Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Душко Трифунович (13 қыркүйек 1933 – 28 қаңтар 2006) - югославиялық жазушы, ақын және телешоу авторы.
Duško Trifunović (, 13 September 1933 – 28 January 2006) was a Yugoslav writer, poet and television author.
Өмір
Босански Бродтың (кейін Югославия Корольдігінің Врбас Бановинасының бір бөлігі болған) жанындағы Сиековац деген шағын ауылда туған. Әкесі Васо, анасы сауатсыз Петра болған. Әкесі 1945 жылы туберкулезден қайтыс болды. Трифунович жасөспірім кезінде зауытта жұмыс істеуге кіріскендіктен, көп ресми білім алмады. Теміржол вагондарының есіктерін бекітетін құлыпшы болып жұмыс істеп, 1957 жылы 24 жасында осы мамандығын жалғастыру үшін Сараевоға көшті. Зауыттағы жұмысымен қатар, ол жасырын түрде өлеңдер жазып, Сараевоға келген соң оны адал түрде жазуға мүмкіндік алды. 1958 жылы алғашқы кітабы жарық көрді, ал келесі 48 жылда 84 өлең жинағы, төрт роман және бірнеше драма жазды. Ол сонымен қатар 300-ден астам әннің сөзін жазды, ең белгілілері Bijelo dugme тобына арналған ("Ne gledaj me tako i ne ljubi me više", "Šta bi dao da si na mom mjestu", "Doživjeti stotu", "Pristao sam biću sve što hoće" және "Ima neka tajna veza" сияқты ұлттық хиттер, сондай-ақ "Glavni junak jedne knjige" және "Ništa mudro"), Indexi ("I pad je let"), Zdravko Čolić ("Glavo luda"), Vajta ("Zlatna ribica"), Jadranka Stojaković, Neda Ukraden және Željko Joksimović ("Ima nešto u tom što me nećeš") болды. Трифунович бірнеше балалар кітабының авторы және Televizija Sarajevo үшін бірнеше балалар бағдарламаларын жасады, олардың ең танымалдары – "Šta djeca znaju o zavičaju" (Балалар өз Отаны туралы не біледі). 1992 жылдан бастап ол уақытын Сербиядағы Нови-Сад және Сремски Карловци қалалары арасында бөліп, зейнеткерлікке шыққанға дейін Нови-Сад радио-телевизиясында (RTNS) жұмыс істеді. Ол Бранко атындағы сыйлықты, Сараево қаласының 6 сәуір сыйлығын, Федералдық және тағы да көптеген наградаларды алды. 2006 жылдың 28 қаңтарында 72 жасында Нови-Садта (сол кезде Сербия мен Черногория) қайтыс болды және өмірінің соңғы жылдарында тұрған Сремски Карловцидегі Черат зиратына жерленді.
Born in the small village of Sijekovac near Bosanski Brod (then part of the Vrbas Banovina, Kingdom of Yugoslavia), to father Vaso and illiterate mother Petra. His father died from tuberculosis in 1945. Trifunović did not have much formal schooling since he started working in a factory during his early teens. Working as a locksmith affixing train wagon doors, he eventually moved to Sarajevo in 1957 at the age of 24 to continue the same line of work. Parallel to his factory work, he also secretly wrote poetry and once in Sarajevo finally got a chance to pursue it in earnest. He published his first book in 1958, and over the next 48 years wrote 84 poetry books, four novels, and several dramas. He also wrote over 300 song lyrics, most notably for Bijelo dugme (nation wide hits "Ne gledaj me tako i ne ljubi me više" "Šta bi dao da si na mom mjestu", "Doživjeti stotu", "Pristao sam biću sve što hoće", and "Ima neka tajna veza", as well as other tracks like "Glavni junak jedne knjige" and "Ništa mudro"), Indexi (hit "I pad je let"), Zdravko Čolić (hit "Glavo luda"), Vajta (hit "Zlatna ribica"), Jadranka Stojaković, Neda Ukraden, and Željko Joksimović ("Ima nešto u tom što me nećeš"). Trifunović also authored several children's books and created several children programs for Televizija Sarajevo, the most prominent being Šta djeca znaju o zavičaju (What children know about the homeland). Since 1992, he divided his time between Novi Sad and Sremski Karlovci in Serbia, working on Radio Television Novi Sad (RTNS) until retirement. He received Branko's award, City of Sarajevo April 6 Award, Federal and many other acknowledgments. He died on 28 January 2006 in Novi Sad (at the time Serbia and Montenegro) at the age of 72, and was interred at the Čerat Cemetery in Sremski Karlovci where he had lived during the last years of his life.