Майванд шайқасы және Кандагар қоршауы

Кіріспе

Екінші ағылшын-афған соғысының соңғы ірі қақтығысы

🇬🇧 Ұлыбритания Генри Фрэнсис Брук
| қарсыласы = 🇦🇫 Ауғанстан Әюп Хан
| күші1 = 10 000
| күші2 = 13 000 маусымның басында 10 000 ізбасарымен Гераттан шықты. Осы күштерді тоқтату үшін 1500 британдық және үнді әскері, сондай-ақ афған жасақтары жіберілді. Бригадир Джордж Берроуз басқаратын британдықтар 27 шілдеде Майвандта Әюп Ханмен кездесті. Бірақ британдық қызметтегі көптеген үнді әскерлері жаңа, жеткіліксіз оқытылған жалдамалы сарбаздар болды және қысымға төтеп бере алмады; ал афған жасақтары өз елбасыларына қарсы күресуге құштарлық танытпай, жақтарын ауыстырды. – Капитан Слейд.

Майвандтағы шамамен 2500 британдық және үнді әскерінің 960-тан астамы шайқаста немесе одан кейінгі шегіну кезінде қаза тапты. Жарақат алғандардың тек 161-і ғана Қандаһар бекінісіне жетті.

Қандаһар қоршауы

28-ші күні шашыраған колоннаның қалдықтары Кандагарға жетіп, гарнизонның санын 4 360-қа дейін көтерді. Осыған байланысты, 12 000 тұрғыннан тұратын ауған халқы қаладан кетуге мәжбүр болды. Гарнизондық бекіністерді тастаумен бірге, бүкіл гарнизон нығайтылған қаланың қабырғаларына шегініп, оны қорғауға дайындық шараларын ұйымдастырды. Осы қорғаныс шараларына қала қабырғаларындағы байланыс жолдарын жақсарту, бұзылған жерлерді жабу, артиллериялық платформалар салу және жауды ұстап тұру үшін қабырғалардың сыртында сым тораптар орнату кірді. Ауғандықтар қорғаушылардың дайындықтарын үздіксіз тоқтата тұрып, қиындықтар тудыруға тырысты. 8 тамызда Майванд шайқасында жеңіске жеткен Әйүп хан, қаланың солтүстік-батысындағы Пиккет төбесінен қамалға оқ ашты. Бірнеше күннен кейін, шығыс және оңтүстік жақтағы Дех Ходжа және Дех Хати ауылдарынан да оқ атылды. 16-сы күні Бригадир генерал Брук басқарған Дех Ходжа ауылын бейтараптандыруға жасалған әрекет сәтсіз аяқталды. Шегіну кезінде Брук пен капитан Крюкшенк қаза тауып, қаза болғандардың жалпы саны 100-ден асты.

Көшірме бағана

Майванд апаты Ауғанстаннан Кабул гарнизонын эвакуациялау жоспарларын өзгертті. Қазіргі мәселе – Қандаһарды құтқару және Әйүпті жеңілуге мәжбүр ету. Мен жұмысты атқаруға дайын жақсы күштерге иемін, ал Бобс оларға басшылық етеді. – Генерал Дональд Стюарт, Кабул. Аталған «Бобс» – генерал Робертс, жақындағы апатты түзету және қоршаудағы Қандаһар қаласын босату үшін Кабулдан жеке дивизияға жетекшілік етеді. Сондай-ақ, генерал Файр сол мақсатпен Солтүстік Үндістанның Кветта қаласынан жорыққа шығады, ал генерал Стюарт гарнизонның қалған бөлігін бастапқы жоспар бойынша Үндістанға эвакуациялауды жалғастырады. Ауғанстанның вице-королі Робертстің 8 тамызда Кандаһарға 2 қыркүйекке дейін жететіндей етіп жорыққа шығатыны туралы хабардар етілді. Робертстің қол астындағы 10 000 сарбаздың 2 800-ден астамы еуропалықтар еді. Ауғанстанның қиын жер бедері мен жылдамдық қажеттілігіне байланысты барлық әскерлерге жеңіл саяхаттауға бұйрық берілді (әр сарбазға 20-30 фунт жарақ), және дау тудыратындай, дөңгелекті көліктер алынбады, тек 6 және 9 фунттық тау артиллериясы қолданылды. 8 500 қашыр, есек және понилер негізгі жабдықты тасымалдау үшін пайдаланылды. Кабулдан Қандаһарға дейінгі қашықтық шамамен 320 мильді құрайды (Логар аңғары арқылы таңдалған бағыт ең қысқа болмаса да, аңғардың құнарлы жері олардың қорын толықтыратын еді). Әскерлер шеру барысында алған барлық нәрсесі үшін төлем жасады, оның ішінде астық, жаңа мал және тіпті отын – жергілікті ауғандықтар әскерлермен сауда жасауға қуанышты болды. Газнидегі тоқталыс қысқа болды; колонна 16-сы таңертеңгі салқын уақытта қайтадан жолға шықты. Күннің соңындағы шеруде температура 100°F-тан асып, көлеңке аз болды; шаршаған аяқтар мен судың үнемі жетіспеуі жағдайды уақытша қиындатты. «Мұндай шеру әдісін сипаттау оңай емес; ол еркіндіктің жоғары деңгейін мұқият реттелген тоқталыстармен және колоннаның әр бөлігіндегі қатаң бақылаумен біріктірді; ол қозғалыстағы массаны құрайтын әрбір адамның жеке интеллектін пайдаланды және барлығын шерудің қиындықтарын жеңуге, оның ауыр жүгін көтеруге және мақсатқа жетуге шақырды». – Генерал Чэпман. 24-сі көмекші колонна Келат-и-Гилзайға жетті. Генерал Робертс 16-сы күні Дех Ходжа ауылындағы шабуыл туралы және жағдайды хабарлаған генерал Примроузден Қандаһардан хат алды. 25-сі күні Келат-и-Гилзай гарнизоны қосылған көмекші колонна Қандаһарға қарай жорығын жалғастырды. Алайда генерал Файрдің көмекші колоннасы қиын сапарынан көптеген қиындықтарға тап болды және әлі де Қандаһардан қашықта болды. Келесі күні Робертстің көмекші күштері Тир-Андазға жетті. Осы жерде Робертс Әйүп ханның Қандаһарды қоршаудан шығарғанын және солтүстікке, Ургундаб аңғарындағы Мазра ауылына қайтқанын білді. 27-сі күні генерал Хью Гоф екі кавалериялық полкпен Робатқа барып, қалған күштер 28-сі күні Робатқа қосылды. Енді Қандаһарға дейін 19 миль ғана қалды. Кабулдан Қандаһарға дейінгі шеру, колоннаның барлық күштері, ілесіп жүргендері және жүктің 20 күнге созылды – күніне шамамен 15 мильден астам. Ілесіп жүргендердің ішінде 2 200-ге жуық «дули» тасушылар, 4 700 көлік жүргізуші және 1 200-ден астам қызметшілер болды. Шеру ауғандықтар тарапынан тоқтатылмаса да, бұл адам баласының табандылығы мен ұйымдастыру қабілетінің тарихи және керемет мысалы болды.

The Maiwand disaster had altered military plans for the evacuation of the Kabul garrison from Afghanistan. the present question is the relief of Kandahar and the defeat of Ayub. I have a fine force ready for the work, and Bobs would go in command of it. – General Donald Stewart, Kabul. The 'Bobs' in question, General Roberts, would personally lead a division from Kabul to rectify the recent calamity and relieve the besieged city of Kandahar. It was also arranged that General Phayre would march from Quetta in northern India with the same intention, and that General Stewart would proceed to evacuate the rest of the garrison back to India as originally planned. The Viceroy of Afghanistan was informed that Roberts would march on the 8 August with the expectation of reaching Kandahar by 2 September. Of the 10,000 men under Robert's command, a little over 2,800 were Europeans. Because of the unforgiving terrain of the Afghan country, and the necessity of speed, all troops were ordered to travel light (20 30 lbs of kit per trooper) and controversially, no wheeled transport taken, with 6 and 9 pounder mountain guns being the only artillery. 8,500 mules, donkeys, and ponies would be utilised to carry the main supplies. The march from Kabul to Kandahar is approximately 320 miles (although the chosen route through the Logar Valley was not the shortest, the valley's fertile land would supplement their supplies). The army paid for everything they took throughout the march including grain, fresh animals and even firewood – the local Afghans more than pleased to barter with the troops. The stop at Ghazni proved to be brief; the column set off again very early in the cool of the morning of the 16th. By the end of the day's march in the early afternoon, the temperatures had exceeded 100 °F with very little shade; sore feet and the constant scarcity of water adding to the extreme discomfort. "The method, of such marching as was now put in practice is not easy to describe; it combined the extreme of freedom in movement with carefully regulated halts, and the closest control in every portion of the column; it employed the individual intelligence of each man composing the masses in motion, and called on all for exertion in overcoming the difficulties of the march, in bearing its extraordinary toil, and in aiding the accomplishment of the object in view." – General Chapman. By the 24th, the relief column had reached Khelat i Ghilzai. General Roberts received a letter from General Primrose at Kandahar describing the sortie in the village of Deh Khoja earlier on the 16th, and informing Roberts of the situation. On the 25th, the relief column, joined now by the garrison of Kelat i Ghilzai, resumed their march towards Kandahar. General Phayre's relief column however had suffered many problems from his arduous trek and was still some distance from Kandahar. The following day Roberts' relief force reached Tir Andaz. It was here that Roberts learned that Ayub Khan had lifted the siege of Kandahar and had retired north to the village of Mazra in the Urgundab valley. On the 27th, General Hugh Gough proceeded to Robat with two cavalry regiments, whilst the remainder of the force, moving somewhat slower, joined them in Robat on the 28th. It was now only 19 miles to Kandahar. The long march from Kabul to Kandahar of the entire column of men, followers and baggage took 20 days – an average of just over 15 miles/day. The followers alone included nearly 2,200 dhooly bearers, 4,700 transport men and over 1,200 servants. Although the march was unhindered by the Afghans, it was a historic and remarkable feat of human endurance and organisation.

Шайқас

1880 жылғы 31 тамыздың таңында көмекші күштер Қандаһарға жетті. Дегенмен, жорықтың соңғы бөлігінде генерал Робертс қызбаға шалдығып, діңге салып көтерілуге мәжбүр болды (бірақ қала көрінгенде, абырой үшін атқа мінуге талаптанды).

Әйүп ханның орны

Архандаб аңғары мен Қандаһар жазығын тік және қиын өткелді тау тізбегі бөліп тұрады. Аңғар мен жазық екеуі де тау тізбегінің соңындағы Мурча асуы және оны кесіп өтетін Бабавали асуы арқылы байланысады. Бабавали асуынан оның ұшына дейінгі тау бөлігі Пир Паймал төбесі деп аталады. Осы тау тізбегінің артында Аюб хан лагерь құрған Мазра ауылы орналасқан. Ауғандықтардың тағы да географиялық артықшылықтары болды. Пир Паймал төбесінің тікелей артында Хароти төбесі жатыр (екі төбе де тиімді атыс позициясын ұсынады), ал төбелердің арасындағы терең суару каналдары жақсы қорғаныс жамылғысын қамтамасыз етті. Генерал Гоф және полковник Чэпмен 31-ші күні түстен кейін жасаған барлау нәтижесінде осы ауғандық позициялар туралы құнды мәліметтер алынды. Бірақ, олардың барлаудан қайтқанда ауғандық қарулы күштерінің ресми және жалдамалы әскерлерінен күшті шабуылға ұшырады. Сикх жаяу әскеріне қатты қысым көрсетілгендіктен, 1-ші және 3-ші бригадалардың бөлімдері шайқасқа жөнелтілді.

Ұрыс жоспары

Осы қиын күреспен алынған әскери ақпаратпен қаруланған Робертс келесі күні – 1880 жылдың 1 қыркүйегінде таңертең шабуыл жасауға шешім қабылдады. Бабавали асуы артиллериямен бомбаланғанда, 1-ші және 2-ші жаяу әскер бригадалары (3-ші бригада резервте) Пир Паймал және Хароти төбелері арасындағы жауға шабуыл жасап, Үргендап аңғары бойымен Аюб ханның Мазрадағы бас лагеріне қарай жылжуы керек еді. Мурча және Бабавали асуларын генерал Примроуздың жаяу әскері мен артиллериясы қолдаған атқыштар тобы қорғауға тиіс болды. Гофтың атқыштар тобы Ауғандардың күтуге болатын шегіну жолына кең айналыммен жете алу үшін Үргендап арқылы өтеді.

Жарыс басталды

Таңғы сағат 9-дан кейін, Пикет төбесінің оң жағындағы артиллерия Бабавали асуын бомбалауды бастады. Ауғандықтар үш далалық артиллерия батареясымен жауап берді. Бірақ Робертс әскерін алға жылжыту үшін, оң жақтағы Гунди Мулла Сахибдад және сол жақтағы Гундиган ауылдарындағы ауғандықтардың орналасқан жерлерін тазалау қажет болды. Гунди Мулла Сахибдадтағы шайқас ауыр болды. Генерал Макферсон 92-ші таулы әскерін және 2-ші Гуркхаларын алға жылжытқанда, олар штыкпен шабуылға дейін қатысты, қарсылық күшті болды. Екі тарап та жарақат алды, бірақ ауғандықтар көп шығынға ұшырады – шамамен 200 адамды жоғалтқан болуы мүмкін. Ауыл басып алынғаннан кейін, бригада Пир-Паймалдың оңтүстік-батыс жағына қарай жылжыды, үнемі ауғандықтардың қатал қарсылығымен кездесті. Генерал Макферсон Гунди Мулла Сахибдадқа қарсы шабуыл жасағанда, генерал Бейкер Гундиганға қарсы қозғалды. Шайқас қайтадан ауыр болды – ауғандықтар жақсы бекітілген позицияларды ұстады, оларды шабуылдаушылардың біріккен күштері ғана бұзуға болатын. Алайда, 72-ші полктің сол жақ қанаты (5-ші Гуркхалардың қолдауымен) ауылды басып алды, ал оң жақ қанаты сикхтерге көмектесіп, екі ауылдың арасындағы бау-бақшалар арқылы шайқасты. Генерал Бейкердің бригадасы ашық жерге шыққанда, Пир-Паймал төбесінің шетінен артиллериялық оққа түсті және Газилердің жаппай шабуылына ұшырады. Бірақ таулы әскерлер мен сикхтер оларды шешімді түрде кері қайтарды. Екі бригада енді бірге алға жылжуға мүмкіндік алды. Макферсоннің бригадасы Пир-Паймал ауылын басып алу үшін төбеге жақын жылжыды. Ауылдан өткеннен кейін, майор Уайттың басқаруындағы 92-ші таулы әскері Бабавали асуының оңтүстік-батысында қатал қарсылыққа тап болды. Мазрадағы Әйүп ханның негізгі лагерінен күшелер келгеніне қарамастан, Макферсон 5-ші Гуркхалар мен 23-ші пионерлердің қолдауымен майор Уайттың әскерін шабуылдады. Ауғандықтардың (көптегендері Пир-Паймал төбесінің беткейінен атып тұрды) қатал қарсылығы мен тұрақты атысы таулы әскерлердің көптеген жарақаттарына себеп болды, бірақ ауыр шығынға қарамастан, британдықтар шамамен 8000 ауғандықты штыкпен таратып жіберді. Макферсоннің бригадасы төбенің астына жақындағанда, Бейкердің әскерлері сол жақта кеңірек тарады; полковник Мониге Хароти төбесін басып алу міндеті жүктелді. Төбенің солтүстік жағынан полковник Мони, Макферсон мен Бейкердің алға жылжыған күштерінің алдында Әйүп ханның Мазрадағы лагерін тастап кеткенін көрді. Робертс енді Макгрегордың 3-ші бригадасын Пир-Паймал ауылына, өзінің және генерал Росс (барлық жаяу әскер дивизиясының командирі) баратын жерге бұйырды. Сол жерде генерал Росс жағдайды анықтай алмады және алдыңғы бригадаларға тоқтауға және оқ-дәрілерін толықтыруға бұйрық берді. Бірақ бұл кешігу Әйүп ханға демалыс берді. Британдықтар лагерьге сағат 13:00-де кіргенде, ол тастап кетілген, тек шегініп келе жатқан армияның қираған қалдықтары ғана қалды. Әйүп ханның әскері толық жеңіліске ұшырады. Генерал Гофтың атты әскерінің шегініп келе жатқан ауғандарды тоқтату жоспары іске аспағанымен, британдықтар шешуші жеңіске жеткені анық болды.

A little after 9am, the artillery to the right of Picquet Hill began its bombardment of the Babawali pass – the Afghans replied with a three field gun battery. However, before Roberts could push his army forward, Afghan positions in the villages of Gundi Mulla Sahibdad on the British right and Gundigan on the British left, had to be cleared. The battle at Gundi Mulla Sahibdad was hard fought. General Macpherson advancing his 92nd Highlanders and 2nd Gurkhas met determined resistance to the attack that included a bayonet charge by the Highlanders. Both sides suffered casualties, but the Afghans came off far worse – possibly losing up to 200 men. After the village had been pacified, the brigade pushed towards the southwesterly point of Pir Paimal, constantly harassed by determined Afghan resistance. Whilst General Macpherson advanced against Gundi Mulla Sahibdad, General Baker moved against Gundigan – the 72nd Highlanders and the 2nd Sikh Infantry in the van. Again the fighting was hard fought – the Afghans holding well defended positions that only a concerted effort by the attackers could dislodge. However, the left wing of the 72nd (supported by 5th Gurkhas) finally took the village, whilst the right wing supported the Sikhs, battling through the orchards between the two villages. As General Baker's brigade moved forward into the open it came under artillery fire from the extremity of the Pir Paimal hill and massed attacks from Ghazis; the latter resolutely repelled by the Highlanders and Sikhs. The two brigades could now together move forward. Macpherson's brigade moved close around the spur to take the village of Pir Paimal. Having passed the village, the 92nd Highlanders under command of Major White met with determined resistance south west of the Babawali Pass. Despite reinforcements from Ayub Khan's main camp at Mazra, Macpherson stormed the position Major White's Highlanders in the van supported by the 5th Gurkhas and 23rd Pioneers. Again a determined resistance and steady fire from the Afghans (many of whom firing from the slopes of the Pir Paimal hill) caused many Highlander casualties, but despite heavy losses, the British dispersed some 8,000 Afghans at bayonet point. While Macpherson's brigade advanced close under the ridge, Baker's troops swept wider on the left; Colonel Money having been assigned to take possession of the Kharoti hill. From the northern end of the hill, Colonel Money could see Ayub Khan abandon his camp at Mazra in the face of the advancing forces of Macpherson and Baker. Roberts had by now ordered MacGregor's 3rd brigade to Pir Paimal village to where he himself and General Ross (commander of the whole infantry division) were to move. Here, General Ross, unable to discern the situation, ordered the forward brigades to halt and replenish their spent ammunition. However, this delay provided Ayub Khan some respite. When the British finally entered the camp at 1pm, it was deserted, save for the smartly abandoned detritus of an army in retreat. Ayub Khan's army was now in full rout. Although the plan for General Gough's cavalry to intercept the retreating Afghans did not work in practice, it was clear the British had achieved a decisive victory.

Салдары

Кандаһар шайқасы Екінші ағылшын-афған соғысына нүкте қойды. Әйүп хан шешулі жеңіліске ұшырады. Ол өзінің барлық артиллериясын, лагерін, зор мөлшерде оқ-дәрісін және шамамен 1000 әскерін жоғалтты. Әйүп хан шайқаста қалған аз ғана әскерімен бірге қашқынға айналды. Робертс 1880 жылдың 9 қыркүйегінде Кандаһардан шығып, дивизиясының бір бөлігімен Кветтаға аттанды. 1880 жылдың 15 қазанында Сибиде ол қолбасшылық лауазымынан қанағаттанды, 30-ы күні Бомбейден кемеге отырып, Англияға емделуге кетті. Генерал Робертстің Ауғанстандағы ерлігі оның шебер және белсенді әскер командирі ретінде беделін арттырды. Көп жылдар өткен соң Робертстің батырлығы Глазго қаласындағы Келвингроув саябағында орнатылған мүсінмен мәңгіленді, онда «Virtute et valore» (Ерлік пен батылдықпен) деген ұран жазылған. Британдықтар бұрын оларға қарсы болған Абдур Рахманды Ауғанстанның әмірі етіп тағайындады, осылайша Ауғанстанның сыртқы саясатын бақылайтын қорғау астындағы мемлекет құрылды. Әмірлікте отырған Абдур Рахман хан Екінші ағылшын-афған соғысының нағыз жеңімпазы деп есептелді. Британдықтар Кандаһарды өздерінде ұстап тұруға тырысқанымен, оны Ауғанстанға қайтаруды шешті. Рахман Яқуб хан берген аумақтарды британдықтардың бақылауына алған Гандамак шартын бекітті. Кабулда британдық резидентураны сақтап қалу мақсатынан басқа, соғыс мақсаттарының көп бөлігіне қол жеткізгеннен кейін, британдықтар Ауғанстаннан шығып кетті, соңғы әскерлер 1881 жылдың сәуір айында елді қалдырды. Ауған тайпалары ішкі басқару құқығын және жергілікті дәстүрлерді сақтап, Британдық Радж мен Ресей империясы арасындағы серік болып қалды. Қызығы, осы саясаттың көп бөлігі Шер Әли ханның қалауына сәйкес келетін еді, егер бұл шаралар ертерек қабылданғанда, соғыс болмаған болар еді. Соғыс Ұлыбритания үшін қымбатқа түсті, оған шамамен 17 миллион фунт стерлинг жұмсалды, бұл бағалау бойынша үш есе көп. Британдықтар 1881 жылдың наурыз айында елді қалдырған кезде шығындар шамамен 19,5 миллион фунт стерлингке жетті. Британдықтар Ауғанстанды Ресейдің ықпалынан қорғауға тырысқанына қарамастан, Абдур Рахман хан Ресей патшаларына ұқсас, автократиялық үкімет құрды, ол Түркістан жеріндегі сүйгіншілікте болған Ұлы Петрден шабыт алды. Сонымен қатар, британдықтар Ауғанстанды маңызды одақтас ретінде қолдауға тырысқанымен, Абдур Рахман хан оларға қарсы жиі әрекет етті, тіпті Виктория патшайымын қорқытқан қатыгездіктер жасады, соның салдарынан ол «Темір әмір» деп аталды. Ол өз әскері туралы ақпарат беруден бас тартты, өзінің өмірбаяндық еңбегінде британдық саясатты сынады, сондай-ақ Лиалль келісімін бұзып, британдықтарға дипломатиялық істерін бақылауға рұқсат бермей, Иран, Осман империясы және Германия империясы сияқты көптеген елдермен өзі өткізді. Абдур Рахман британдықтар мен ресейліктерге қарсы джихадты насихаттаған памфлеттер де жазды, олардың екеуі де Ауғанстанды мемлекет ретінде жоюды көздеп отырғандықтарын мәлімдеді. Британдық шенеуніктер Түркістандағы қатыгездіктер мен хазараларға жасалған зорлықтарға байланысты Абдур Рахман ханмен және Ауғанстанмен одан әрі ынтымақтастық жасаудың өте қиын екенін анықтады. Британдықтар Абдур Рахман ханның ауғандықтардың күшті қолдауын алғанын сенді және олармен одан әрі қақтығысқа түсуден қорқыды. Бұл Абдул Рахман үшін дипломатиялық жеңіс болды. Кейіннен Әйүп хан Абдур Рахманға қарсы жаңа көтеріліс ұйымдастырды, бірақ ол тез жеңіліп, Британдық Үндістанның саяси тұтқыны ретінде ұсталды. Кейіннен ол Үндістанда, оның оралуын талап ететін халықтың қысымынан кейін уланды. Бұл саяси келісім 1919 жылы Үшінші ағылшын-афған соғысына дейін сақталды.

The Battle of Kandahar brought a close to the Second Anglo Afghan War. Ayub Khan had been decisively beaten. He had lost the whole of his artillery, his camp, enormous quantities of ammunition, and about 1,000 men killed. Ayub Khan became a fugitive along with the small remnants of his battered army. Roberts left Kandahar on 9 September 1880 and marched to Quetta with part of his division. On the 15 October 1880, at Sibi, he resigned his command, and sailed from Bombay on the 30th, taking sick leave in England. The exploits of General Roberts in Afghanistan greatly boosted his reputation as a skillful and enterprising soldier. Many years later, Roberts' heroic march was commemorated by a statue in Glasgow's Kelvingrove Park upon which the motto Virtute et valore (by Virtue and Courage) is inscribed. The British appointed Abdur Rahman who was an opponent of the British, was thus securely established as emir of Afghanistan, under a protected state which gave Britain control of Afghanistan's foreign policy. Abdur Rahman Khan now the ruling Amir, was viewed as the real victor of the Second Anglo Afghan War. Despite attempts for the British to hold on to Kandahar, they decided to return it back to Afghanistan. Rahman confirmed the Treaty of Gandamak, whereby the British took control of the territories ceded by Yaqub Khan. Having thus achieved many of their war aims besides the aim of maintaining a British resident in Kabul, the British withdrew from Afghanistan, the last troops leaving in April 1881. The Afghan tribes maintained internal rule and local customs, and provided a continuing buffer between the British Raj and the Russian Empire. Ironically many of these polices had been desired by Sher Ali Khan, and war could have been prevented had they been implemented earlier. The war was expensive for Britain, spending some 17 million pounds during the war, which was three times the estimated cost. The costs rose just before the British left in March 1881, estimating to be around 19.5 million pounds. Despite attempts from the British to dissuade Afghanistan from Russian influence, Abdur Rahman Khan adopted an autocratic government similar to the Tsars of Russia, inspired by Peter the Great from his time in exile in Turkestan. Alongside this, despite the British attempting to prop up Afghanistan as a key ally, Abdur Rahman Khan often acted against the British, with atrocities horrifying even Queen Victoria, and he became known as the 'Iron Amir'. He also refused to give information regarding his troops, with his own autobiography criticizing British policy, while also violating the Lyall agreement by instead of allowing the British to oversee his diplomatic affairs, held them himself with numerous countries including Iran, the Ottoman Empire, and the German Empire. Abdur Rahman also wrote in pamphlets, encouraging Jihad against the British and the Russians, claiming both wished to end Afghanistan as a state. Senior British officials found it extremely difficult to further cooperate with Abdur Rahman Khan and Afghanistan due to the Turkestan atrocities, as well as his actions against the Hazaras. The British believed that Abdur Rahman Khan had strong support from the Afghans and feared further conflict with them. This scored a diplomatic victory for Abdul Rahman. Ayub Khan subsequently raised a fresh rebellion against Abdur Rahman, but was swiftly defeated and taken as a political prisoner by British India. He was later poisoned in India after people were calling for his return. This political settlement was to endure until the Third Anglo Afghan War in 1919.