to Bath, where he bought No. 20 Lansdown Crescent and No. 1 Lansdown Place West, joining them with a one storey arch thrown across a driveway. In 1836 he also bought Nos. 18 and 19 Lansdown Crescent. Located at the end of pleasure gardens called Beckford's Ride which ran from his house in Lansdown Crescent all the way north to the tower at the top of Lansdown Hill, Beckford used the monument as both a library and a retreat. He also made it his habit to ride up to the tower to view the progress of gardens and works, then walk back down to Lansdown Crescent for breakfast. From the top of the tower, with a strong spyglass, Beckford could make out shipping in the Bristol Channel. Beckford wished that he had built the tower forty feet higher and admitted: "such as it is, it is a famous landmark for drunken farmers on their way home from market". Beckford's own choice of the best of works of art, vertu, books and prints, as well as the rich furnishings from Fonthill Abbey, were rehoused in his adjoining houses in Lansdown Crescent, Bath and at the tower. One long narrow room in the tower was fitted out as an "oratory", where the paintings were all of devotional subjects and a marble Virgin and Child stood bathed in light from a hidden skylight. In 1841 some of the contents of the tower were sold during a two day sale and the rooms refurnished.
Кейінгі иелері
1844 жылғы 2 мамырда Бекфордтың қайтыс болуынан кейін оның кіші қызы Сьюзан Евфемия Бекфорд, Александр Гамильтонның әйелі, 10-шы герцог Гамильтон, кітаптар мен ең бағалы мүліктерін Гамильтон сарайына көшірді, ал мұнара сатылымға қойылды. Бірақ ол, күтілген бағаға жетпеді. 1847 жылы мұнара жергілікті кәсіпкерге 1000 фунт стерлингке сатылды, ол оны сыра бағына айналдырды. Кейін Бекфордтың қызы оны қайта сатып алды және 1848 жылы айналасындағы жерді Уолкот шіркеуіне зират ретінде беруге бағыштады. Жергілікті өрт сөндіру бригадасы мұнараның жоғарғы қабатына апаратын ағаш баспалдаққа жетпес бұрын өртті тоқтатуға үміткер болды. Уолкоттың пасторы, пребендар Ф. Э. Мерфи, қалпына келтіру жұмыстары үшін 300 фунт стерлинг көлемінде қаржы жинауға шақыру жасады. 1954 жылға қарай мұнараға апаратын баспалдақ қауіпті болып кетті, содан кейін оны қайта жаңарту үшін қоғамдық қаржыға тағы бір үміткерлік жасалды. 1970 жылы Шіркеу комиссиясы шіркеуді пайдасыз деп жариялады, ал жаңа иелері, доктор және миссис Хиллард мұнараны жөндеу және екі пәтер салу жоспарларын жасады. 1972 жылы мұнара І санаттағы ескерткіш ретінде тіркелді. Бекфорд мұнарасы қоры және мұражай 1977 жылы құрылды.
After Beckford's death on 2 May 1844 his younger daughter Susan Euphemia Beckford, wife of Alexander Hamilton, 10th Duke of Hamilton, removed the books and greatest treasures to Hamilton Palace and the tower was put up for sale. It failed to reach its reserve, however. In 1847 the tower was sold for £1,000 to a local publican who turned it into a beer garden. Eventually it was re purchased by Beckford's daughter, who gave the surrounding land to Walcot parish for consecration as a cemetery in 1848. The local fire brigade managed to stop the fire reaching the wooden stairs to the top of the tower. Prebendary F. E. Murphy, the rector of Walcot, established an appeal for funds of £300 for the restoration. By 1954 the stairs up the tower had become unsafe and a further appeal for public funds for the restoration was started. In 1970 the Church Commissioners declared the chapel redundant and plans drawn up by the new owners, Dr & Mrs Hilliard, to renovate the tower and create two flats. In 1972 the tower was designated as a Grade I listed building. The Beckford Tower Trust and the museum were established in 1977.
Моншаны сақтау қоры
1993 жылдан бері мұнара Батты сақтау трестінің меншігінде және оның еншілес ұйымы – Бекфорд мұнарасы тресті, тіркелген қайырымдылық ұйымы басқарады. Мұнара 1995 жылы қайта жаңартылып, 2001 жылы жұртшылыққа ашылды. Мұнараның бірінші қабаты Лендмарк Траст арқылы демалыс үйі ретінде жалға беріледі. 2019 жылы Historic England мұнараны «Қауіп астындағы мұра» тізіліміне енгізді, себебі ол судың сіңуінен зардап шекті. 2019 жылдың желтоқсанында Ұлттық лотерея мұра қорынан 390 900 фунт стерлинг көмек қаражаты түсті, соның арқасында трест 2021 жылы шамамен 2,5 акр жерді сатып ала алды. 2022 жылдың қыркүйегінде Ұлттық лотерея мұра қорынан 3 миллион фунт стерлинг грант бекітілді, бұл сол кездегі 3,9 миллион фунт стерлингтік жинау мақсатына жетті.
Since 1993 the tower has been owned by the Bath Preservation Trust and managed by its subsidiary, The Beckford Tower Trust, a registered charity. The tower was restored in 1995 and was opened to the public in 2001. The ground floor of the tower is available to rent through the Landmark Trust as a holiday home. In 2019, Historic England placed the tower on their Heritage at Risk Register as it was suffering from water penetration. An initial £390,900 was received from the National Lottery Heritage Fund in December 2019, and the trust was able to buy the site, of about 2.5 acres, in 2021. In September 2022, a £3 million grant from the National Lottery Heritage Fund was confirmed, reaching the then fundraising target of £3.9 million.
Сәулет
Биіктігі 47 метр (154 фут) болатын мұнара үш деңгейден тұрады. Бірінші деңгейі кішкентай терезелері бар шаршы пішіндес, дориялық антаблемент және карнизбен аяқталады. Екінші деңгейде үш ашылуды құрайтын, жай пірлер орналасқан. Мұнараның үстінде Тиволидегі периптеральді ғибадатхана мен Афиныдағы Жел мұнарасының үлгісінде салынған алтын жалатылған фонарь (немесе бельведер) орналасқан. Сегізбұрышты бельведердің шатыры сегіз бағанамен тірелген темірден жасалған. Тастан жасалған спиральді, консольдік баспалдақ 53 ағаш баспалдаққа дейін жетеді, олар мұнараның жоғарғы жағындағы күмбезге жол ашады. Мұнараның негізінде пеш пен сорғы орналасқан, олар құрылыс бойымен жылы ауа таратқан. Мұнараның төменгі жағында итальяндық стильдегі ғимарат орналасқан. Бірінші қабатта "Қызыл" салон және ас үй мен кеңселер орналасқан қосымшасы бар вестибюль болған. Екінші қабатта "Қызыл" сурет салу бөлмесі, қасиетті орын және кітапхана орналасқан.
Standing 154 feet (47 m) high, the tower has three stages. The first stage is square with small windows and terminates in a Doric entablature and cornice. The second stage has plain square piers forming three openings with recessed arches. The tower is topped by a gilded lantern (or belvedere), based on the peripteral temple at Tivoli and the Tower of the Winds at Athens. The octagonal belvedere has a cast iron roof supported by eight columns. A stone spiral cantilevered staircase leads to the 53 wooden stairs giving access to the cupola at the summit. At the base of the tower was a furnace and pump which sent warm air up through the structure. Below the tower is an Italianate building. On the ground floor was the Scarlet Drawing Room and a vestibule with an annexe which housed a kitchen and offices. The first floor held the Crimson Drawing Room, sanctuary and library.
Зират және оның аумағы
Бекфордтың Лансдаун Крессендегі үйінен мұнараға дейін бір-бірімен байланысқан бақтар сериясы салынды, ол Бекфордтың саяхаты деп аталды. Айға жақын жерде итальяндық үлгідегі террасалық бақ, содан кейін қылқан жапырақты ағаштардың егістігі болды. Егістік үстінде карьерлік бақ және бөгет бақ орналасқан; мұнара бағына апаратын жолдың астындағы үңгір туннелі салынды. Арнайы егістерге Pinus arborea, Royal Fern (Osmunda regalis) және Cistus alpina сияқты түрлер енгізілді, осы арқылы түнгі құстар, линьеттер және құсқұстар сияқты құс түрлерін тартуға тырысты. Ескі карьер жеміс-жидек пен көкөніс өсіру үшін дуалмен қоршалған баққа айналдырылды. Генри Гудридж мұражай үшін византиялық стильдегі кіреберіс қақпасын жобалады. Кейіннен Бэт-Аби зиратындағы Бекфордтың алғашқы қабірін қоршаған қола қоршаулар қосылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қоршаулар алынып тасталып, 2000 жылы қайта орнатылды. Бақтардың айналасын биік тас қабырғалар қоршап тұрды. Бекфордтың қайтыс болғаннан кейін жердің бір бөлігі жергілікті шіркеуге сыйға тартылып, 1848 жылы зират ретінде қасиеттендірілді. Бекфордтың қабірінен басқа, зиратта Баттың бірнеше көрнекті тұлғалары, оның ішінде Генри Гудридж, фельдмаршал Уильям Роуэн, Холбурн мұражайын құрған Холбурн отбасы, Энн (Сэр Ричард Бикертонның әйелі, 2-ші баронет) және феминист жазушы Сара Гранд жерленген. Зират 1992 жылы жабылды және содан бері жергілікті кеңес пен Лансдаун зираты қорымен күтіліп келеді.
From Beckford's house in Lansdown Crescent to the tower, a series of interlinked gardens were laid out which became known as Beckford's Ride. Nearest the crescent was a terraced Italianate garden and then a plantation of conifers. Above the plantation was a quarry garden and dyke garden; a grotto tunnel under a track led into the tower garden. Specialist planting included Pinus arborea, Royal Fern (Osmunda regalis) and Cistus alpina, in order to encourage bird species including nightingales, linnets and thrushes. The old quarry was made into a walled garden with fruit and vegetables. Henry Goodridge designed a Byzantine entrance gateway to the grounds. Bronze railings were later added which had surrounded Beckford's original tomb in Bath Abbey Cemetery. The railings were removed during World War II and replaced in 2000. The gardens were surrounded by stone walls around high. Part of the grounds were donated to the local parish after Beckford's death and consecrated as a cemetery in 1848. In addition to Beckford's tomb, the cemetery is also the burial site for several notable people from Bath, including Henry Goodridge, Field Marshall William Rowan, the Holburne family who founded the Holburne Museum, Anne (the wife of Sir Richard Bickerton, 2nd Baronet) and the feminist writer Sarah Grand. The cemetery closed in 1992 and since then has been maintained by the local council and the Lansdown Cemetery Trust.
Мұражай
Мұнарада мұражай орналасқан, онда мұнара үшін арнаулы жасалған жиһаздармен қатар, Уильям Бекфордтың жазушы, коллекционер және өнерді қолдаушы ретіндегі өмірін көрсететін суреттер, гравюралар және заттар қойылған. Келушілер бұралатын баспалдақпен шам астындағы қайта жаңартылған бельведерге көтеріліп, айналағы аймақтың панорамалық көрінісін тамашалай алады.
The tower is home to a museum displaying furniture originally made for the tower, alongside paintings, prints and objects illustrating William Beckford's life as a writer, collector and patron of the arts. Visitors can climb the spiral staircase to the restored belvedere below the lantern and experience panoramic views of the surrounding countryside.