Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жан Сибелиусдің үш бөлімді симфониясы.
Symphony in three movements by Jean Sibelius
До мажордағы №3 симфония, Op. 52 – фин композиторы Жан Сибелиус 1904-1907 жылдары оркестр үшін жазған үш бөлімді туынды. Сибелиус симфонияларының алғашқы екі туындысының романтикалық күшін және оның кейінгі симфонияларының тартымсыз күрделілігі арасында орналасқан бұл шығарма жақсы тілегі бар, жеңіске толы және сырттай қарағанда қарапайым естіледі. Симфонияның тұңғыш орындалуы композитордың жетекшілігімен 1907 жылдың 25 қыркүйегінде Хельсинки филармониялық қоғамымен ұйымдастырылды. Сол концертте оның "Белшазардың тойына" арналған музыкалық сюитасы, Op. 51, де алғаш рет орындалды. Ол Ұлыбританияда оның туындыларын қолдаған британ композиторы Гранвилл Бантокқа арналған. Алғашқы жазуда фин дирижері Роберт Каянус және Лондон симфониялық оркестрі 1932 жылдың маусымында HMV лейблі үшін қатысты.
The Symphony No. 3 in C major, Op. 52, is a three movement work for orchestra written from 1904 to 1907 by the Finnish composer Jean Sibelius. Coming between the romantic intensity of Sibelius's first two symphonies and the more austere complexity of his later symphonies, it is a good natured, triumphal, and deceptively simple sounding piece. The symphony's first performance was given by the Helsinki Philharmonic Society, conducted by the composer, on 25 September 1907. In the same concert, his suite from the incidental music to Belshazzar's Feast, Op. 51, was also performed for the first time. It is dedicated to the British composer Granville Bantock, an early champion of his work in the UK. The first recording featured the Finnish conductor Robert Kajanus and the London Symphony Orchestra, for the HMV label in June 1932.
Құрамы
Үшінші симфония Сибелидің симфониялық шығармашылығындағы шешімді бұрылыс нүктесін көрсетеді. Оның Бірінші және Екінші симфониялары – ұлы романтикалық және патриоттық туындылар. Алайда, Үшінші симфония ең аз мелодиялық фигуралар, гармониялар және ұзақтықтар арқылы мүмкіндігінше көп музыкалық материалды сыйыстыруға бағытталған айқын, тіпті классикалық талпыныс көрсетеді. Бұл музыкалық үнемділік ең бірінші бөлімде жақсы байқалады, оның анық және жетілдірілген бөлімдері Бетховеннің стильін еске түсіреді. Симфонияның толық орындалуы шамамен 30 минуттан сәл кем уақыт алады.
The Third Symphony represents a turning point in Sibelius's symphonic output. His First and Second symphonies are grandiose Romantic and patriotic works. The Third, however, shows a distinct, almost Classical desire to contain the largest amount of musical material in the fewest possible melodic figures, harmonies, and durations. This musical economy is most apparent in the first movement, almost reminiscent of Beethoven in its clear and cleanly developed sections. A typical performance of the whole symphony runs slightly under 30 minutes.
Аспаптар
Бұл шығарма 2 флейта, 2 гобой, 2 кларнет (B және A), 2 фагот, 4 валторна (F), 2 труба (B), 3 тромбон, литавра және скрипкалар тобы үшін жазылған.
The piece is scored for an orchestra including 2 flutes, 2 oboes, 2 clarinets (in B and A), 2 bassoons, 4 horns (in F), 2 trumpets (in B), 3 trombones, timpani, and strings.
II. Andantino con moto, quasi allegretto (Қосылған қозғалыспен, жартылай жалғандықпен)
Екінші бөлімнің бастауы – ноктюрн. Бірінші бөлім, айналып келген қараңғылықтан вальс сияқты шығуға ұмтылады, бірақ музыка шектеулі түрде одан бас тартады. Сарындамашылар осы бөлімнің құрылымы қандай форманы білдіретіні туралы нақты келіспейді; алайда, даму эпизодтарымен бірге тақырыптың төрт қайталануы рондоның бір түрін ұсынады. Ұзақ кіріспеден кейін, қысқа ғана жеңілдікке орын беріледі, содан кейін тақырыпты скрипкалар тобы қабылдап алады, ал ағаш аспаптары мен валторналар оған қосымша түсіндірмелер береді. Музыканы үздіксіз виолончельдің піццикатосы соңына дейін жетелейді, содан кейін екінші бөлім бірнеше серпілісті импульстармен аяқталады, онда мелодия әлі де танылады.
The opening of the second movement is a nocturne. The first section almost waltzes out of the pervading darkness, but, in a constrained manner, the music refuses to do so. Commentators disagree over exactly what form the structure of this movement represents; however the four appearances of the theme with developmental episodes suggest a kind of rondo. After the extended introduction, a brief moment of lightness gives way to the string section taking over the theme, with comments from woodwinds and horns. The music is propelled to the end by perpetual cello pizzicatos, and then the second movement ends in several string pulses in which the tune is still almost recognizable.
III. Орташа
Соңғы бөлімде екі бөлім бір финалға біріктірілген. Сибелиус оны "хаостан туған идеялардың қатып қалуы" деп сипаттады. Бастауында бұрынғы және кейін пайда болатын материалдардың тақырыптық фрагменттері кездеседі. Тыныш, күрделенген шкерцо бірнеше рет қайталанатын хоралға (көрнекті C–F тритонымен) ауысады. Кода хоралдық тақырыпты одан әрі кеңейте түседі, симфония хоралдық тақырыптың қорытындысымен және скрипкалардың жылдам өрнектерімен, сондай-ақ ағаш аспаптарының гаммаларымен аяқталады. Каденция шығарманы бірден, күрт тоқтатып, мыс аспаптарында бір ғана арпеджиоланған C мажорлық үш дыбыстық тобымен аяқталады.
The last movement is really two movements compacted into a single finale. Sibelius described it as "the crystallisation of ideas from chaos". The opening contains thematic fragments from previous material and of material yet to come. A hushed, tense scherzo breaks into a chorale (with a prominent C–F tritone) which is repeated several times. The coda brings the chorale type theme into greater and greater expanses, until the symphony concludes in a compendium of the chorale theme and a rush of string figures and woodwind scales. The cadence brings the piece to an almost abrupt halt with a single, arpeggiated C major triad in the brass.