Канчи Камоти Питхамының 68-ші жағатгуруы Чандрашекхарендра Сарасвати Махасвамигал

Кіріспе

68-ші Петадишавар Канчи Камакоти Петамның

Жағадгуру Шри Чандрасехарендра Сарасвати Махасвамигал (туған аты – Сваминатхан Шастри; 20 мамыр 1894 – 8 қаңтар 1994) сондай-ақ Канчи данасы немесе Махапериявар (яғни, "Ұлы ақсақал") деп белгілі болған, Канчи Камакоти Петамның 68-ші Жағадгуру Шанкарачарьясы болды. Махапериявардың сөздері "Дейватин Курал" (Құдайдың дауысы) атты тамил кітабында жазылған.

Үлестер

Махапериява өзінің білімін Үндістанның ішкі аймақтарына рухани сапарлармен таратуға кірісті. Оған құлшылық ету және күнделікті рәсімдер, мысалы, түрлі пуджалар мен Ведаларды оқу кірді. Айенгарлар (мұттаның мүшесі болмағандар), түрлі кіші касталар және Ибраһим пайғамбардың ізбасарлары оның жақтастарына айналды. Ол бұл жауапкершілікті оңай атқарды және жақтастардың құлшылығын арттыру үшін қарапайым амалдар жасады, мысалы, Рама есімін жаттау және жазу. Жақтастары оның қалыпты адам емес екенін біліп, өздерінің мәселелерін шешуге көмектескені үшін оны «Жагадгуру» (әлемнің гуруы) деп атады. Махапериява өмірін Камакси Аман храмында, ол рухани гуру болған жерде, Камакси қасиетті құдайына арнады. Осы храмға Шиваға құлшылық ету үшін әйел-құдайдың өзі келіп тұрады. Махапериява өмірі бойы ұлы индуист философы және реформаторы Ади Шанкарачарьяның Адвайта философиясын ұстанып, оны өмірлік қағида етті. Махапериява Үндістан бойынша көптеген храмдарды қайта жаңартып, Вишну Сахасранама сияқты қасиетті мәтіндерді оқуды көбейтті (сол кезде әйелдерге рұқсат етілмеген). Махапериява Веда діни қызметкерлеріне қасиетті санскрит мәтіндерін дұрыс айтуға көмектесті және космология, эпистемология, философиялық доктриналар, медитация ережелері және басқа да тақырыптарды сипаттайтын қатаң Агам Шастра оқуларын енгізді. Оның тамил тіліне деген сүйіспеншілігі де зор болды. Ол көптеген беделді тамил ғалымдарымен әңгімелесті. Сондай-ақ, ол жас балалар үшін «Павай Нонбу Падал Поти» (Марғази айындағы Тхирупавай және Тхирувемпавай ән сайысы) өткізу дәстүрін енгізді. Ол храм аумағына жақтастарды кіргізуге рұқсат беріп, қоғамда радикалды өзгерістер жасады. Үндістан тәуелсіздік алған күні ол елдің туы мен оның ішіндегі дхарма чакрасының маңызы туралы сөз сөйледі. Ол 1994 жылдың 8 қаңтарында жүз жылдығын тойламастан дүниеден озды. Оның Видехамуктиге қол жеткізуі жақтастарды сандармен айналысудан бас тартып, өмір бойы тек құдайдың есіміне ғана сенуге шақырды.

Mahaperiyava started spreading his knowledge in spiritual journeys across the Indian hinterland. These included devotional practices and daily rituals such as performing various Poojas and recitations of the Vedas. Iyengars (who were not part of the mutt), various sub castes and Abrahamic followers became his devotees. He carried the responsibility effortlessly and made simple practices for devotees to increase devotion, like chanting and writing the holy name of Rama. Devotees soon realized he was not a normal person and labelled him a Jagadguru (lit. the guru of the universe) for his help in rectifying their issues. Mahaperiyava dedicated his life to the deity Kamakshi in the premises where he was the spiritual guru, Kamakshi Amman temple. The temple is where the goddess herself came personally for devotion to Shiva. Throughout his life, Mahaperiyava breathed and practised the Advaita philosophy of his guru, Adi Shankaracharya, the great Hindu philosopher and reformist. Mahaperiyava renovated multiple temples across India and increased the recitals of sacred texts like the Vishnu Sahasranāma (which was not allowed by women at the time). Mahaperiyava helped Vedic priests on their pronunciation of the holy Sanskrit texts and implemented rigorous Agama Sastra teachings describing cosmology, epistemology, philosophical doctrines, precepts on meditation and other topics. He also had a huge love towards Tamil language. He had many discourses with esteemed Tamil Scholars. He also bought in the practice of conducting the "Paavai Nonbu Padal Poti"(Margazhi month Thiruppavai and Thiruvempavai singing competition) for young children. He made radical social changes by allowing devotees inside the temple premises. The day India became independent, he gave a speech on the significance of the flag and the Dharma chakra in it. He died without celebrating his centenary on 8 January 1994. His attainment of Videhamukti invited devotees to go beyond numerology and believe only the name of god in their lifespan.

Сөйлеулер

Камакоти Питамының діни басшысы ретінде Махапериява елді аралап, рухани міндеттерін орындап, насихат айта бастады. Ол көптеген рет қарапайым халыққа дхарманың түрлі салалары, ежелгі мәдениет және сан алуан тақырыптар бойынша лекция оқыды. Ол 21 ғасырдағыдай емес, қарапайым верандаларда, өзен арналарында және сабхаларда (кішкентай залдарда) сөз сөйледі. Оның шәкірті Р. Ганапати "Дейватин Курал" ("Құдайдың дауысы") атты насихаттарын жинақтап, оларды ағылшын және тамил тілдерінде жариялады. Сондай-ақ, ол оларды басқа да үнді тілдеріне аударды. Насихаттар әртүрлі тақырыптарды қамтыды, жақсы зерттелген және пайдалы кеңестер берілді. Оның насихаттары оның жандары мен бүкіл Үндістандағы руханилықтан берилгендер үшін маңызды болды. Ол санатан дхарманың ежелгі дәстүрін қайта жаңғыртты, елді аралап, басшылық көрсетіп, мектептер ашып, халыққа көмектесті.

Үндістанның азаттық қозғалысына әсері

Махапериява Үндістан Ұлттық Конгресінің жетекшісі Ф. Г. Натеса Айерді христиан дінінен индуизмге қайта айналдырды. Айер он жасында ағылшынмендерге баспана тауып, олар оны тәрбиелеп, христиан дініне өткізді. Жиырма жыл өткен соң, дін қызметкерлерінің күмәнін сейілтуге қабілетіне көңілі толмаған Айер Канчи Шанкарачарьямен кездесіп, одан қанағаттанарлық жауаптар алып, индуизмге қайта оралды. 1920 жылдары Үндістан Ұлттық Конгресі көптеген адамдарды көшелерге наразылық білдіруге шақырып, Ынтымақтастықтан Бас Тарту қозғалысын ұйымдастыра бастады. Сол кезде Тиручираппаллидің жетекші Конгресс белсендісі және сайланған қала әкімі болған Ф. Г. Натеса Айер, бұл мүмкіндікті пайдаланып, қозғалысты Махаперияваға қолдау көрсету мақсатында өзгертуге ұсыныс жасады. Ол осы оқиғаны былай деп еске алды: "Мені халық Шри-Канчи Камакоти Питам ачарьясын күтіп алу үшін қабылдау комитетінің төрағасы етіп тағайындады. Қала әкімі ретінде, ұзақ уақыттан кейін келген Свамигалды лайықты қарсы алып, құрмет көрсетуім міндетім болды. Мен және менің қолдаушым – Шри М. Кандасвами Серваи, Шри Р. Шриниваса Айенгар, заңгер және көпшілік, оның қасиеттілігін патшалар мен вице-патшаларға қарағанда әлдеқайда зор құрметпен қарсы алу мүмкіндігіне ие болдық. Жеті шақырымдық шерудің алдында жеті надасварам тобы, үш оркестр, төрт піл, көптеген жылқы мен түйе, музыкалық аспаптарды ойнаушылар, бхаджан әншілері, қызметшілер тобы жүрді. Мен бүкіл әлемнің гуруы – Шри Шанкарачарья Свамигал отырған піл сүйегінен жасалған паланкиннің алғы бөлігін ұстауға лайық болдым. Ол дін, каста және сенімге қарамастан, жолдың екі жағына жиналған, әр қабатта тұрған көптеген адамдарға даршан берді. Аратилердің, пурна кумбамдардың, гүл шоқтарының және астика гошамдардың саны санауға келмейтін. Кешкі сағат 6-да басталган шеру түнгі сағат 10-да Тируванаикавалдағы Маттың алдында аяқталды. Мен Свамигалға көрсеткен қызметімді Шиваның өзіне қызмет етумен теңедім".

Mahaperiyava reconverted Indian National Congress leader F. G. Natesa Iyer from Christianity to Hinduism. Iyer, as a boy of ten, took shelter with Englishmen who brought him up and converted him to Christianity. Twenty years later, dissatisfied with the ability of the priests to clarify his doubts, he met the Kanchi Sankaracharya and, getting satisfactory answers from him, reconverted to Hinduism. The Indian National Congress, in the decade of the 1920s, started organising the Non Cooperation Movement, which involved getting many people to protest on the streets. F. G. Natesa Iyer, the leading Congress activist of Tiruchirappalli then, as also the elected Mayor, took this opportunity to convert the movement to also show support for the Mahaperiyava. He described the occasion, thus:
"I was nominated by the public as the chairman of the Reception Committee for arranging a reception for the Acharya of Sri Kanchi Kamakoti Peetam. As the municipal chairman, it was my duty to provide a proper welcome and respect to Swamigal who was visiting after a long time. The opportunity to welcome His Holiness in a manner that was exponentially greater than receptions given to kings and viceroys, was accorded to me, along with my supporters: Sri M. Kandaswamy Servai, Sri. R. Srinivasa Iyengar, the lawyer and the larger public. The procession that was seven miles long, was preceded by seven groups of nadaswaram players, three band groups, four elephants, many horses and camels, instrumental players, Bhajan singers, Seva Samitis. I had the blessing to hold the front side of the ivory palanquin where our guru for the whole world, Sri Sankaracharya Swamigal was seated. He gave darshan to numerous people lined on both sides of the roads, in every floor, irrespective of their religion, caste or creed. There was no count of arathis, Poorna kumbams, garlands, asthika goshams. The procession that started at 6 pm ended at 10 pm in front of the mutt at Thiruvanaikkaval. I was enthralled in my service to Swamigal as service to Lord Shiva himself".