Кіріспе
Евгения Хуичи Аргедас де Эразуриз (15 қыркүйек 1860 – 1951) – чилилік модернизмнің демеушісі және 1880 жылдардан бастап 20 ғасырға дейінгі Париждің стильдік үлгісін анықтаған тұлға. Оның интерьер дизайнындағы қарапайым талғамы зор ықпалға ие болды. Оның достары мен шәкірттерінің арасында Пабло Пикассо, Игорь Стравинский, Жан Кокто және ақын Блез Сендрас болды. Ол, сондай-ақ оның күйеуінің Эразуриз әулеті Баск халқынан тегін алады (Familia Errázuriz), олар Наварраның Араназ аймағынан шыққан.
Ерте өмірі және өмірбаяны
Евгения Хуичи 1860 жылы Боливияда дүниеге келді. Ол Иldefonso Huici y Peónның 13 баласының бірі болды, ол Чилидің күміс байы, азамат соғысынан қашып, отбасын Аконкагуа өзенінің жағасындағы Ла Калера, Чилидегі қонысқа көшірді, ол кезде Вальпараисодан солтүстік-шығысқа қарайғы шағын ауыл болатын. Оның анасы Мануэла Аргуэдас боливиялық болған. Евгения Вальпараисодағы ағылшын монастырында тәрбиеленді. Ол өте ерте жасынан-ақ сұлулығымен көзге түсті.
Неке және Париж
Евгения әйгілі шарап жасаушы отбасынан шыққан, жас және бай пейзаж суретшісі Хосе Томас Эразуриске тұрмысқа шықты. Некедегі алғашқы жылдары отбасының шарап шаруашылығы Panquehue Errázuriz-де өтті, онда ол ұл тауып, ол туғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды; ақырында жұбайлар үш баласымен қалды: Максимилиано, Кармен және Мария. Ол күйеуін 1882 жылы Парижге көшіруге көндірді, онда оның қайын інісі Рамон Суберкасо Викунья Чили консулы қызмет етті. Ол Джон Сингер Сарджент салған суретімен танымал Амалия Эразуризге үйленген еді. Жұбайлар Парижге қоныс аударды, онда Евгения көптеген белгілі адамдарды тартты, олардың ішінде Суберкасолардың достары да болды: американдық мұрагер Виннаретта Сингер, композитор Габриэль Форе, француз суретшілері Джозеф Роджер Жорден, Эрнест Дюэц және Пол Хелье, сондай-ақ итальян суретшісі Джованни Болдини. Евгения өнерді қолдаушы болды және бір кезде Стравинский мен Дягилевті де демеушілік етті. Ол Уолтер Сикерт, Барон Адольф де Мейер, Жан Кокто және Сесил Битон сияқты шығармашылық тұлғалармен достық қарым-қатынас орнатты. Оның айрықша досы – Чилилік Бернард Буте де Монвельдің әйелі Дельфина Эдвардс Белло болды.
Портреттер
1882 жылдың күзінде олар Венецияда Джон Сингер Саргентпен танысты: Хоседің інісі Саргентпен Палаццо Реццоникода студия жалдаған еді. Ол керемет сұлулыққа ие болған, қабықты мұрын мен қара шашы бар, және оны 1880 жылы Мадам Суберкасоны салған Саргент суретке түсірді. Саргент оны тағы бірнеше рет суреттеді. Ол сонымен қатар Жак Эмиль Бланш, Джованни Болдини, Пол Хелье, Август Джон, Амброз МакЭвой және Пабло Пикассоның суреттерінде бейнеленген.
Лондон
1900 жылдар шамасында Эразуриздер Лондонның Челси ауданына көшіп, Шейн-Уолк көшесінде тұрды. Шамамен 1930 жылы Ле Корбюзьеге Чилидің Винья-дель-Мар қаласында олар үшін жағажай үйін жобалау тапсырылды, бірақ ол ешқашан салынбады. Саман төбесі бар бұл үйді Ле Корбюзьенің шәкірті кейін Жапонияда басқа клиент үшін салды.
Кейінгі өмір және өлім
Евгения Эразуриздің өмірінің соңы қиын болды, кейбір егжей-тегжейлері белгісіз. Кристофер Вуд 1929 жылғы құлаудан ол ауыр зиян шеккенін айтты. Ол осы дүниелік емес, капиталын жұмсады, ал 1930 жылдардың ортасына қарай үлкен немересі Патрисия Лопес Уилшоудан ақшаға тәуелді болды. Пикассо да оны қолдауға жол тапты. Парижде ол либреттист Этьен де Бомонның үйінің бір бөлігінде, Массеран көшесінде (Rue Masseran) тұрып, ақырында одан бас тартуға мәжбүр болды. 1941 жылы ол пәтеріндегі заттарды сатуға мәжбүр болды. 1942 жылы оның ұлы Максимилиано қайтыс болды: ол Чилиден анасына ақша қайтарып келген еді. Эухения Эразуриз 1947-1950 жылдар аралығында Чилиге қайтып оралды. Жан Кокто Блез Сендраспен таныстырды. Шамамен 1918 жылы ол бұл жерге келіп, интерьердің қарапайымдылығына тәнті болды және «D'Oultremer à Indigo» (Ultramarine-дан Indigo-ға дейін) атты өлеңдер тізбегін жазуға шабыттанды. Ол Пикассоның суреттерімен безендірілген бөлмеде тұрды. «La Mimoseraie»-де Эразуриз қарапайымдылықты өнер деңгейіне көтерді. 1910 жылы Ричардсон жазғандай, ол бөлмелерінің ерекше минимализмімен, пуфтарды, гүлданды пальмаларды және артық пассименттерді жек көруімен көзге түсті. Ол өте жақсы және қарапайым нәрселерді бағалады, ең бастысы, зығырдан, мақтадан, қарапайым ағаштан немесе тастан жасалған заттар, олардың сапасы жуумен немесе сарқылумен, сүртумен немесе жылтыратумен жақсарады. Ол үйіндегі ең ұсақ бөлшектерге де назар аударатын. «Өзгермейтін үй – өлі үй», - деуге жақын еді. «Егер ас үй салон сияқты жақсы күтілмесе, сіз әдемі үйге ие бола алмайсыз», - деп мәлімдеді ол. Дизайнер Жан Мишель Франк 1920 жылдардан бастап оның басты шәкірті болды, Людовик XVI стилін заманауи элементтермен үйлестірді.
<blockquote> she already stood out for the unconventional sparseness of her rooms, for her disdain of poufs and potted palms and too much passementerie She appreciated things that were very fine and simple, above all, things made of linen, cotton, deal, or stone, whose quality improved with laundering or fading, scrubbing or polishing. She attended to the smallest detail in her house". "A house that does not alter," she liked to say, "is a dead house." "If the kitchen is not as well kept as the salon you cannot have a beautiful house," she declared. The designer Jean Michel Frank was her leading disciple from the 1920s, mixing the Louis XVI style with modern fittings.
Жинақтаушы
Эразуриз Огюст Роден мен Тарсила до Амаралдың туындыларын жинады. Монтень даңғылындағы оның париждік пәтерінің қонақ бөлмесінде екі Пикассо суреті ілінген еді.