Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бангладешдегі теміржол көпірі
Railway bridge in Bangladesh
Қысқаша тарихы
1889 жылы Калькутта мен сол кездегі Шығыс Бенгалия және Ассам арасындағы байланысты жеңілдету үшін Шығыс Бенгалия темір жолы Падма өзені арқылы теміржол көпірін салуды ұсынды. 1902 жылы сэр Ф.Е.Е. Спринг көпір туралы есеп дайындады. Техникалық комиссия Кхулнадан Парбатипурге дейінгі кең табанды теміржолдың Паксей мен Бхерамара Упазила станциялары арасындағы төменгі Ганг арқылы Сарадан көпір салуға болатынын хабарлады. Көпірдің құрылысы 1910 жылы басталды және екі жылдан кейін аяқталды. Көпір 15 болаттан жасалған арқадан тұрады. Басты арқалар "Petit" типіндегі өзгертілген нұсқа. Операцияның ең қиын міндеті – жағалаудың эрозиясын болдырмау және өзен ағынын көпірдің астында тұрақты ету болды. Осы мақсатта, екі жағынан "Белл бунд" типіндегі екі басқарушы жағалау салынды, олардың әрқайсысы көпірден 3000 фут (914 м) жоғары және 1000 фут (305 м) төмен созылды. Өзен жағалауларының шеттері ішке қарай иілген және берік таспен нығайтылған. Хардинге көпірі 1971 жылғы Бангладеш Азаттық соғысы кезінде қиын жағдайға түсті. Бұл 1971 жылдың 13 желтоқсанында болды, сол күні Паксей жағынан төртінші сақшы мұнарасын индиялық әскери ұшақ бомбалады. Пәкістан армиясы Джессорға (олардың соңғы бекінісі) шегініп жатқанда Хардинге көпірі стратегиялық маңызға ие болды. Одақтас күштер көпірге зақым келтірді. Жапон үкіметі көпірді қайта жаңартуға көмектесті. Бұл Бангладештің екінші ірі теміржол көпірі. Соңғы кезде Хардинге көпірінің қасында жол көлігі үшін Лалон Шах көпірі деп аталатын тағы бір көпір салынды.
The construction of a railway bridge over the Padma was proposed in 1889 by the Eastern Bengal Railway for easier communication between Calcutta and the then Eastern Bengal and Assam. In 1902, Sir FJE Spring prepared a report on the bridge. A technical committee reported that a bridge could be constructed at Sara crossing the lower Ganges between the Paksey and Bheramara Upazila stations on the broad gauge railway from Khulna to Parbatipur Upazila. The construction of the bridge started in 1910 and finished two years later. The bridge comprises 15 steel trusses. The main girders are modified "Petit" type. The most difficult task of the operation was to prevent bank erosion and to make the river flow permanently under the bridge. For this, two guide banks of the "Bell bund" type named after J. R. Bell were built on either side, each extending 3000 feet (914 m) upstream and 1000 feet (305 m) downstream from the bridge. The ends of the river banks were curved inward and heavily pitched with stone. Hardinge Bridge was severely damaged during the Liberation War of Bangladesh of 1971. It happened on 13 December 1971, when the Indian Air Force plane bombed on the 4th guarder from the Paksey side. As the Pakistani army was on retreat towards Jessore (their last stronghold) Hardinge Bridge was strategically very important. The allied force damaged the bridge. The Japanese Government helped to reconstruct the bridge. It is the second largest railway bridge in Bangladesh. Another bridge named Lalon Shah Bridge for road transport beside the Hardinge Bridge has recently been constructed.