Ретроспектива вице-адмирала Роберта Даффа: Морская карьера и колониальное управление
Robert Duff (Royal Navy officer)
Вице-адмирал Роберт Дафф (1721-1787): британдық теңізші, Аустрия мұрагерлік соғысы, жеті жылдық соғыс және Америка тәуелсіздік соғысында қатысқан. Ньюфаундлендтің губернаторы болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вице-адмирал Роберт Дафф (шамамен 1721 – 6 маусым 1787) – Австрия мұрагерлік соғысы, Жеті жылдық соғыс және Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Корольдік теңіз күштерінің офицері болған. Ол қысқа мерзімге Ньюфаундленд колониясының губернаторы қызметін атқарды.
Vice Admiral Robert Duff (c. 1721 – 6 June 1787) was an officer of the Royal Navy during the War of the Austrian Succession, the Seven Years' War and the American War of Independence. He briefly served as colonial governor of Newfoundland.
Отбасы және ерте өмірі
Дафф шамамен 1721 жылы Крейгстонның екінші әйелінен туған, Патрик Даффтың отыздан астам баласының ең кішісі болып дүниеге келді. Оның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ сақталған бір оқиға әкесінің өте шамалы күш-қуатымен және, мүмкін, Роберттің өзінің белсенді мінезімен байланысты. Әкесі Патрик Дафф бақшада жүргенде кішкентай ұлға кездесіп, "Сен кімнің баласысың?" - деп сұрады. Оның ұлы, болашақ адмирал Роберт Дафф: "Сен өзіңнің Робби ұлыңды танымайсың ба, ақымақ!" - деп жауап берді. Роберт теңіз күштеріне қосылып, 1739 жылдың 9 наурызында лейтенант болып тіркелді. 1744 жылдың 4 желтоқсанында командир болып тағайындалды. 1746 жылға қарай ол Шотландия жағалауында қызмет ететін бомба тасымалдаушы кеменің командирі болды. Дафф 23 қазанда 44 зеңбірекке ие кеменің басқаруын алды және 1748 жылы Аустрия мұрагерлік соғысын аяқтаған Экс-ла-Шапель шартына қол қойылғанға дейін Ирландия және Англия жағалауларында қызметін жалғастырды.
Duff was born c. 1721, among the youngest of more than thirty children of Patrick Duff of Craigston, by Craigston's second wife. Little is known about his early life, but a story that does survive attests to his father's fecundity and possibly also to Robert's own spirited approach. Walking in his garden the father, Patrick Duff, came across a small boy and enquired 'And wha's laddie are you?' to which his son, the future Admiral Robert Duff, replied 'Dinna ye ken your ain son Robbie, ye auld fool!'. Robert joined the navy and was listed a lieutenant by 9 March 1739. He was advanced to commander on 4 December 1744, and by 1746 was in command of the bomb vessel , serving off the Scottish coast. Duff received the command of the 44 gun on 23 October, and remained in her off the Irish and English coasts until the signing of the Treaty of Aix la Chapelle in 1748 that ended the War of the Austrian Succession.
Жеті жылдық соғыс
Даффтың келесі кемесі 50 зеңбірекке ие болды, оған ол 1755 жылы қосылды. Ол бірнеше жыл бойы тәуелсіз немесе негізгі флот құрамында теңіз саяхаты жасады, ал 1758 жылы коммодор Ричард Хоудың эскадрильясының құрамында Сент-Мало, Шербург және Сент-Кас экспедицияларын қорғады. 1759 жылы ол Бреттань жағалауында орналасқан шағын эскадрильяның аға офицері болды, Морбиандағы француз флотын бақылады, ал Эдвард Хоук бастаған флот Брест қаласын блокадалады. 20 қарашада Куиберон шығанағында тұрғанда оның барлаушылары Белл-Айл аралының оңтүстігінде үлкен француз флотының бар екенін хабарлады. Дафф төрт 50 зеңбірекке ие кеме мен төрт фрегаттан тұратын эскадрильясын дереу теңізге шығарды, француздар оларды қуалай бастады. Олар қолға түспей тұрып, Хоук бастаған негізгі флот жетіп келіп, француздарды талқандады, оларды Куиберон шығанағындағы шешуші шайқаста жеңді. Содан кейін Дафф 80 зеңбірекке ие кемеге тағайындалып, контр-адмирал Джордж Брайджес Роднидің флотымен бірге Батыс Индияға аттанды. Дафф 1762 жылғы қаңтар және ақпан айларында Мартиниканы басып алу кезінде қатысты, бірақ өзінің жоғары дәрежесіне байланысты Роднидің ту капитаны қызметін атқарудан бас тартты және үйге қайтарылды. 1764 жылы ол өзінің туысқанның қызы Хелен Даффқа үйленді. 1775 жылғы 31 наурызда Дафф көк флоттың контр-адмиралы болды, ал сәуір айында Ньюфаундлендке бас қолбасшы ретінде жіберілді. Оның қызметі қысқа болды, 1776 жылы ол ақ флоттың контр-адмиралы болды, ал 1777 жылғы қыркүйекте ол Жерорта теңізі флотының қолбасшысы болып тағайындалды, оның флагманы ретінде 60 зеңбірекке ие кеме болды.
Duff's next ship was the 50 gun , which he joined in 1755. He spent several years cruising, either independently or as part of the main fleet, and in 1758 was part of Commodore Richard Howe's squadron defending the expeditions against St Malo, Cherbourg and St Cas. He became senior officer of a small squadron stationed off Brittany in 1759, watching the French fleet in Morbihan, while a fleet under Edward Hawke blockaded Brest, France. While at anchor in Quiberon Bay on 20 November, his scouts reported a large French fleet to the south of Belle Île. Duff hurried his squadron, consisting of four 50 gun ships and four frigates, out to sea while the French chased them. Before they could be caught, the main fleet under Hawke came up and overran the French, defeating them in the decisive Battle of Quiberon Bay. Duff was then appointed to the 80 gun and went out with her to the West Indies with Rear Admiral George Brydges Rodney's fleet. Duff saw action at the capture of Martinique during January and February 1762, but owing to his seniority, he refused to serve as Rodney's flag captain, and was sent home. In 1764 he married Helen Duff, the daughter of his cousin, the first Earl of Fife. Duff was promoted to rear admiral of the blue on 31 March 1775, and in April was sent out as commander in chief at Newfoundland. His posting was brief, in 1776 he became rear admiral of the white and in September 1777 he was appointed to the command of the Mediterranean Fleet, with the 60 gun as his flagship.
Американың Тәуелсіздік соғысы
Қазір қызыл флотының контр-адмиралы болған ол 1779 жылы Гибралтарды қоршау басталғанда дон Антонио Барсело флотынан қорғанып тұрған британдық күштерге көмектесті, бірақ оның қолда бар күштер шектеулі болды және ол 1780 жылдың басында қайта шақырылды. Ол 1778 жылдың 29 қаңтарында көк флотының вице-адмиралы болып тағайындалған, сондай-ақ сол жылы ақ флотының вице-адмиралы болды, бірақ 1780 жылы Англияға оралғаннан кейін басқа да қызметтік тапсырмалар алған жоқ.
By now a rear admiral of the red, he supported the British forces defending Gibraltar from Don Antonio Barcelo's fleet when the siege there broke out in 1779, but had limited forces at his disposal and he was recalled early in 1780. He had been promoted to vice admiral of the blue on 29 January 1778, and was advanced to vice admiral of the white later that year, but held no further command after his return to England in 1780.