Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Лугано 1798 жылдан 1803 жылға дейін Хельветтік Республиканың кантоны болды, астанасы Лугано қаласы еді. Кантон бұрынғы Лугано, Мендризио, Локарно және Вальмагия аймақтарын біріктірді. Басқа кантондар сияқты, Луганоның да автономиясы шектеулі болды, себебі республика Швейцариядағы билікті орталықтандыру мақсатымен Наполеонмен құрылған. Кантонды бес мүшеден тұратын Директория басқарды, олар «ұлттық префект» тағайындады, алғашқысы Джакомо Бонвичини болды. Кантон «патриоттар», Цизальпин Республикасын қолдағандар, мен дәстүрлі «аристократтар» арасындағы келіспеушіліктерге толы еді. Орталық үкіметтің саясаты – шіркеу мүліктерін тәркілеу, тікелей салық енгізу, міндетті әскери қызмет, Цизальпин патриоттарына артықшылық берген кешірім, және коммуналдық тәуелсіздікті мойындамайтын муниципалитеттерге қатысты заң, сондай-ақ француз революциялық әскерлерінің әскери оккупациясы, оның зорлық-зомбылығы мен мүлікті талап етуі – жергілікті халықтың жаңа үкіметке деген наразылығын күшейтті, нәтижесінде олар үкіметке қарсы көтерілді. 1799 жылғы 28 және 29 сәуірде Луганода французға қарсы наразылықтар кезінде Аньелли баспаханасы тоналып, аббат Джузеппе Лодовико Мария Ванелли және басқа Цизальпин патриоттары қаза тапты; сол жылдың басында Бонвичинидің орнын бастан кешірген префект Франческо Капра қашып кетті, ал билік Габсбургтарға жақын уақытша үкіметке өтті. Ұқсас наразылықтар Мендризио мен Локарнода да болды. Аустрия-Ресей әскерлерінің келуі одан әрі мүлікті талап етуге және тонауға әкелді, бұл жергілікті халық арасында тапшылықты күшейтті. 1800 жылы француз оккупациясы қайта орнатылды, бұл Лугано тұрғындары үшін жаңа қиындықтар тудырды. Комиссар Генрих Цшоке келгеннен кейін Хельветтік Республиканың билігін қайта орнатты, жаңа префект – Джузеппе Джованни Баттиста Францони тағайындалды. XIX ғасырдың басында Луганоны Беллинзонамен біріктіруге екі рет әрекет жасалды, бірақ халықтың наразылығы, қаржылық қиындықтар мен апатты экономикалық жағдай 1802 жылдың басында Каприаскада көтеріліске әкелді. Бұл Массагно мен Бреганзона арасындағы аудандық конгресс өткен Pian Povrò орнынан аталған мәлімдемеге ұласты, ол Луганоның Хельветтік клиенттік республикадан тәуелсіздігін жариялады. Келесі жылы Араласу актісі арқылы саяси қозғалыс тоқтатылды, союзшылар мен федералистер арасындағы күрес аяқталды, Беллинзонамен бірігу аяқталды, нәтижесінде бүгінгі күнге дейін сақталған Тичино кантоны құрылды.
Lugano was the name of a canton of the Helvetic Republic from 1798 to 1803, with its capital at Lugano. The canton unified the former Landvogteien of Lugano, Mendrisio, Locarno and Valmaggia. As with the other cantons of the Helvetic Republic, the autonomy of Lugano was very limited, the republic having been founded by Napoleon in order to further centralise power in Switzerland. The canton was led by a Directory of five members, who appointed a "national préfet", the first of whom was Giacomo Buonvicini. The canton was riven with dispute between "patriots", supporting the Cisalpine Republic, and traditionalist "aristocrats". The politics of the central government — the seizure of church property, the introduction of direct taxation, mandatory military service, an amnesty favouring Cisalpine patriots and a law regarding municipalities that rejected the secular tradition of communal autonomy — as well as the military occupation by the French Revolutionary Armies, with its associated violence and requisitions, all combined to maintain a level of hostility to the new régime within the local population, which eventually rose up against the régime. In Lugano, during anti French protests of 28 April and 29 April 1799, the printer Agnelli's was looted and the abbot Giuseppe Lodovico Maria Vanelli and other Cisalpine patriots were killed; the préfet Francesco Capra, who succeeded Buonvicini earlier that year, fled and power passed to a provisional government sympathetic to the Habsburgs. Similar protests erupted in Mendrisio and Locarno. The arrival of Austro Russian troops led to further requisition and pillage, leading to further shortages amongst the local population. French occupation was restored in 1800, with further consequences for the Luganese. Commissioner Heinrich Zschokke re established the authority of the Helvetic Republic on his arrival; a new préfet was appointed, Giuseppe Giovanni Battista Franzoni. After two abortive attempts to unite Lugano with Bellinzona in the first two years of the 19th century, popular discontent, combined with fiscal pressure and a disastrous economic situation, led to a revolt in Capriasca early in 1802, which led to the autumn pronunciamento of Pian Povrò, named for the location of a district general congress, between Massagno and Breganzona, which declared the independence of Lugano from the Helvetic client republic. With the Act of Mediation, the following year, political agitation was finally quelled, as were the struggles between unionists and federalists; merger with Bellinzona was at last completed, creating the Ticino, which endures to the present day.