Британ армиясының «Камерон таулы әскері» полкі

Кіріспе

Британ армиясының жаяу әскер полкі

Королеваның Камерон таушылары немесе 79-шы (Королеваның Камерон таушылары) жаяу әскер полкі 1793 жылы құрылған Британ армиясының қатарлы жаяу әскер полкі болды. 1961 жылы ол Сифорт таушыларымен (Олбан герцогы) бірігіп, Королеваның өз таулы әскерін құрды.

Тарих

Полк 1793 жылғы 17 тамызда Форт-Уильямда Эррахттан сэр Алан Камеронның туысы, Лохиел Камеронының туысы болған ол кісінің бастамасымен 79-шы жаяу полк (Камерон еріктілері) ретінде құрылды. Бастапқыда Лохабердегі Камерон тайпасының мүшелерінен құрылған полк, ақырында бүкіл Таулы аймақтан, тіпті басқа жерлерден де сарбаздар жинады.

Франциямен соғыстар 1793 1815

Полк қысқа мерзімге Ирландия мен Оңтүстік Англияға, содан кейін 1794 жылы Фландрияға орналастырылды, онда Франция революциялық соғыстары кезінде Йорк герцогының басшылығымен сәтсіз науқанға қатысты. Англияға оралғаннан кейін 79-шы жаяу әскер полкі таратылу тізіміне енгізілді, ал сарбаздары басқа бөлімшелерге жіберілді. Бірақ полк кешірілді, оның орнына 1795 жылы Вест-Индияға жіберілді; екі жылдық қызметтен кейін 79-шы полк қайта Англияға оралды. 1799 жылдың қазан айында Хелдер науқаны кезінде полк Алкмар шайқасында француздарға қарсы күресті. 1800 жылы 79-шы полк Испания жағалауындағы Феррольдегі сәтсіз шабуылға қатысқан күштің бір бөлігі болды. 79-шы полк Мысырға экспедициялық күш ретінде келді, Францияның Үндістанға қарайтын құрлық жолына бақылау орнатуына жол бермеу үшін, және 1801 жылдың наурыз айында Абукир шайқасында шайқасты. Сол айдың соңында Мандора мен Александриядағы жеңістерден кейін британдықтар Каирдегі француз әскерлерін капитуляцияға мәжбүр етті. Египет науқанына қатысқан басқа полктермен бірге 79-шы жаяу әскер полкіне өз тулары мен белгілерінде «ЕГИПЕТ» деп жазылған сфинкс бейнесін тағуға рұқсат берілді. 79-шы полк келесі екі жылды Меноркада өткізді. 1804 жылы екінші батальон құрылды, ол 1-ші батальонға сарбаздар берді және шетелге шықпады, ол 1815 жылы таратылды. Бастапқыда ирландиялық тізімде болған полк 1804 жылы Британ армиясының құрамына кірді және 79-шы жаяу әскер полкі (Кэмерон Хайлендерлер) деп аталды. 1-ші батальон 1807 жылдың тамызында Наполеон соғыстары кезінде Копенгаген шайқасына қатысты. 1808 жылдың шілдесінде 79-шы жаяу әскер полкі Пиреней соғысына қатысу үшін Португалияға жіберілді. Полк 1809 жылдың қаңтарында Коруна шайқасына қатысып, кейін Англияға эвакуацияланды. 1810 жылдың қаңтарында полк Португалияға қайта оралды және 1810 жылдың қыркүйегінде Бусако шайқасында, 1811 жылдың мамырында Фуэнтес-де-Оноро шайқасында және 1812 жылдың наурыз айында Бадахоз қоршауында шайқасты. Ол 1812 жылдың шілдесінде Саламанка шайқасында соғысты, 1812 жылдың тамызында Мадридті басып алуға және 1812 жылдың қыркүйегінде Бургосты қоршауға қатысты. Сондай-ақ, 1813 жылдың шілдесінде Пиреней шайқасында, 1813 жылдың қарашасында Нивель шайқасында және 1813 жылдың желтоқсанында Ниве шайқасында, ал 1814 жылдың сәуірінде Тулуза шайқасына қатысудан бұрын күресті. 1814 жылдың сәуірінде Наполеонның тақтан басқаныннан кейін полк Ирландияның Корк қаласына көшірілді. Алайда, Наполеонның жер аударылудан оралуымен, 79-шы жаяу әскер полкі 1815 жылдың мамырында Бельгияға сапар шекті. Полк 1815 жылдың маусымында Кватр-Брас және Ватерлоо шайқастарында Наполеон соғыстарының соңғы шайқастарына қатысты. Бұл шайқастарға қатысқан полктің 675 сарбазының 103-і қаза тауып, тағы 353-і жараланды. 79-шы полк Ватерлоо туралы хабарламасында герцог Веллингтон есімдерін атаған төрт полктің бірі болды.

The regiment was deployed briefly to Ireland and southern England, then to Flanders in 1794 where it took part in an unsuccessful campaign under the command of the Duke of York during the French Revolutionary Wars. On its return to England the 79th Foot was listed for disbandment, with the men being drafted into other units. In the end the regiment was reprieved, being instead posted to the West Indies in 1795; after a two year tour the 79th returned to England again. The regiment was again in action against the French at the Battle of Alkmaar in October 1799 during the Helder Campaign. In 1800 the 79th was part of a force that took part in a failed assault on the Spanish coast at Ferrol. The 79th Foot landed in Egypt as part of an expeditionary force to prevent French control of the land route to India and saw action at the Battle of Abukir in March 1801. After victories at Mandora and Alexandria later that month, the British forced the surrender of the French forces at Cairo. Along with other regiments that took part in the Egyptian campaign the 79th Foot were henceforth permitted to bear a sphinx superscribed EGYPT on its colours and badges. The 79th spent the next two years in Menorca. A second battalion was formed in 1804, which supplied drafts to the 1st Battalion and did not go abroad, it being disbanded in 1815. Originally on the Irish establishment, the regiment became part of the British Army in 1804 and was renamed the 79th Regiment of Foot (Cameron Highlanders). The 1st Battalion took part in the Battle of Copenhagen in August 1807 during the Napoleonic Wars. In July 1808, the 79th Foot was deployed to Portugal for service in the Peninsular War. The regiment took part in the Battle of Corunna in January 1809 and was subsequently evacuated to England. The regiment returned to Portugal in January 1810 and saw action at the Battle of Bussaco in September 1810, the Battle of Fuentes de Oñoro in May 1811 and the Siege of Badajoz in March 1812. It fought at the Battle of Salamanca in July 1812, and took part in the occupation of Madrid in August 1812 and the Siege of Burgos in September 1812. It also saw combat at the Battle of the Pyrenees in July 1813, the Battle of Nivelle in November 1813 and the Battle of the Nive in December 1813 before taking part in the Battle of Toulouse in April 1814. Following the abdication of Napoleon in April 1814, the regiment moved to Cork, Ireland. However, with the return of Napoleon from exile, the 79th Foot travelled to Belgium in May 1815. The regiment took part in the final battles of the Napoleonic Wars at Quatre Bras and Waterloo in June 1815. Of the 675 men of the regiment who took part in these battles, 103 were killed and a further 353 wounded. The 79th were one of only four regiments specifically mentioned by the Duke of Wellington in his Waterloo dispatch.

Әдеттегі әскер

Джеймс Дуглас МакЛачлан басқарған 1-ші батальон 1914 жылдың тамызында 1-ші дивизияның әскерлері ретінде Ле-Хаврге қонды, Батыс майданында қызмет ету үшін. Үндістанда болған 2-ші батальон 1914 жылдың желтоқсан айында 27-ші дивизияның 81-ші бригадасының құрамында Батыс майданында қызмет ету үшін Ле-Хаврге келді, содан кейін 1915 жылдың желтоқсан айында Салоникаға көшті.

Аумақтық күш

1/4 батальон 1915 жылдың ақпан айында Батыс майданында қызмет ету үшін 8-ші дивизияның 24-ші бригадасы құрамында Ле-Хаврға қонды. 1918 жылдың маусым айына дейін, Аррас шайқасында ауыр шығындарға байланысты батальон 6-шы Камерон батальонымен біріктірілді. Солтүстік Уист аймағында туған соғыс ақыны Домналл Руадх Чоруна, 20-ғасыр шотланд гэль әдебиетінің аса маңызды тұлғасы, Батыс майданындағы окоп соғысында 7-ші (қызметтік) батальонда қатысып, соғыс тәжірибесін өлеңдерде жанды түрде суреттеді.

Соғыс аралығы

1-ші батальон 1919 жылы Үндістанға, содан кейін 1934 жылы Суданға жіберілді. Ал 2-ші батальон Ирландияның Куинстаун қаласына жіберілді, онда Ирландия тәуелсіздік соғысы кезінде қақтығыстарға қатысты: батальон Ирландия Республикалық Армиясымен бірнеше атысқа түсті. 1923 жылы олар Германиядағы одақтас әскерлеріне қосылып, 1926 жылы Ұлыбританияға оралды. 1935 жылы батальон Палестинада, Мысырда және 1938 жылы Үндістанда қызмет етті. Содан кейін Франция шайқасына және 1940 жылғы мамырда Дюнкерк эвакуациясына қатысты. Соғыс басталғанда Суданда болған 2-ші батальон 4-індий дивизиясының 11-індий жаяу әскер бригадасының құрамында Мысырға, содан кейін Ливияға көшіп, "Battleaxe" операциясында шайқасты. Газала шайқасынан кейін 1942 жылдың маусымында Тобрук түскен кезде тұтқынға алынды. 4-ші батальон 1939 жылдың қазан айында 51-ші (Таулық) дивизиясының 152-ші бригадасының құрамында Британдық экспедициялық корпусымен бірге Францияға барды, бірақ генерал-майор Виктор Фортуна басшылығымен 1940 жылдың 12 маусымында Нормандиядағы Сен-Валери-ан-Кода Вермахт генерал-майоры Эрвин Роммельге берілді. 1940 жылдың тамызында Бермудадағы Императорлық бекініс колониясының гарнизонына Виннипег Гренадирлерінің ротасын алмастыратын жасақ жіберілді. 1941 жылдың мамырында Румынияның тақтан түскен королі Карол II Бермудаға келген кезде лейтенант Эдвард Кэмерон оны Бермудада сүйемелдеуге тағайындалды. Екінші лейтенант Дональд Генри "Боб" Бернс соғыс аяқталғаннан кейін Бермудада үйленген немесе сонда қоныстанған рота мүшелерінің бірі болды. Соғыстан кейін Бернс Бермуда ополчениесінің артиллериясының (1953-1965 жылдар) және Бермуда полкінің (1965-1974 жылдар) офицерлік штаб-квартирасының командирі болды, сондай-ақ Сент-Джордж қаласының қала дауысы болды, ол оның құрметіне Орднанс аралындағы майор Дональд Генри "Боб" Бернс, MC, ED ескерткіш паркін салды. 5-ші батальон 51-ші (Таулық) дивизиясының қайта құрылған 152-ші бригадасының құрамына кірді және 1942 жылдың қазан айында Эль-Аламейн шайқасының екінші кезеңінде және 1943 жылдың шілдесінде Сицилияға одақтастардың шабуылында қатысты. Батальон 1944 жылдың маусым айында Нормандияға қонды, содан кейін шілдеде Каен шайқасында, тамызда Фалаз ойысының шайқасында және 1944 жылдың желтоқсанында Арденн шайқасында шайқасты. Батальонға 1944 жылдың шілдесінен бастап, кейін генерал-лейтенант болған подполковник Дерек Ланг басшылық етті. 7-ші батальон 15-ші (Шотландия) пехоталық дивизиясының 46-шы (Таулық) пехоталық бригадасының құрамына кірді. 1942 жылдың 24 наурызында олар 5-ші (Шотландия) парашюттік батальоны болып қайта аталды. Парашюттік қызметке жарамсыз деп танылғандар басқа бөлімшелерге ауыстырылып, олардың орнына басқа шотландиялық полктерден еріктілер келді. 1938 жылы Квинслендте милиция бөлімі ретінде құрылған Австралияның 61-ші батальоны 1939 жылы Квинслендтің Камерон Хайлендгерлерімен байланысқа ресми рұқсат алғаннан кейін "Квинсленд Камерон Хайлендгерлері" атауын қабылдады. Бұл батальон 1942 жылдың тамызында Милн шығанағы шайқасына және 1944 және 1945 жылдары Бугенвилл жорығына қатысты.

The 1st Battalion was posted to India 1919 and then to the Sudan in 1934, Meanwhile, the 2nd Battalion was sent to Queenstown in Ireland where it saw action during the Irish War of Independence: the battalion was engaged in several fire fights with the Irish Republican Army. In 1923 they joined the allied occupation forces in Germany, returning to the UK in 1926. In 1935 the battalion commenced a tour of foreign service, serving in Palestine, Egypt and, in 1938, India. It then took part in the Battle of France and the subsequent Dunkirk evacuation in May 1940 under the command of Lt Col G P Rose Miller, DSO, MC. The 2nd Battalion, which was still in Sudan at the start of the war, moved to Egypt and then Libya as part of the 11th Indian Infantry Brigade in the 4th Indian Division and fought in Operation Battleaxe. Following the Battle of Gazala was captured when Tobruk fell in June 1942. The 4th Battalion went to France as part of the 152nd Brigade in the 51st (Highland) Division with the British Expeditionary Force in October 1939 but, while commanded by Major General Victor Fortune, they surrendered to Wehrmacht Major General Erwin Rommel at Saint Valery en Caux, Normandy on 12 June 1940. A detachment was also sent to the garrison of the Imperial fortress colony of Bermuda in August, 1940, replacing a company of the Winnipeg Grenadiers. When the deposed King Carol II of Romania arrived in Bermuda in May, 1941, Lieutenant Edward Cameron was assigned to escort him while in Bermuda. Second Lieutenant Donald Henry "Bob" Burns was one of a number of members of the company to marry in Bermuda or settle there after the war. After the war, Burns would become Second in Command of the Bermuda Militia Artillery (1953 to 1965) and Officer Commanding Headquarters Company of the Bermuda Regiment (1965 to 1974), as well as the Guinness World Record holding Town Crier of St. George's Town, which has commemorated him with the Major Donald Henry "Bob" Burns, MC, ED, Memorial Park on Ordnance Island. The 5th Battalion formed part of the reconstituted 152nd Brigade in the 51st (Highland) Division and saw action at the Second Battle of El Alamein in October 1942 and the Allied invasion of Sicily in July 1943. The battalion took part in the Normandy landings in June 1944 and then fought at the Battle for Caen in July, the Battle of the Falaise Gap in August and the Battle of the Bulge in December 1944. The battalion was commanded by Lieutenant Colonel Derek Lang, later a future lieutenant general, from July 1944 onwards. The 7th Battalion was part of the 46th (Highland) Infantry Brigade, in the 15th (Scottish) Infantry Division. On 24 March 1942 they were redesignated as the 5th (Scottish) Parachute Battalion. Those men that were deemed unsuitable for parachute duties were transferred to other units and were replaced by volunteers from other Scottish regiments. The Australian 61st Battalion, which was raised as a Militia unit in Queensland in 1938, adopted the designation of the "Queensland Cameron Highlanders" after receiving official approval for an association with the Queens Own Cameron Highlanders in 1939. This battalion subsequently took part in the Battle of Milne Bay in August 1942 and the Bougainville Campaign in 1944 and 1945.

Соғыстан кейінгі

Соғыстан кейін 1-ші батальон Жапониядағы оккупациялық күштер қатарында қызмет етті, содан кейін 1947 жылы Малайяға ішкі қауіпсіздік міндеттерін орындау үшін көшіріліп, бір жыл өткен соң Ұлыбританияға қайта оралды. Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін барлық жаяу әскер полктері бір түрақты батальонға дейін азайтылды: осыған байланысты, 2-ші батальон 1948 жылы "тоқтап тұру" күйіне жіберілді.

79-шы (Тау-таулық-Камерон еріктілері) жаяу әскер полкі

1793–1794: Генерал-лейтенант сэр Алан Кэмерон, ККБ (Бас қолбасшы)
1794–1805: Генерал-лейтенант сэр Алан Кэмерон, ККБ (Полковник-лейтенант қолбасшы)

79-шы жаяу әскер полкі (Кэмерон таушылдары) - (1804)

1805–1828: Генерал-лейтенант Сэр Алан Кэмерон, ККБ (полковник)
1828–1841: Генерал Сэр Рональд Крауфорд Фергюсон, Баронет, GCB
1841–1842: Генерал-лейтенант Джон Рамсей
1842–1849: Генерал сэр Джеймс Макдоннелл, GCB, KCH
1849–1854: Генерал-лейтенант Джеймс Хей, CB
1854–1862: Генерал сэр Уильям Генри Сеуэлл, KCB
1862–1868: Генерал Хью Арбутнот, KCB
1868–1870: Генерал-лейтенант Джон Фрэнсис Гленкерн Кэмпбелл, CB
1870–1876: Генерал Генри Купер
1876–1879: Генерал сэр Альфред Хейстингс Хорсфорд, GCB
1879–1887: Генерал сэр Джон Дуглас, GCB

Корольдіктің Камерон таушылдары - (1881)

1887–1904: Генерал сэр Ричард Чамбер Хейс Тейлор, GCB
1904–1914: Генерал сэр Ян Стендиш Монтеит Хэмилтон, GCB, GCMG, DSO, TD
1914–1916: Лохиелдің полковнигі сэр Дональд Уолтер Кэмерон, KT, CMG
1916–1929: Генерал-лейтенант сэр Джон Спенсер Эварт, KCB
1929–1943: Генерал-майор Невилл Джон Гордон Кэмерон, CB, CMG
1943–1951: Генерал-майор сэр Джеймс Сайм Дрю, KBE, CB, DSO, MC
1951–1957: Генерал-майор Дуглас Нил Уимберли, CB, DSO, MC
1957–1961: Лохиелдің полковнигі сэр Дональд Хамиш Кэмерон, KT, CVO, KStJ, TD