Кіріспе
Британдық адмирал Сэмюэл Баррингтон (1729 – 1800 жылдың 16 тамызы) – Корольдік теңіз флотының офицері. Баррингтон Беркширдегі (қазіргі Оксфордшир) Шривенхемдегі Бекет Холлдың 1-ші виконты Джон Баррингтонның төртінші ұлы болды. Ол 11 жасында теңіз қызметіне қабылданды және 1747 жылға қарай капитандық шеніне көтерілді. Баррингтонның жақсы таныстары болды және ол қабілетті офицер екенін көрсетті, сондай-ақ, дұрыс уақытта қызметке ішкісіне мүмкіндік алды.
Admiral Samuel Barrington (1729 – 16 August 1800) was a Royal Navy officer. Barrington was the fourth son of John Barrington, 1st Viscount Barrington of Beckett Hall at Shrivenham in Berkshire (now Oxfordshire). He enlisted in the navy at the age of 11, and by 1747 had been promoted to post captain. Barrington had good connections and was lucky to enlist at the right time, and proved to be an able officer.
Ерте мансап
1740 жылы Баррингтон теңізге шықты. 1745 жылға қарай ол лейтенант атағына өтуге құқылы екенін растайтын емтиханды тапсырды. 1746 жылдың қазан айында ол осы атаққа көтерілді. Оның үлкен ағасы Уильям, Баррингтон виконты, сол кезде Адмиралтействоның кіші лорды болды және Адмиралтействоның бірінші лорды, азамат Джон Расселл, Бедфорд герцогы, Самуилді майстер-командир дәрежесіне көтеру үшін оны мазалады, бұл қараша айында іске асырылды. Келесі жылы, он сегіз жасында, ол капитан болып тағайындалды.
Жеті жылдық соғыс
Ол 1748-56 жылдардағы бейбітшілік кезінде үздіксіз қызмет етті, ал Жеті жылдық соғыс басталғанда адмирал Эдвард Хоукпен бірге Баск жолдарында қызмет етті. 1759 жылы екі сағаттық шайқастан кейін «Ахилл» күшті француз каперін тұтқынға алды. Сол жылы Гавр-де-Грейс экспедициясында Баррингтонның кемесі контр-адмирал Джордж Брайджес Роднидің туын көтеріп, 1760 жылы Джон Байронмен бірге Новая Шотландиядағы Луисбург француз бекінісін жоюға аттанды. 1763 жылы бейбітшілік орнаған кезде Баррингтон жиырма екі жыл бойы теңізде болды. 1768 жылы ол фрегатқа Камберленд герцогының губернаторы болып тағайындалды, герцог мичмандықтан бастап контр-адмирал дәрежесіне дейін оныңмен бірге болды. 1772 және 1775 жылдар аралығында ол капитан Джон Джервиспен бірге Ресейге сапар шекті, Санкт-Петербургте уақыт өткізіп, Кронштадт арсеналын және кемежайларын тексерді, сондай-ақ сэр Чарльз Ноулз Екатерина Ұлы үшін жасаған яхтаны тамашалады. Екеуі Швеция, Дания және Солтүстік Германияға сапарлады. Осы уақыт ішінде Джервис пен Баррингтон қорғаныс құрылыстары, порты карталары және қауіпсіз жағалаулар туралы жазбалар жасады. Олар Нидерланды арқылы үйлеріне қайтып келді, аймақты жан-жақты зерттеп, пайдалы ақпаратты сипаттаған көптеген жазбалар жасады.
In 1759 Achilles captured a powerful French privateer, after two hours' fighting. In the Havre de Grace expedition of the same year Barrington's ship carried the flag of Rear Admiral George Brydges Rodney, and in 1760 sailed with John Byron to destroy the French Fortress of Louisbourg in Nova Scotia. At the peace in 1763 Barrington had been almost continuously afloat for twenty two years. He was appointed in 1768 to the frigate as governor to the Duke of Cumberland, who remained with him in all ranks from midshipman to rear admiral. Between 1772 and 1775 he accompanied Captain John Jervis to Russia where they spent time in St Petersburg and inspected the arsenal and dockyards at Kronstadt, and took a tour of the yacht designed by Sir Charles Knowles for Catherine the Great. The pair continued on to Sweden, Denmark and northern Germany. All the while Jervis and Barrington made notes on defences, harbour charts and safe anchorages. They came home via the Netherlands, the two once again making extensive studies of the area and taking copious notes describing any useful information.
Америка революциялық соғысы
1778 жылы Баррингтон Ливард аралдары станциясының бас қолбасшысы болды. Осы лауазымда ол Монтсерратта Форт-Баррингтон құрылысын ұйымдастырды, бұл бас қала Плимуттың қорғанысын күшейтті. Баррингтон мен Джервис кейін Канал жағалауында жеке саяхат жасап, Брест портын қоса алғанда, түрлі порттарға тоқтады, сондай-ақ карталарын жасап, жетілдірді. Баррингтон мен Джервис, кейіннен Сент-Винсент графы болған ол, өмір бойы дос болып қалды. Үйге оралған соң Баррингтонға Канал флотының басшылығы ұсынылды, бірақ ол бас тартты. 1780 жылы мамыр айында адмирал Фрэнсис Гирридің қол астында флоттың екінші қолбасшысы лауазымын қабылдады. Флот Атлантика теңізіне дейін патрульдеп, британдық конвойлердің қауіпсіздігін қамтамасыз етті, француз және испан флоттарының бірігуіне жол бермеді және француз конвойынан он екі сауда кемесін жаулады. Ұзақ сапардан кейін скорбут індеті тарады және флот тамыз айында Англияға оралды. Гирри ауырып жағаға шықты, ал Баррингтон басқаруды өз мойнына алды. Адмиралтейство оған флотпен қайта теңізге шығуға бұйрық берді. Баррингтон бұйрыққа бағынбады, бұл саяси айла-шаруалардың нәтижесі болды және ол басшылықтан шеттетілді. Үкімет ауысқаннан кейін Баррингтон 1782 жылы қайтадан Канал флотының екінші қолбасшысы болып тағайындалды, бұл жолы адмирал Ричард Хоумен бірге. Жаз бойы маневр жасағаннан кейін, көбінесе испандарға қарсы, флот 11 қыркүйекте Гибралтарды қоршаудан босату үшін теңізге шықты. Гарнизонды сәтті жабдықтап болғаннан кейін, 35 кемеден тұратын британдық флот 46 кемеден тұратын испандық күштермен кездесті. Бірнеше нәтижесіз шайқастардан кейін британдықтар олардан қашып, портқа оралды. Соғыс 1783 жылдың ақпан айында аяқталды. Адмирал ретінде ол 1790 жылы қысқа мерзімге туын көтерді, бірақ Француз революциялық соғыстарында қызмет етпеді. Ол 1800 жылдың тамызында қайтыс болды.
Мұра
1794 жылы Джеймс Колнетт Галапагос аралдарының бірін Баррингтон атымен атады, және бұл атау ғасырлар бойы сақталып, кейін ресми түрде Санта-Фе аралы деп өзгертілді.