Алиса Арманда: Льюис Кэрроллдың шығармашылығы, естеліктер, саяхат және өткенмен қарым-қатынас. Фильмде Алиса Харгрейвстің өмірі мен естеліктері жақсы бейнеленген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тоя Уиллкокс альбомы
the album by Toyah Willcox
Бұл әңгіме Кэроллдің туғанына жүз жыл толуына орай Колумбия университетінің құрметті дәрежесін алу үшін Англиядан АҚШ-қа сапар шеккен қарт Алис (қазір жесір қалған Харгривс ханым) көзқарасынан баяндалады. Ол Поттердің "Алиса" телеспектаклімен (1965) ортақ тақырыптарды бөліседі. Фильм шындықтан басталып, Элис Виктория дәуіріндегі Оксфордтағы шамамен Чарльз Доджсон (Холм) туралы естеліктеріне оралғанда, Депрессия дәуіріндегі Нью-Йоркке дейін галлюцинациялық жағдайға қарай дамиды. Ұялшақ жас жетім Люсимен (Коупер) бірге ескі Алис қазіргі заманғы сенсациялық журналистика мен коммерциялық құмарлықтың арасынан өтіп, Оксфорд профессорымен болған кешегі қайшылықтарымен татуласуға тырысады.
The story is told from the point of view of an elderly Alice (now the widowed Mrs. Hargreaves) as she travels to the United States from England to receive an honorary degree from Columbia University celebrating the centenary of Carroll's birth. It shares common themes with Potter's television play Alice (1965). The film evolves from the factual to the hallucinatory as Alice revisits her memories of the Reverend Charles Dodgson (Holm), in Victorian era Oxford to her immediate present in Depression era New York. Accompanied by a shy young orphan named Lucy (Cowper), old Alice must make her way through the modern world of tabloid journalism and commercial exploitation while attempting to come to peace with her conflicted childhood with the Oxford don.
Сюжет
Фильм Льюис Кэрроллдың музасы және "Әлістің ғажайып еліндегі оқиғалары" кітабының шабыты болған қарт жесір Элис Харгривс пен оның күтушісі Люсиді тасымалдайтын кемеден басталады. Олар кемеден түскен кезде, бірнеше журналист оларға шабуылдайды, бәрі де Элиссің Кэрроллмен, оны "Мистер Доджсон" деп білген қарым-қатынасы туралы әңгіме немесе цитата алуға тырысады. Көптеген қызығушылықтан қатты шатасқан ол, бұрынғы репортер Джек Доланмен танысады, ол Элис пен Люсиге баспасөздің қысымынан өтуға көмектеседі. Долан тез арада оның агенті болып, оған демеушілік мүмкіндіктерін табады. Осының ішінде Джек пен Люси арасында махаббат пайда болады. Олар қонақүй бөлмесінде жалғыз қалғанда, Элис Мистер Доджсонның (Иан Холм), сондай-ақ Ашулы Шляпшының, Наурыз Қоянының, Құрттың, Ұйықтайтын егеуқырдың, Мока Черепаханың және Грифонның бөлмеде екенін көреді. Ол олармен шай ішімдігіне қосылғанда, олар оның қарттығы мен ұмытшақтығы үшін оны мазақтайды. Ол сондай-ақ 1862 жылдың 4 шілдесіндегі жалқау қайық саяхатын еске алады, сол кезде Доджсон, оның әкесінің мектебінде математика профессоры болған ол, оны және оның қарындастарын қызықтыру үшін "Әлістің ғажайып еліндегі оқиғаларына" айналған ертегіні айтқан. Флешбектер арқылы Доджсонның Элисқа ғашық болғаны және олардың қарым-қатынасында жасырын мағыналар болғаны сезіледі. Ол қайық саяхатын жаңа көзқараспен еске алады; Доджсонның бір күні үйленетін жігітпен кездескенде қызғанышқа түскенін, ал ол оның сезімдерімен ойнағанды ұнатқанын, оның жүйкелі кекеңдеуін қоздыру үшін әдейілеп ойнағанын түсінеді. Элис өзінің сезімдерін және Доджсонмен бұрынғы қарым-қатынасын түсінуге тырысады. Колумбия университетінде қабылдау сөйлеген кезде ол Доджсонмен және олардың бір-біріне қалай қарым-қатынас жасағанымен келіседі. Мок-Тортул мен Грифонның қатысуымен болған тағы бір қиял сахнасында, Элис пен Доджсон бір-бірін кешіріп, татуласады.
The film begins on the ship bearing elderly widow Alice Hargreaves, who as Alice Liddell was Lewis Carroll's muse and the inspiration for his book Alice's Adventures in Wonderland, and her caretaker Lucy. As they disembark, they are set upon by several journalists, all trying to get a story or quote from Alice about her relationship with Carroll, whom she knew as "Mr. Dodgson". Clearly bewildered by all the excitement, she is befriended by an ex reporter, Jack Dolan, who helps her and Lucy through the legions of the press. Dolan quickly becomes her agent and finds endorsement opportunities for her. Throughout it all, a romance develops between Jack and Lucy. When left alone in their hotel room, Alice hallucinates that Mr. Dodgson (Ian Holm) is in their room, as well as the Mad Hatter, the March Hare, The Caterpillar, the Dormouse, the Mock Turtle, and the Gryphon. When she joins them for their tea party, they make fun of her for being so old and forgetful. She remembers also the lazy boating party of 4 July 1862, when Dodgson, then a mathematics professor at her father's school, had attempted to entertain her and her sisters by spinning the nonsense tale that grew to be Alice's Adventures in Wonderland. Via flashbacks, it is insinuated that Dodgson was infatuated with Alice, and that their relationship may have had sexual overtones. She recalls the boating party through this new perspective; she realizes that Dodgson was jealous when she met the boy whom she would one day marry, and that she enjoyed toying with his affections, deliberately baiting him to provoke his nervous stutter. Alice tries to understand her feelings and past relationship with Dodgson in her mind. By the time she delivers her acceptance speech at Columbia University, she comes to terms with Dodgson and the way they treated each other. In another fantasy sequence with the Mock Turtle and the Gryphon, she and Dodgson forgive each other and make peace.
Өндіріс
Поттер бұған дейін 1965 жылы BBC-нің «Wednesday Play» антологиялық сериясы үшін осы әңгімені «Алиса» деген атаумен теледидарға бейімдеген. Поттер әңгімені кеңейтіп, сценарийін жазды, «Дримчайлд»тің негізін Алисаның Нью-Йоркке құрметті диплом алу үшін барған нақты оқиғаға негіздеді. Ол оны толық метражды фильм ретінде жасауға шешім қабылдады, бірақ «Pennies from Heaven» және «Gorky Park» туралы жазған өкінішті тәжірибесінен кейін, оны өз компаниясы арқылы жасады және атқарушы продюсер ретінде де жұмыс істеді. Ол өзінің сәтті тележүргізуі «Cream in My Coffee»-дің продюсері мен режиссерін пайдаланды. Фильм Verity Lambert-тің EMI Films компаниясы жасыл жарық берген фильмдер тізіміне енді. Басқалары: «Slayground», «Morons from Outer Space» және «Comfort and Joy». «EMI төрт толық метражды фильммен қайта оралды» – Питер Фиддик. «The Guardian» газеті, 16 қараша 1983 жыл, 2-бет. Фильмде американдық қаржы болған жоқ, бірақ Universal-дың тарату құқығынан бас тартуға бірінші кезектегі құқығы болды. «Адам өзінің күмәнді екенін білетін нәрселерін жасырғанда, бұл оның жеке тұлғасына зиян келтіруі керек десе де, ынтымақтылықтан ұлы өнер тууы мүмкін. Доджсон біз ойлағаннан гөрі әлдеқайда күрделі және батыр адам болған. Мен оның Элиспен ешқандай күмәнді физикалық байланысқа түспегеніне толық сенімдімін, бірақ оның осы постфрейдистік дәуірде сексуалдық құштарлық деп аталатын сезімі болған». Құыршақтардың қозғалысын және хореографияны американдық актриса және хореограф Гейтс МакФадден жасады. Жұмыс визасымен туындаған мәселелерге байланысты МакФадден бұл фильмде толыққанды авторлық құқыққа ие бола алмады. Фильмдегі қытайлық костюмдер сахнасы Доджсонның Оксфордта Элис пен оның қарындастарының портретін салған нақты суреттерге негізделген. Доджсон фотосурет өнерінің алғашқы пионері болып есептеледі және әлемдегі алғашқы портрет суретшілерінің бірі саналды. Денис Поттердің 1930 жылдардағы поп-мәдениетін өз туындыларында пайдалануы осы фильмде де көрінеді. «I Only Have Eyes for You» әні Уолдорф Асториядағы шай кешінде орындалады, ал миссис Харгривс радиостанциядағы сахнада әншінің «Confessin'» әнін орындауын көрсетеді. Фильмнің оқиғасы 1932 жылы, Элис 80 жасқа толған кезде, 1934 жылы қайтыс болғанға дейін екі жыл бұрын өтеді.
Potter had previously adapted the story for television in 1965 for the BBC's Wednesday Play anthology series, under the title Alice. Potter expanded the story and added to his script, basing Dreamchild on a real incident where Alice went to New York to collect an honorary degree. He decided to do it as a feature, but after unhappy experiences writing Pennies from Heaven and Gorky Park he did it through his own company and also worked as executive producer. He used the producer and director of his successful TV production, Cream in My Coffee. The film was part of a slate of movies greenlit by Verity Lambert at EMI Films. Others included Slayground, Morons from Outer Space, and Comfort and Joy. "EMI back with four feature films" – Peter Fiddick. The Guardian 16 Nov 1983: 2. There was no US money in the film but Universal had first right of refusal to distribute. and "It's alleged that when you repress things you know are doubtful, that's supposed to be harmful to you as a person, but great art can come out of discipline. Dodgson was a much more complex and heroic man than we think. I'm utterly convinced he never made any questionable physical contact with Alice, but he had what in these post Freudian days would be called a sexual longing." Puppet movement and choreography was developed by American actress and choreographer Gates McFadden. Due to a problem with work visas, McFadden was unable to receive full credit in this film. The Chinese costume sequence in the film depicting Dodgson taking Alice's portrait at Oxford is based on actual photographs he took of her and her sisters. Dodgson, an early pioneer of photography, was considered one of the world's first portrait photographers. Dennis Potter's use of pop entertainment of the 1930s in his works is present in this film. "I Only Have Eyes for You" is sung at a tea dance at the Waldorf Astoria and Mrs. Hargreaves has a scene at a radio station that includes a crooner's rendition of "Confessin'". The Depression era setting of the film is in 1932, when Alice turned 80, two years before she died in 1934.
Өндірістен кейінгі
Режиссер Гавин Миллардың айтуынша, фильмнің продюсері Веррити Ламберт "деканның, Алистің әкесі рөлін Найджел Хоторнның ойнауына ешқашан қарсы болған", оны осы рөлге бекітуге белсенді түрде, бірақ сәтсіздікке ұшыраған. Миллар кейіннен монтаждау кезінде "Найджл түскен әрбір сахнаны ол қатты сынға алды. Ол оны сахнадан бірте-бірте алып тастады", - деп еске алды, сондықтан режиссер Хоторнның рөлін толығымен алып тастауға мәжбүр болды. Фильм көптеген сыншылардың он ең жақсы фильмдер тізіміне енді. 1986 жылға дейін ол 490,690 долларлық билет сатты. Universal компаниясы фильмді шығару үшін EMI компаниясы басып шығару және барлық жарнамалық шығындарды төлеуге міндетті болды. Саррис фильмнің "бастапқыда жақсы болғанын, бірте-бірте керемет аянға қарай өрлеп, "жеңіл иронияға" қарсы тұратынын" жазды. Ол "фильмді осыншалықты құлшындыратын және шабыттандыратын нәрсе – оның махаббат пен өнерді қараңғы күштерге қарсы тұратын құтқарушы күштер ретінде бейнелеуі" деп жазды. 2012 жылы продюсерлер Рон Блум мен Джин Кирквуд сценарийге құқықтары бар екенін және жаңа нұсқасын жасауды жоспарлап отырғанын мәлімдеді.
According to director Gavin Millar, the film's producer, Verity Lambert, "never wanted the dean, Alice's father, to be [played by] Nigel Hawthorne," actively but unsuccessfully opposing him cast in the role. Millar later recalled, that during the editing process, "every scene with Nigel in it, she was down on it like a ton of bricks. And she gradually cut him out and out and out of every scene," so the director eventually had to edit out Hawthorne's part completely. The film made the ten best lists of many critics. By 1986 it sold $490,690 worth of tickets. In order to get Universal to release the film, EMI had to pay for the prints and all the advertising costs. Sarris wrote that the film "gets infinitely better as it goes along, rising inexorably towards a rich epiphany" and resisting "facile irony". He wrote, "what makes the film so rousing and inspiring is its invocation of love and art as redemptive forces pitted against the dark spirits." In 2012 producers Ron Bloom and Gene Kirkwood said they had the rights to the script and were looking at doing a new version.
Марапаттар
Корал Браун өзінің ойнаған рөлі үшін "Evening Standard" британдық кино сыйлығының "Үздік әйел актер" сыйлығын алды. Амелия Шенкли 1986 жылғы Париж кинофестивалінде жас Алиса рөліндегі ең үздік актриса деп танылды.
Coral Browne received the Best Actress Evening Standard British Film Award for her performance. Amelia Shankley was named Best Actress at the 1986 Paris Film Festival for her role as young Alice.