Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Chapman-Jouguet жағдайы жоғары жарылғыш заттардағы детонациялық толқындарда шамамен орындалады. Ол детонацияның реакция тоқтаған кезде реакцияға түсетін газдардың жетекші соққы толқынының аясында дыбыс жылдамдығына жететін жылдамдықпен таралатынын көрсетеді. Дэвид Чапман мен Эмиль Жуге бастапқыда (шамамен 1900 ж.) шексіз жұқа детонация үшін осы шартты айтқан. Бұл шартты физикалық тұрғыдан түсіндіру әдетте Яков Борисович Зельдович, Джон фон Нейман және Вернер Дёрингтің кейінгі модельдеуіне (шамамен 1943 ж.) негізделген. Егжей-тегжейлі түсіндіргенде (ZND моделінде), детонациялық толқынның жетекші соққысында газдар дыбыс жылдамдығынан жоғары жылдамдықпен кіріп, соққы арқылы жоғары тығыздыққа ие, дыбыс жылдамдығынан төмен ағысқа қысылады. Қысымның күрт өзгеруі химиялық (немесе кейде, будың жарылысындай, физикалық) энергияның босатылуын тудырады. Босатылған энергия ағынды дыбыс жылдамдығына дейін қайтада жеделдетеді. Тұрақты ағынға арналған бір өлшемді газ теңдеулерінен, реакция соник ("CJ") жазықтығында тоқтауы керек екендігі, әйтпесе сол жерде үлкен қысым градиенттері үздіксіз пайда болады, оңай көрсетуге болады. Соник жазықтығы тұншығу нүктесін құрайды, ол жетекші соққы мен реакциялық аймақтың газдардың кеңею аймағындағы газдардың кеңеюіне кедерес келтірмей, тұрақты жылдамдықпен қозғалуына мүмкіндік береді. Бұл қарапайым бір өлшемді модель детонацияларды түсіндіруде өте тиімді. Дегенмен, нақты химиялық детонациялардың құрылымын бақылау күрделі үш өлшемді құрылымды көрсетеді, онда толқынның кейбір бөліктері орташа жылдамдықтан жоғары, ал басқалары төмен жылдамдықпен қозғалады. Шындығында, мұндай толқындар құрылымы бұзылғанда сөнеді. Вуд-Кирквуд детонация теориясы осы шектеулердің кейбірін түзетуге көмектеседі.
The Chapman–Jouguet condition holds approximately in detonation waves in high explosives. It states that the detonation propagates at a velocity at which the reacting gases just reach sonic velocity (in the frame of the leading shock wave) as the reaction ceases. David Chapman and Émile Jouguet originally (c. 1900) stated the condition for an infinitesimally thin detonation. A physical interpretation of the condition is usually based on the later modelling (c. 1943) by Yakov Borisovich Zel'dovich, John von Neumann, and Werner Döring (the so called ZND detonation model). In more detail (in the ZND model) in the frame of the leading shock of the detonation wave, gases enter at supersonic velocity and are compressed through the shock to a high density, subsonic flow. This sudden change in pressure initiates the chemical (or sometimes, as in steam explosions, physical) energy release. The energy release re accelerates the flow back to the local speed of sound. It can be shown fairly simply, from the one dimensional gas equations for steady flow, that the reaction must cease at the sonic ("CJ") plane, or there would be discontinuously large pressure gradients at that point. The sonic plane forms a so called choke point that enables the lead shock, and reaction zone, to travel at a constant velocity, undisturbed by the expansion of gases in the rarefaction region beyond the CJ plane. This simple one dimensional model is quite successful in explaining detonations. However, observations of the structure of real chemical detonations show a complex three dimensional structure, with parts of the wave traveling faster than average, and others slower. Indeed, such waves are quenched as their structure is destroyed. The Wood–Kirkwood detonation theory can correct for some of these limitations.