Жон Эллиот: Шотландиялық теңізші офицерінің өмірі мен ерліктері
John Elliot (Royal Navy officer)
Жон Эллиот – Шотландиялық Әскери-теңіз офицері, жеті жылдық соғыс пен Америка тәуелсіздік соғысында болған. Адмирал шеніне көтеріліп, Ньюфаундлендтің губернаторы болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландия Корольдік теңіз флоты офицері
Scottish Royal Navy officer
Джон Эллиот (1732 – 20 қыркүйек 1808) – Жеті жылдық соғыс және Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде қызмет еткен Шотландия Корольдік теңіз флоты офицері. Ол адмирал шеніне көтеріліп, қысқа мерзімге Ньюфаундленд колониясының губернаторы болып қызмет еткен. Эллиот Шотландияда ақсүйек отбасында дүниеге келіп, теңіз флотына қадам басқан. Оның ерте жылдардағы қызметі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол Жеті жылдық соғыс кезінде капитандыққа дейін жетіп, 32 зеңбірекке ие фрегатқа ерекше шеберлікпен басшылық еткен. Алдымен шағын француз фрегатын жаулап алды, содан кейін үш кемеден тұратын эскадрильяға қолбасшылық етіп, 1760 жылы Ирландия жағалауына шабуыл жасаған әйгілі капер Франсуа Тюротты ұрысқа шақырды. Қысқа, бірақ қатал шайқастан кейін Тюрот қаза тауып, кемелері қолға түсті. Эллиот халыққа батыр ретінде танылып, ол және оның капитандары бірнеше марапаттарға ие болды. Ол соғыстың қалған бөлігінде бірнеше кемеге басшылық етті, ал бейбітшілік орнағаннан кейін жұмыссыздықтан кейін Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде қайтадан қызметке кірісті. Бұл қақтығыста ол Карлайл бейбітшілік комиссиясының мүшелерін Америкаға жеткізіп, Еуропа суларына оралғанға дейін жағалаудағы операцияларда белсенді қатысты. Ол адмирал сэр Джордж Роднимен бірге Гибралтарды құтқару және Сент-Винсент мүйісіндегі шайқаста болды, сондай-ақ адмирал Ричард Кемпенфелтпен Ушант шайқасында күш көрсетті. Соғыс аяқталғаннан кейін флагмандық шенге көтеріліп, бейбіт кезеңде Ньюфаундленд губернаторы болып қызмет етті, бірақ денсаулығының нашарлауына байланысты Француз революциялық соғыстары кезінде ешқандай бұйрық ала алмады және 1808 жылы адмирал шенімен қайтыс болды.
John Elliot (1732 – 20 September 1808) was a Scottish officer of the Royal Navy who served during the Seven Years' War and the American War of Independence. He rose to the rank of admiral, and served briefly as colonial governor of Newfoundland. Elliot was born into the gentry in Scotland, and entered the navy. Little is known about his early service, but he received a promotion to post captain during the Seven Years' War, and commanded the 32 gun frigate with distinction, first capturing a small French frigate, and then taking command of a squadron of three ships and bringing to action the notorious privateer François Thurot, who had been raiding the coast of Ireland in 1760. After a short but bitter engagement, Thurot was killed and his ships captured. Elliot was widely hailed as a hero and he and his captains received several rewards. He commanded several other ships during the remainder of the war, and after a period of unemployment during the peace, returned to active service during the American War of Independence. His service in this conflict involved carrying the members of the Carlisle Peace Commission to America, and playing a minor role in operations off the coast, before returning to European waters. He was present at the relief of Gibraltar and the Battle of Cape St Vincent with Admiral Sir George Rodney, and saw action at the Battle of Ushant with Admiral Richard Kempenfelt. Promoted to flag rank after the end of the war he served as governor of Newfoundland during the peace, but was unable to take any commands during the French Revolutionary Wars owing to his infirmity, and died in 1808 with the rank of admiral.
Отбасы және ерте өмірі
Эллиот 1732 жылы Шотландияда дүниеге келді, 2-ші баронет сэр Гилберт Эллиот пен оның әйелі Хеленнің төртінші ұлы. Оның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол 1740 жылы Портсмут Корольдік теңіз академиясын бітіргеннен кейін Корольдік теңіз флотына қосылды және сол жылдың шілдесінде кемеге мінді. Оның алғашқы қызметі Канал флотының құрамында болды, сондай-ақ ол 1758 жылдың басында Рошфортты барлауға қатысты. Француздарды ұстауға болатын кемелер болуы үмітімен хат барлық порттарға жіберілді, бірақ жағалауда ешқандай кеме орналаспады және Эллиот Кинсейлде кездейсоқ болды. Сонымен қатар, ауа райынан паналаған 36 зеңбірекке ие кемелер де болды. Шайқас қызу болғаннан кейін Тюроттың әскері жеңіліске ұшырады, оның кемелері бұзылып, батып кетуге айналды. Тюроттың денесі Порт-Уильям жағасында табылды және Киркмейденде толық әскери салтанатпен жерленді. Эллиот және оның капитандары Вестминстер және Ирландия парламенттерінің алғысын алды, сонымен қатар Корк қаласының құрметті азаматы атанды. Эллиоттың туысы Томас Пасли шайқас кезінде «Эол» кемесінде қызмет етті, және өзінің ерлігімен лейтенант шеніне көтерілді. |Теңіздегі жеңіс| 11 қаңтар 1804 жыл.
Elliot was born in Scotland in 1732, the fourth son of Sir Gilbert Elliott, 2nd Baronet and his wife Helen. Little is known about his early life but he joined the Royal Navy after graduating from the Royal Naval Academy, Portsmouth in 1740, and went aboard in July that year. His first appointment was to command with the Channel Fleet, and he took part in the reconnaissance of Rochefort in early 1758. The letter had been sent to all the ports in the hopes of there being ships available to intercept the French, but no ships were stationed on the coast, and only by chance was Elliot at Kinsale. Also there sheltering from the weather were the 36 gun ships and After a close fought action, Thurot's force was battered into submission, with his ships dismasted and reduced to a sinking condition. Thurot's body was washed ashore at Port William and was buried with full military honours at Kirkmaiden. Elliot and his captains received the thanks of both the Westminster and Irish Houses of Parliament, and the freedom of the city of Cork. Elliot's cousin, Thomas Pasley was serving on Aeolus during the battle, and having distinguished himself in the fighting, was promoted to lieutenant of the ship.|Victory, at sea|11 January 1804
Соғыстың соңғы жылдары
Эллиот 1760 жылы 17 мамырда Белль аралында француз жағалау батареясының қаруынан теңіздік жабдықтарымен толы француз бригін алып қашу арқылы өзін ерекшелендірді. «Аэолус» кемесі шайқаста қатты зақымданып, жөндеу үшін портына қайтарылды. Жөндеу жұмыстары жүріп жатқанда Эллиоттың 44 зеңбірелі кемеге уақытша командир болып тағайындалуы мүмкін, ол Балтық теңізіне бағыт алған сауда конвойын сүйемелдеді. Осы қызмет аяқталғаннан кейін, «Аэолус» жөнделіп біткен соң Эллиот оның басқаруын қайтадан қолға алып, 1761 жылы Бискай шығанағында теңіз саяхаты жасады. Сол жылы ол қысқа мерзімге Кокермут округінің депутаты болды. 1778 жылы 11 сәуірде ол коммодор дәрежесіне көтеріліп, көп ұзамай Карлайл графы, Джордж Джонстон және Уильям Иденді Карлайл бейбітшілік комиссиясы ретінде отаршылармен келіссөздер жүргізу үшін Солтүстік Америкаға алып барды. Осы кезеңде ол теңіз жаяу әскері полковнигі болып тағайындалды, бұл лауазымды 1787 жылға дейін атқарды. Эллиот көп ұзамай одан көп көмек күте алмайтынын түсінді, ал «Эдгар» сияқты үлкен кеме онда болғандықтан испандық канонерлік қайықтары үшін оңай нысана болды. Сондықтан Эллиот Англияға оралды. Эллиот соғыстың қалған жылдарының көп бөлігін «Эдгар» кемесімен Англия арналында өткізді. 1781 жылдың қараша айында Адмиралтейство адмирал де Гишен басқаруымен Брест портынан үлкен конвойдың шығуға дайындалып жатқаны туралы хабар алды. Бұл конвой Батыс және Шығыс Үнді аралдарына теңіздік жабдықтарды тасымалдады. «Эдгар» адмирал Ричард Кемпенфелттің 18 кемеден тұратын эскадрильясының құрамында болды, оған конвойды тоқтатуға бұйрық берілді. Кемпенфелт 12 желтоқсан күні түстен кейін Бискай шығанағында, Ушант аралынан оңтүстік-батысқа қарай шамамен 150 миль (241 км) жерде конвойді тосқауылдады. Француз теңіз күзеті конвойдың желден соққан жағында болғандықтан Кемпенфелт дереу шабуылға көшті және түн түспей тұрып 15 көлікті жаулап алды. Конвойдың қалған бөлігі шашырап кетті, көпшілігі Брестке қайтып келді, ал бес көлік ғана Батыс Үнді аралдарына жетті. «Ушант шайқасы» деп аталған шайқаста «Эдгар» 84 зеңбірелі «Триумфан» кемесімен үздіксіз шайқасты. Кейіннен Кемпенфелт шайқастағы іс-қимылдары үшін Эллиотты мақтады. Ол лауазымын әдеттегі мерзімі бойын атқарды, әр жылдың маусым айында теңізге шығып, қазан айында қайта оралды, оның басты міндеттері балық шаруашылығын реттеу болды. 1789 жылы оның орнына вице-адмирал Марк Милбанк келді, ал Эллиот 1787 жылдың 24 қыркүйегінде қызыл тудың контр-адмиралы болып тағайындалды. 1790 жылдың 21 ақпанында ол көк тудың вице-адмиралы болды. Сол жылы испан қарулануымен шиеленіс күшейген кезде Эллиот өз туын кемеге көтерді, бірақ дағдарыс жеңілдеген соң ол одан бас тартты. Денсаулығы нашарлағандықтан, ол 1794 жылдың 12 сәуірінде француз революциялық соғыстары басталғаннан кейін қызыл тудың вице-адмиралы болып тағайындалды, бірақ ешқандай лауазымды қабылдай алмады. Ол 1795 жылдың 16 сәуірінде көк тудың адмиралы, содан кейін ақ тудың адмиралы болды. Өмірінің соңғы жылдарын Роксбургширдегі Тевиот тауындағы өз иелігінде өткізіп, 1808 жылдың 20 қыркүйегінде қайтыс болды. Ол ешқашан үйленбеген. Оның туыстарының арасында Томас Пасли, Уильям Кэткарт, 1-ші граф Кэткарт және адмирал Роберт Дигби болды. Тағы бір туысы - Гилберт Эллиот Мюррей Кининмоунд, Минтоның 1-ші графы, Джон Эллиоттың мүлкін мұраға алды.
Elliot further distinguished himself by cutting out a French brig laden with naval stores from under the guns of a French shore battery at Belle Île on 17 May 1760. Aeolus was badly damaged during the action, and returned to port to be repaired. While these were being carried out it is possible that Elliot was temporarily appointed to command the 44 gun , aboard which he escorted an outward bound merchant convoy headed to the Baltic. With this service completed, and repairs on Aeolus being finished, Elliot resumed command of her, and spent 1761 cruising in the Bay of Biscay. He also briefly became Member of Parliament for Cockermouth that year. He was promoted to commodore on 11 April 1778, and shortly afterwards took the Earl of Carlisle, George Johnstone and William Eden to North America to negotiate with the colonists as the Carlisle Peace Commission. It was about this time that he was made a Colonel of Marines, a post he held until 1787. Elliot soon found that there was little assistance that he could render, and having a ship as large as Edgar on station there made her a target for Spanish gunboats. Elliot consequently returned to England. Elliot spent most of the remaining years of the war commanding Edgar in the English Channel. In November 1781, the Admiralty had received intelligence that a large convoy was preparing to sail from Brest under Admiral de Guichen. It was a convoy of transports carrying naval supplies for the West Indies and the French fleet in the East Indies. Edgar was part of Admiral Richard Kempenfelt's squadron of 18 ships, commanded from , which was ordered to intercept the convoy. Kempenfelt did so in the afternoon of 12 December in the Bay of Biscay, approximately 150 mile (241 km) south west of Ushant. With the French naval escort to leeward of the convoy, Kempenfelt attacked immediately, capturing 15 of the transports before nightfall. The rest of the convoy scattered, most returning to [Brest; only five transports reached the West Indies. During the engagement, known as the Battle of Ushant, Edgar fought a running battle with the 84 gun Triomphant. Elliot was later praised by Kempenfelt for his actions during the battle. He fulfilled the post for its usual term, sailing out in June each year and returning in October, with his principal duties being the regulation of the fisheries. He was succeeded by a new commander, Vice Admiral Mark Milbanke in 1789, having been promoted to rear admiral of the red on 24 September 1787. He was further advanced to vice admiral of the blue on 21 February 1790, and as tensions rose with the Spanish Armament that year, Elliot hoisted his flag aboard , but with the easing of the crisis soon struck it. Increasingly infirm, he was promoted to vice admiral of the red on 12 April 1794, after the outbreak of the French Revolutionary Wars, but was unable to take up any posts. He was promoted to admiral of the blue on 16 April 1795, and then to admiral of the white. He settled at his estate at Mount Teviot, Roxburghshire during his last years and died there on 20 September 1808. He never married. His nephews included Thomas Pasley, William Cathcart, 1st Earl Cathcart and Admiral Robert Digby. Another nephew was Gilbert Elliot Murray Kynynmound, 1st Earl of Minto, who inherited John Elliot's estates.