Роберт Блейк: Англия теңіз күшінің негізін қалаушысы

Кіріспе

Англия Комонвелті теңіз офицері (1598–1657)

Роберт Блейк (27 қыркүйек 1598 – 7 тамыз 1657) – ағылшын теңіз офицері, 1656–1657 жылдары теңізде генерал және Синк Порттардың Лорд-Вардені қызметін атқарған. Блейк ағылшын азаматтық соғысы мен ағылшын-испан соғысында Оливер Кромвельдің қол астында, ал Бірінші ағылшын-голландия соғысы кезінде мемлекеттік флоттың бас адмиралы болып қызмет етті. Блейк «Англияның теңіз үстемдігінің негізін қалаушы» ретінде танылады, бұл үстемдік кейіннен британдық Корольдік теңіз флотына 20 ғасырдың басына дейін мұра болып өтті. Дегенмен, Стюарттардың қайта орнатылуынан кейін парламентарийлерді тарихи жазбалардан жоюға жасалған тырашталған әрекеттерге байланысты Блейктің жетістіктері көбінесе тиісінше бағаланбайды. Бір биографтың айтуынша, Блейктің жетістіктері «Нельсонның өзі де одан асып түспеген», ал басқалар Блейкті Нельсонмен жиі салыстырады.

Ерте өмір

Роберт Блейк – Хамфри Блейк пен Сара Уильямстың туған он үш баланың ағасы болды. Ол 1598 жылдың 27 қыркүйегінде Сомерсеттегі Әулие Мария Діңгезінде крещение рәсімінен өтті. Ол Бриджвотер грамматикалық мектебінде білім алды, содан кейін Оксфордтың Уадхам колледжіне түсті. Ол академиялық мансапты қуып, оқуға ниеттенген, бірақ саяси және діни көзқарастары ескерілмегендіктен, сондай-ақ Мертон колледжінің директоры сэр Генри Савиллдің «бойы аласа адамдарға деген ерекше наразылығы» болғандықтан Мертон колледжіне стипендия ала алмады. Блейктің бойы 2 метр болғандықтан, ол Савилдің «еркектік сұлулығының стандартына» сай келмеді. 1625 жылы Блейктің әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол Knoll Hill отбасылық мүлігін мұраға алды. Бұл жерде ол үлкен ұлдың міндеттерін орындап, көп уақытын көптеген бауырларын тәрбиелеуге және оларды ересек өмірге дайындауға арнады. Блейктің өмірбаянын жазған тарихшы Дэвид Ханней (1853–1934) Блейктің үйленбеуінің себебі осы болуы мүмкін дейді, сонымен қатар басқа өмірбаяндар да әртүрлі себептер келтіреді. Блейк туралы ағылшын тарихшысы Эдвард Хайд былай деп жазды: «Ол кез келген мамандыққа ниеттенбеген адам үшін кітаптарды жеткілікті білген, өзінің қаражатымен өмірін сүруге жететіндей байлыққа ие болған және одан артық болуға ешқандай ниеті болмаған». Блейк отбасы бірнеше буын бойы Таксуэллде отырды (және Сомерсеттегі Бриджвотер маңындағы Бишопс Лайдард еншісінің иелері болды). Отбасының ең ерте кездескен мүшесі – Генри VIII тұсында өмір сүрген Хамфри Блейк. Роберт Блейктің әкесі, сонымен қатар Роберт, отбасынан бірінші болып ауылдық өмірден саудагер ретінде шығып, испан саудасы арқылы байымақ болып, өздігінен жол ашты. Ол Бриджвотерде бірнеше рет бас сот судьясы және парламент мүшесі болды, бұл қала тұрғындарының оған деген құрметінің нәтижесі болды. Оның ұлы Хамфри бизнесте оның жалғасы болды, және әкесінің Пуритондағы (ол иелік еткен) иеліктерінен басқа, Кэткотт, Боудрип және Вуллавингтон, сонымен қатар әйелі Сара Уильямстың отбасынан Генри VII тұсынан бері келе жатқан Плейнсфилдтегі иелікке ие болды. 1625 жылы университетті бітіргеннен кейін Блейк саудамен айналысқан деп есептеледі, ал кейіннен голланд жазушысы оның «бес-алты жыл» Скидамда тұрғанын мәлімдеді. Кейін Портленд шайқасында алған жарақатынан айығу үшін оралып келді. Осы уақытта ол 1653 жылы Бос сүйектер парламентінде Бриджвотерден, 1654 жылы Бірінші протекторат парламентінде, ал 1656 жылы Екінші протекторат парламентінде Таутоннан өкілдік етті, содан кейін қайтадан теңізге шықты.

Robert Blake was the first son of thirteen children born to Humphrey Blake and Sarah Williams. He was baptized at the Church of Saint Mary the Virgin in Somerset on 27 September 1598. He attended Bridgwater Grammar School for Boys, then went to Wadham College, Oxford. He had hoped to follow an academic career, but failed to secure a fellowship to Merton College, probably in consideration of his political and religious views, but also because the warden of Merton, Sir Henry Savile, had 'an eccentric distaste for men of low stature'. Blake, at 5 feet (2 m) tall, thus failed to meet Savile's 'standard of manly beauty'. When Blake's father died in 1625 he inherited the family estate of Knoll Hill. Here, taking on the responsibilities of the eldest son, he took committed much of his time in the duty of educating his many brothers and sisters, and preparing them for adulthood. Blake biographer and historian David Hannay (1853–1934) maintains that was a likely reason why Blake never married, while pointing out also that other biographers offer differing reasons. English historian Edward Hyde, who lived in Blake's day writes of Blake, " he was well enough versed in books for a man who intended not to be of any profession, having sufficient of his own to maintain him in the plenty he affected, and having then no appearance of ambition to be a greater man than he was." The Blake family had a seat for several generations at (and were Lords of the Manor of) Tuxwell, in the parish of Bishops Lydeard, near Bridgwater, Somerset. The earliest member of the family located in records was Humphrey Blake, who lived in the reign of Henry VIII. Robert Blake's grandfather, also named Robert, was the first of the family to strike out on his own from country life as a merchant, hoping to become rich from Spanish trade. He served as chief magistrate and member of Parliament for Bridgwater several times, in recognition of the esteem in which the townspeople held him. His son, Humphrey, succeeded him in business, and in addition to his father's estates at Puriton (of which he held the lordship), Catcot, Bawdrip and Woolavington, came into the estate at Plainsfield held by the family of his wife, Sarah Williams, since the reign of Henry VII. After his departure from university in 1625, it is believed that Blake was engaged in trade, and a Dutch writer subsequently claimed that he had lived for 'five or six years' in Schiedam. He would later return to recover from an injury sustained in the Battle of Portland. During that time he represented Bridgwater in the Barebone's Parliament of 1653 and First Protectorate Parliament of 1654 and Taunton in the Second Protectorate Parliament of 1656 before returning to sea.

Әскери-теңіз қызметі

Блейк көбінесе «Корольдік теңіз күштерінің әкесі» деп аталады. Ол бірнеше ондаған кемеден жүзден астам кемеге дейін елдегі ең ірі теңіз күштерін құруға басты жауапкер болды, сонымен қатар қыс айларында теңізде флотты ұстап тұрған алғашқы адам еді. Блейк теңіз күштерінің алғашқы рет ережелер мен жарлықтарын жасады, «Соғыс заңдары мен теңіз жарлықтары», оның алғашқы нұсқасы 20 қағидадан тұрады және 1649 жылдың 5 наурызында Парламент палатасы бекітті, онда 39 құқық бұзушылық және оларға берілетін жазалар – көбінесе өлім жазасы – тізілген. 1653 жылы Блейк, Джордж Монк, Джон Дисброу және Уильям Пенн шығарған «Флот адмиралдары мен генералдарының соғыс кеңесі жөніндегі нұсқаулары» ағылшын теңіз күштерінде алғашқы әскери соттарды орнатып, жұмыс істетті. Блейк жағалаудағы бекіністерден оқ атуға қарамастан, сәтті шабуыл жасаған алғашқы адам болды.

Ағылшын азаматтық соғысы

Блейк теңізге аттанғанға дейін Александр Попхэм полкінің капитаны ретінде Жаңа үлгідегі армияға қосылды. Бристоль қоршауында (1643 жылғы шілде) Блейк өзін ерекше көзге көрсетіп, подполковник атағын алды. Лайм-Регистің қоршауында (1644 жылғы сәуір) көрсетер рөлі үшін полковник болды. 1645 жылы Таунтон қоршауы кезінде Парламенттің Таунтон бекінісін ұстап тұрды. Таунтонның стратегиялық маңызы зор болды, себебі ол барлық басты жолдардың тоғысқан жерінде орналасқан, барлық байланыс жолдарына бақылау жасады, және сол кезде Блейк қана мұны түсінді. Оны күтпеген шабуылмен алғаннан кейін, қоршау оған ұлттық танымалдылық әкелді; ол берілмейінше төрт жұп етігінің үшеуін жейтінін мәлімдеді. Кейіннен Дунстер қоршауын жеңіп алды (1645 жылғы қараша). Диэн Шотландияда болғандықтан, Блейктің теңіз комиссиясы алғаш рет 1649 жылы, голланд флотының ішкі жауға қарсы екінші командирі ретінде, роялистер партиясының шаршаған қалдықтарын талқандау мақсатымен берілді. Король I Чарльздың жақтастары толығымен жеңіліп, Англияның құрлықтарынан қуылды, бірақ олар теңізде күресін жалғастырып, көптеген олжа алды, көптеген саудагерлердің наразылығын тудырды. Сондықтан Парламент теңіз әкімшілігін құруға мәжбүр болды, ол Блейк, Попхэм және Диэнды құрастырып, жабдықтап жатқан флоттың командирлері етіп тағайындады. I Чарльздың өлім жазасына кесілуіне үш апта қалғанда, 11 қаңтар 1649 жылы Рейн князі Руперт сегіз жеткіліксіз экипажмен жабдықталған кемені Ирландияның Кинсейл қаласына алып барды, онда корольдің туы әлі де желбіреп тұрды, Парламентшілердің Ирландияны роялистерден алуына бөгет қою мақсатымен. Блейк 22 мамырдан бастап Кинсейлде Руперттің флотын блокадалады, бұл Оливер Кромвельге, Блейкке үлкен сенім артқан, 15 тамызда Дублинде қонуға мүмкіндік берді. Блейк қазан айында дауылға ұшырап, Руперт Испания арқылы Лиссабонға қашып кетті. Руперттің Лиссабонға қашқаны белгілі болғаннан кейін, теңіз флоты үшін барлық сақтық шаралары тоқтатылды. Блейк Плимутқа қайта шақырылып, он үш кемеге дейін кеңейтілген флотты жабдықтауды қадағалауға тағайындалды. Жаңартқыштан өткізілген және жақсы жабдықталған флотымен Блейк 1650 жылғы ақпанда теңізге шығып, Лиссабонға зәкір тастады, португалия королінен Рупертті қууын сұрап. Екі айдан кейін король Рупертті қолдауға шешім қабылдады. Блейкке Эдвард Попхэм басқаратын тағы сегіз әскери кеме қосылды, ол Португалияға қарсы соғыс жүргізуге билік алды. Блейк енді ұзақ блокаданың тәуекелі мен жауапкершілігін мойнына алды, онда жағалаудан азық-түлік пен су алу мүмкін емес, сондықтан Вигоға немесе Кадиске үнемі кемелерді жіберу қажет болды, оған 1899 жылы Ричард Бидлиге тапсырылды. Руперт екі рет блокаданы бұзуға тырысып, сәттілікке жетпеді, ал Блейк үш сағаттық шайқастан кейін португалия флотының 23 кемесін басып алып, Кадиске кеткеннен кейін (осы шайқаста португалия вице-адмиралы да батып кетті) блокада аяқталды. Блейк 3 қарашада Малага маңында Рупертпен алты кемемен шайқасып, бір кемеге қол жеткізді. Екі күннен кейін Руперттің сол аймақтағы басқа кемелері Картахенадан қашып құтылуға тырысып, жағаға отырды, бұл Парламенттің теңізде үстемдігін және көптеген еуропалық мемлекеттердің Парламенттік үкіметті мойындауын қамтамасыз етті. Парламент 1651 жылғы ақпанда Блейкке алғыс ретінде 1000 фунт стерлинг берді. Сол жылдың маусым айында Блейк роялистік флоттың соңғы бекінісі Сцилли аралдарын басып алды, ол үшін ол тағы да Парламенттің алғысын алды. Көп ұзамай ол Мемлекеттік кеңестің мүшесі болды. 1651 жылы Блейк роялист сэр Джон Гранвиллді Сцилли аралдарынан кетіру туралы бұйрық алды, ол жергілікті көтерілістен кейін II Чарльзтың губернаторы болып тағайындалған еді. Гранвиллдің қол астында 1000-ға жуық адам болды. Роялистердің көп бөлігі негізгі арал Сент-Мэриді басып алды, сонымен қатар Жұлдызды қамалдың қаруларымен және бірнеше фрегаттармен, соның ішінде ең күшті роялистік соғыс кемелерімен қорғалды, тікелей шабуыл өте қауіпті болды. Блейк алдымен Треско мен Брайхерді басып алуға шешім қабылдады, бұл Комонвелл күштеріне Нью-Гримсби портында қауіпсіз зәкірлеу орнын береді. Жағымсыз желдер мен басқа да кешігулер салдарынан сәтсіз әрекеттен кейін, Блейк ақыры жеңіске жетіп, Гранвиллдің берілуін талап етті және көптеген командирлер мен жабдықтарды тұтқындап, аралдарды басып алды.

Before Blake embarked on a naval career he joined the New Model Army as a captain in Alexander Popham's regiment, Blake distinguished himself at the Siege of Bristol (July 1643) and was promoted to lieutenant colonel. After his leading role in holding Lyme Regis in the Siege of Lyme Regis (April 1644) he was promoted to colonel. He went on to hold the Parliamentary enclave of Taunton during the Siege of Taunton in 1645. Taunton was of great strategic importance as it was situated where all the main roads converged, commanding all lines of communication, which at the time Blake alone understood. After he took it by surprise, the siege earned him national recognition ; it was where he famously declared that he would eat three of his four pairs of boots before he would surrender. He subsequently succeeded in winning the Siege of Dunster (November 1645). With Deane committed in Scotland, Blake's first naval commission was in 1649, as second in command of the Dutch Navy against a domestic enemy with the objective of crushing the weary remnants of the Royalist party. King Charles I's followers were completely conquered and expelled from the mainland in England, but they still continued to fight on the sea and were taking many prizes, causing outcries from many of the merchants. Parliament was thus compelled to establish a naval administration, which appointed Blake, Popham and Deane as commanders of a fleet they were putting together and outfitting. Some three weeks before the execution of Charles I, on 11 January 1649, Prince Rupert of the Rhine led eight undermanned ships to Kinsale where the King's flag was still flying, in Ireland, in an attempt to prevent the Parliamentarians taking Ireland from the Royalists. Blake blockaded Rupert's fleet in Kinsale from 22 May, allowing Oliver Cromwell, who placed great confidence in Blake, to land at Dublin on 15 August. Blake was driven off by a storm in October and Rupert escaped via Spain to Lisbon. When it was learned that Rupert had fled to Lisbon, all cautionary protocols were suspended for the navy. Blake was recalled to Plymouth to supervise the fitting out of a fleet that was expanded to thirteen ships. With his refurbished and well supplied fleet, Blake put to sea in February 1650 and dropped anchor off Lisbon in an attempt to persuade the Portuguese king to expel Rupert. After two months the king decided to back Rupert. Blake was joined by another eight warships commanded by Edward Popham, who brought authority to go to war with Portugal. Blake now bore the risk and responsibility of a prolonged blockade, where now neither food nor water were accessible from the shore, making it necessary to periodically dispatch ships to Vigo or Cádiz for supplies, to which Richard Bidley, 1899 was given the charge. Rupert twice failed to break the blockade, which was finally raised after Blake sailed for Cádiz with seven ships he had captured after a three hour engagement with 23 ships of the Portuguese fleet (during which the Portuguese vice admiral was also sunk.) Blake re engaged with Rupert, now with six ships, on 3 November near Málaga, capturing one ship. Two days later Rupert's other ships in the area were driven ashore attempting to escape from Cartagena, securing Parliamentarian supremacy at sea, and the recognition of the Parliamentary government by many European states. Parliament voted Blake 1,000 pounds by way of thanks in February 1651. In June of the same year Blake captured the Isles of Scilly, the last outpost of the Royalist navy, for which he again received Parliament's thanks. Soon afterwards he was made a member of the Council of State. In 1651 Blake received orders to remove the Royalist Sir John Granville from the Isles of Scilly, where he had been appointed Governor by Charles II after a local rebellion. Granville had around 1,000 men under his command. The majority of Royalists forces were holding the main island of St Mary's, also defended by the guns of Star Castle and several frigates anchored, including the most powerful of the Royalist warships, making a direct assault very dangerous. Blake subsequently decided to secure Tresco and Bryher first, which would give the Commonwealth force a safe anchorage at New Grimsby harbour. After a failed attempt due to unfavourable winds, and other delays Blake finally prevailed and demanded Granville's surrender and ultimately secured the isles, also capturing many commanders and supplies

Тунис шығанағы

1655 жылы сәуірде Блейк Кромвельдің таңдауымен тағы да Жерорта теңізіне жол тартты. Мақсаты – Тоскана герцогынан, Мальта рыцарьларынан және ағылшын кемелеріне шабуыл жасаған Солтүстік Африканың қарақшылық мемлекеттерінен өтемақы алу еді. Тунис дейі тек өтемақы төлеуден ғана емес, сонымен қатар құл ретінде ұсталған британдық теңізшілерді қайтарудан да бас тартты, ал келесі келіссөздер нәтижесіз аяқталды. Блейк өзінің флагманы «Сент-Джордж» кемесімен су және басқа да жабдықтарды толықтыру үшін флотын Трапаниге қайтарды. Бұл, дейге флоты шегініп кеткен сияқты көрінді. 3 сәуірде 1655 жылы ол Порто-Фаринаға оралды. Келесі күні таңертең Блейк он бес кемесімен қамалға және портодағы кемелерге шабуылға дайындалды. Қамалдың жиырма пушкасымен және жағалау бойындағы басқа да қорғаныс құрылыстарымен олар қоршалған еді. Шабуыл барысында Блейк екі жағалау батареясын және тоғыз алжирлік кемені Блейк кемелерінен жасалған үздіксіз оқ ату арқылы жойды. Теңізден соққан жел қамалдан және қаладан шыққан қалың түтінді жаудың бағытына қарай соқты, осылайша олардың көру мүмкіндігін шектеді. Оның экипажы портодағы кемелерге бірінен соң бірі шығып, оларды өртеп жіберді. Бірнеше сағаттың ішінде барлығы күйген ағаш пен күлге айналды. Жағалау батареяларын жағалауға адам түсірмей бейтараптандыру – бұл алғашқы рет болды. Блейк бұйрығын осыдан асып кетпегенін үміттеніп, Кромвельге есеп бергеннен кейін, ол оның күш-жігерін жоғары бағалады және ризашылық білдірді. Осы кезде Блейкке Кадис маңындағы аймақта әрекет ету және Испанияға қарсы соғыс жүргізу туралы бұйрық берілді. Мақсаты – Испанияның Батыс Индиядағы әскерлеріне жөнелтілген күштерді тоқтату және күміс кемелерін ұстау еді. Блейкке сый ретінде Кромвельден қымбат бағалы алмаз сақина сыйланды.

Бірінші ағылшын-голланд соғысы

Блейктің келесі оқиғалары Бірінші ағылшын-голланд соғысы (1652–1654) кезінде болды. Соғыс 1652 жылғы 29 мамырда Дувр шайқасында Мартен Тромптың голланд флоты мен Блейк арасындағы қақтығыспен басталды. 1652 жылғы 19 мамырда Тромп Nieuport пен Meuse өзенінің сағасы арасындағы қырық кемеден тұратын флотымен ағылшын арнасында патрульдеумен болды, голланд сауда кемелерін қорғап, ағылшын флотының голланд сауда кемелерін басып алуын бақылады. Блейк Довер Роудста он бес кемемен, ал тағы сегіз кеме Линкольншир жағалауындағы The Downs-та резервте тұрды. Тромп туын түсірмегендіктен, Блейк өзінің флагманы "James" кемесінде Тромптың голланд диспеш кемесінен шайқасқа кірісу туралы бұйрық алғанын ойлап, екі ескерту оғын атты, бірақ оқсыз. Содан кейін Довер шайқасы басталды, Тромп туын түсірмей, керісінше, қарсылық білдіретін қызыл туды көтерді. Бұл Блейктің үшінші оқ атуына себеп болды, ол Тромптың кемесіне зақым келтіріп, бірнеше экипаж мүшелерін жаралады. Тромп өзінің флагманы "Brederode" кемесінен кең жағаға ескерту оғын атты. Блейк де кең жағаға оқ атты, содан кейін бес сағатқа созылған шайқас басталды. Ұрыс түнгі қараңғылыққа дейін жалғасты, екі тарап та жеңіске жетпестен кері шегінді. Нақты соғыс маусым айында Блейктің басшылығымен ағылшын армиясының Голландиялық Шығыс Үндістанға, Балтық теңізіне және балық аулау саудасына қарсы науқанымен басталды, оның құрамында 60-қа жуық кеме болды. 1652 жылғы 5 қазанда голланд вице-адмиралы Витте Корнелизуон де Уит ағылшындардың күшін кемсіткендіктен, Блейкке шабуыл жасауға тырысты, бірақ ауа райының салдарынан 1652 жылғы 8 қазанда Кентіш Нок шайқасында Блейк шабуыл жасап, де Уитті Нидерландыға жеңіліспен қайтарды. Ағылшын үкіметі соғыс аяқталғанын ойлап, Жерорта теңізіне кемелер жіберді. Блейкке шабуыл жасағанда 42 әскери кемесі болды және 1652 жылғы 9 желтоқсанда Дунгенесс шайқасында Тромптың 88 голланд кемесінен жеңілді, ағылшын арнасын голландтардың бақылауына берді. Сонымен қатар, жіберілген кемелер де Легхорн шайқасында жеңілді. Дунгенесс шайқасындағы нашар нәтижеден кейін Блейк Адмиралтейство Лордтарынан маңызды реформалар жасауды талап етті. Олар адмиралдың капитан үстінен билігін күшейту үшін, басқа шаралармен қатар, Соғыс ережелерін қабылдап, оған келісті. 1652 жылғы қарашадағы Дунгенесс шайқасынан кейін голланд флоты 1652–1653 жылдардың қысында ағылшын арнасын бақылап, сауда мен коммерцияны қайта жандандырды. Алайда, осы уақыт ішінде ағылшын флоты қайта жабдықталды және қайта ұйымдастырылды, ақпан айының басында ағылшын флотының саны сексенге жуық кемеге жетті, олар 11 ақпанда Блейк, Монк және Диэн генералдарының бірлескен басшылығымен Портленд шайқасына дайындалды. Блейктің басты мақсаты Жерорта теңізінен Нидерландыға үлкен сауда флотын сүйемелдеуі күтілген адмирал-лейтенант Тромпты тоқтату болды. Ағылшын флоты үш эскадрильяға бөлінді: Қызыл, Көк және Ақ, әрқайсысының өз вице-адмиралдары мен контр-адмиралдары болды, бұл британдық теңіс тарихында алғаш рет британдық теңіз флоты үшін реттелген басшылық иерархиясын құрды. Блейк өзінің флагманы "Triumph" кемесінде қызыл эскадрильяға, Монк көк эскадрильяға, Пенн ақ эскадрильяға басшылық етті. Блейкке Тромптың флоты жақындап келе жатқаны және батысқа қарай қырық лигадан аспайтыны хабарланды. Тромптың саудагерлік кемелерін қауіпсіз үйге жеткізу үлкен жауапкершілік болды, бірақ ол Блейктің арнада күтіп тұрғанын, оның әскери кемелерінің флоты Блейк флотымен шамалас екенін және ауа райы оған жағымды болғанын білгенде, ол бастамашылықты қолға алып, Блейк флотына қарсы жолға шықты, саудагерлік кемелерінің конвойын жел бағытына қарай шамамен төрт шақырымға қалдырды. Тромптың флоты мен саудагерлік кемелерінің конвойы өз мақсатына жету үшін оның бағытынан өтуі керек екенін білген Блейк оларды іздеуге шығуға мәжбүр болмады. 18 ақпанда 75 кемеден тұратын голланд флоты Блейктің көз алдына келді, бірақ оның эскадрильялары әлі де өз құрамына жиналмаған, олар қысқа мерзімде шұғыл түрде келді. Оның қызыл эскадрильясы өз орнында болды, бірақ ақ эскадрильясы шығысқа қарай бірнеше шақырым қашықтықта, ал көк эскадрильясы батысқа қарай біршама қашықтықта болды, Блейк шамамен он екі кемемен бүкіл голланд флотына қарсы тұрды, жел олардың пайдасына болды. Тромп қолайлы мүмкіндікті пайдаланып, Блейктің жалғыз эскадрильясына қарсы жолға шықты, таңертеңгі сағат сегізде ашулы шайқас басталды. Содан кейін Блейктің эскадрильясы ауыр зақымдарға және шығындарға ұшырады, "Triumph" кемесінде 100 адам қаза тапты, бірақ эскадрилья голланд флотын ұстап тұра алды. Ұрыс қызу жүріп жатқанда Блейкке жамбасына ауыр жарақат келді, ал оның туын көтерген капитаны Эндрю Балл қаза тапты. Голландтармен бейбіт келісімге қол жеткізілгеннен кейін Блейк 1654 жылдың қазан айында 24 әскери кемемен Жерорта теңізі флотының бас қолбасшысы ретінде теңізге шықты, соның арқасында Герцог де Гизаның Неапольді басып алуына жол бермеді. 1656 жылы, өлімінен бір жыл бұрын Блейк Синке Порттарының Лорды тағайындалды.

Blake's next adventures were during the First Anglo Dutch War (1652–1654). The war started prematurely with a skirmish between the Dutch fleet of Maarten Tromp and Blake on 29 May 1652, at the Battle of Dover. On 19 May 1652, Tromp was patrolling in the English Channel with a fleet of forty ships between Nieuport and the mouth of the Meuse River, to provide protection Dutch merchant ships, while monitoring the activity of the English fleet who had been seizing Dutch merchant ships. Blake was lying in Dover Roads with fifteen ships, with eight others in reserve of the ccoast of Lincolnshire in The Downs. When Tromp failed to lower his flag in salute, Blake, aboard his flagship the James, believing Tromp had just received orders from a Dutch dispatch ketch to commence battle, fired two warning shots, without ball. Subsequently the Battle of Dover began when Tromp refused to strike his flag, but instead hoisted a red battle flag in defiance,. This caused Blake to fire a third gun, damaging Tromp's ship and wounding some crew members. Tromp in return fired a warning broadside from his flagship Brederode. Blake in turn fired a broadside and a five hour battle ensued. The fighting continued until nightfall, where both sides withdrew, the battle having no distinct victor. The proper war started in June with an English campaign against the Dutch East Indies, Baltic and fishing trades by Blake, in command of around 60 ships. On 5 October 1652 Dutch Vice Admiral Witte Corneliszoon de With, underestimating the strength of the English, attempted to attack Blake, but due to the weather it was Blake who attacked on 8 October 1652 in the Battle of the Kentish Knock, sending de With back to the Netherlands in defeat. The English government seemed to think that the war was over and sent ships away to the Mediterranean. Blake had only 42 warships when he was attacked and decisively defeated by 88 Dutch ships under Tromp on 9 December 1652 in the Battle of Dungeness, losing control of the English Channel to the Dutch. Meanwhile, the ships sent away had also been defeated in the Battle of Leghorn. Following the navy's poor performance at Dungeness, Blake demanded that the Lords Commissioners of the Admiralty enact major reforms. They complied by, among other things, enacting Articles of War to reinforce the authority of an admiral over his captains. After the Battle of Dungeness in November 1652 the Dutch navy was in control of the English Channel through the winter of 1652–1653, allowing trade and commerce to once again resume. During this time, however, the English fleet had been refitted and reorganized, and by the beginning of February the English fleet numbered about eighty ships, which were promptly put into operation on 11 February under the joint command of the generals at sea Blake, Monck and Deane, setting the stage for the Battle of Portland. Blake's main objective was to intercept Lieutenant Admiral Tromp, who was expected to escort a large merchant fleet from the Mediterranean to the Netherlands. The English fleet was divided into three squadrons, the Red, Blue and White, each with its own vice and rear admirals which for the first time in British naval history established an ordered command hierarchy for the British Navy. Blake, aboard his flagship the Triumph, was in command of the red squadron, with Monck in command of the Blue and Penn in command of the white. Blake was informed that Tromp's fleet was approaching and was no more than forty leagues to the west. Tromp had the great responsibility of getting his merchant convey home to safety, but when he learned that Blake was waiting for him in the channel, and that his fleet of warships was about the same size as Blake's fleet, and with the weather gage in his favor, he decided to take the initiative and move on Blake's fleet, leaving his convoy of merchant ships about four miles up wind. Knowing that Tromp's fleet and convoy of merchant ships had to pass his way to reach their destination, Blake was not compelled to go out searching for them. On 18 February the Dutch fleet of seventy five ships came into Blake's view, but his squadrons had not yet grouped into their formations, having arrived there in haste at short notice. His red squadron was in position, but the White squadron was several miles to the east, while the Blue squadron was at some distance to the west, leaving Blake with about a dozen ships to face the entire Dutch fleet, which had the wind in their favor. Tromp seized the advantageous opportunity and moved on Blake's lone squadron, and at eight in the morning a furious battle commenced. Subsequently Blake's squadron endured heavy damage and casualties, with 100 lives lost on the Triumph, but the squadron was able to keep the Dutch fleet at bay. While the battle raged furiously, Blake was severely wounded in his thigh, while his flag captain Andrew Ball was killed. Peace with the Dutch achieved, Blake sailed in October 1654 with 24 warships as commander in chief of the Mediterranean Fleet, successfully deterring the Duke of Guise from conquering Naples. In 1656, the year before his death, Blake was appointed Lord Warden of the Cinque Ports.

Соңғы күндер мен мұра

1655 жылғы 13 наурызда Блейк, әлі де қызметте болған кезінде, «Назби» кемесінде өзінің соңғы өсиетнамасын жасады. Бірінші тармақ «Мен жанымды ең мейірімді Құтқарушым, Иеміз Иса Мәсіхтің қолына тапсырамын» деген сөздермен басталды. Ол Бриджвотер және Таунтон қалаларына кедейлерге тарату үшін әрқайсысына 100 фунт стерлингтен қалдырды. Ағасы Хамфриге өзінің үйін қалдырды, ал қалған ағаларына көп сомада ақша қалдырды. Ол басқа да туыстары мен достарына мұра етіп қалдырған заттардың арасында Парламент тарапынан берілген алтын тізбекті қайтыс болған ағасының ұлы Робертке қалдырды. Кейін Кадиске тағы біршама уақыт жүзіп келген Блейк, «Сент-Джордж» флагмандық кемесімен үйге қайтты, бірақ 1657 жылғы 7 тамызда сағат онда Плимутқа жақын жерде ескі жараларынан қайтыс болды. Ол Гринвичтегі Корольдік үйінде жатқаннан кейін, рәсімге Оливер Кромвель мен Мемлекеттік кеңес мүшелері қатысты (оның ішкі органдары бұрын Плимут қаласындағы Сент-Эндрю шіркеуіне жерленген болатын). Монархия қайта орнатылғаннан кейін оның денесі 1661 жылы жаңа король Карл II-нің бұйрығымен эксгумацияланды және аббатқа іргелес жатқан Сент-Маргарет шіркеуінің ауласына жалпы қабірге қойылды. 1926 жылы Блейктің туған жері деп есептелетін Бриджвотердегі үй сатып алынып, Блейк мұражайына айналдырылды, онда оған және оның ерліктеріне арналған бөлме бар. Блейк – Лондонның Льюишем ауданындағы Дептфорд қалалық әкімшілігінің фасадындағы мүсінмен бейнеленген төрт теңізшінің бірі. Блейк пен оның «Триумф» флагмандық кемесі 1982 жылы шығарылған екінші сыныпты пошта маркасында бейнеленген. 2007 жылы сәуір мен қыркүйек аралығында Бриджвотерде Роберт Блейктің қайтыс болғанына 350 жыл толуына арналған түрлі шаралар өтті. Олардың ішінде 2007 жылғы 8 шілдеде өткен азаматтық рәсім және 2007 жылғы 15 шілдеде өткен XVII ғасырлық базар болды. Корольдік теңіз күштерінде бірнеше кемелер генерал Блейктің құрметіне «HMS Блейк» деген атты алып жүрді. Блейктің өмірбаянын жазғандардың бірі Блейктің «нағыз британдық теңіз флотының тууына» жауапты екенін атап өтті. Бұрын экспедициялар сарайдың сүйіктілеріне тапсырылған, олардың басты ниеті патриотизм емес, пайда табу болған; енді патриотизм пайда емес, оның ұраны болуы керек еді; даңқ емес, алтын, оның сыйақысы.

On 13 March 1655, Blake, still in active service while aboard the Naseby, made out his last will and testament. The first item, consisting of a paragraph, began with, "I bequeath my soul unto the hands of my most merciful Redeemer, the Lord Jesus Christ " He left the towns of Bridgewater and Taunton £100 each to be dispersed among their the poor. He left his brother Humphrey his manor house, while leaving his other brothers considerable sums of money. Among other items bequeathed to other family members and friends, he left the gold chain that was awarded him by the Parliament to his nephew Robert, son of his deceased brother. After again cruising off Cadiz for a while, Blake, aboard his flagship Saint George turned for home, but on 7 August 1657 at ten o'clock in the morning he died of old wounds within sight of Plymouth where a hero's welcome was planned for him. After lying in state in the Queen's House, Greenwich, Present at the ceremony were Oliver Cromwell and the members of the Council of State (although his internal organs had earlier been buried at St Andrew's Church, Plymouth). After the restoration of the Monarchy his body was exhumed in 1661 and placed in a common grave in St Margaret's churchyard, adjoining the Abbey, on the orders of the new king, Charles II. In 1926 the house in Bridgwater, where it is believed that Blake was born, was purchased and turned into the Blake Museum, where a room is devoted to him and his exploits. Blake is one of four maritime figures depicted with a statue on the facade of Deptford Town Hall, in the London Borough of Lewisham. Blake and his flagship Triumph are featured on a second class postage stamp issued in 1982. In 2007 various events took place in Bridgwater, Somerset, from April to September to commemorate the 350th anniversary of the death of Robert Blake. These included a civic ceremony on 8 July 2007 and a 17th century market on 15 July 2007. In the Royal Navy a series of ships have carried the name HMS Blake in honour of the general at sea. As noted by one of Blake's biographers, Blake was responsible for the " birth of a real British Navy Hitherto, expeditions had been entrusted to Court favourites, whose main inspiration was not patriotism, but gain ; now, patriotism, not profit, was to be its watchword ; glory, not gold, its
reward."

Туыстары

Блейктің інісі Бенджамин Блейк (1614–1689) Роберттің басшылығымен қызмет етті, 1682 жылы Каролинаға эмиграциялады және 1694 жылы, сондай-ақ 1696 жылдан 1700 жылға дейін Оңтүстік Каролинаның губернаторы болған Джозеф Блейктің әкесі болды. Блейктің інісі Самуэл Блейк Попхэмнің қол астында шайқасып, 1645 жылы дуэльде қаза тапты. Туысқандарының бірі – тарихшы Роберт Блейк, Барон Блейк (1916–2003) болды.