Кіріспе
Неміс классигі (1848-1888) Пол Генрих Эмиль Баеренс (24 қыркүйек 1848 жылы Байентальда дүниеге келген, 26 қыркүйек 1888 жылы Гронингенде қайтыс болған) – неміс классигі. Оқуын аяқтаған соң Йена университетінде приват-доцент болып жұмыс істеді. 1877 жылы Гронинген университетінің штатты профессоры болып тағайындалды. Ол Катулл, Проперций және ұсақ ақындар сияқты көптеген латын авторларының шығармаларын жариялады. Оның ұлы Вильгельм Баэренс те классикалық ғалым болды.
Өмір
Баеренс бизнесмен Пол Баеренстің және оның әйелі Марияның (құрметті есімі Хаген) ұлы болды. Әкесінің қайтысынан кейін (1850), анасы доктор Г. А. Гессеге үйленді, ол Баеренске екінші әке болды. Бастапқыда ол бизнесмен болуы тиіс еді, бірақ қабілетіне сәйкес Баеренс Кёльндегі Фридрих Вильгельм гимназиясына оқуға түсті. Содан кейін, соңғы емтиханынан кейін, ол Рейн Фридрих Вильгельм университетінде Боннда классикалық филологияны оқуды бастады. Оның ұстаздары Якоб Бернейс, Франц Бюхелер, Фридрих Хеймсоет, Джозеф Клейн, Август Райферсхайд, Франц Риттер және Антон Спрингер болды. Баеренске ең көп әсер еткен Люциан Мюллер, сондай-ақ Отто Ян және Герман Узенер болды, олар оған метрикалық және палеографиялық жаттығулар берді, нәтижесінде ол 1868 жылы филологиялық семинарға қатысты. 1870 жылы Баеренс «Oberlehrerexamen» емтиханын тапсырып, докторлық диссертациясын қорғады. 1871-1872 жылдары Лейпциг университетінде сыншы Фридрих Рицхльмен бірге зерттеулерін тереңдетті. Соңында ол өзінің алғашқы білімдік сапарына шықты, онда Мюнхен, Милан, Болонья, Пиза, Венеция, Флоренция, Лука, Сиена, Рим және Неаполь қалаларындағы ежелгі қолжазбаларды көрді. Римде ол алты ай бойы Германия археологиялық институтында жұмыс істеді, онда көптеген байланыстар жасады. 1873 жылдың күзінде қайтып келгеннен кейін Баеренс «De Sulpiciae quae vocatur satira, commentatio philologica» мақаласымен Фридрих Шиллер университетінде профессорлық қызметке қабылданды. Келесі жылдары ол тағы да зерттеу сапарларына шықты: 1874 жылдың қаңтар-сәуір айларында Лёвен, Брюссель және Париж кітапханаларын, ал 1875 жылдың наурыз-тамыз айларында Париж, Лондон және Оксфорд кітапханаларын аралады. 1877 жылдың жазғы семестрінде оған профессорлық лауазым берілді және бірнеше жыл Гронинген университетінде профессор болып жұмыс істеді. Келесі он бір жылда ол көптеген дәрістер оқыды және Лондон кітапханасына тағы бір рет барды. Гронингенде ол әріптесі Виллем Хеккердің, тарих профессорының қызына үйленді. 26 қыркүйекте 26 күннен кейін миындағы ісіктен қайтыс болды. Оның үш баласының бірі Вильгельм Баеренс классикалық филолог болды. Зерттеулері барысында Эмиль Баеренс әртүрлі латын авторларының маңызды басылымдарын жарыққа шығарды, соның ішінде Катулл («Catulli Veronensis liber», 1876, 1885 жылы екінші том ретінде жарияланған кеңінен түсіндірмесімен), «Panegyrici Latini», Гай Валерий Флакк («C. Valeri Flacci Setini Balbi Argonauticon libri octo»), Публий Папиний Статий («Silvae»), Тибулл («Tibullinische Blätter»), Секст Проперций, Гораций («Lectiones Hortianae»), Тацит («Dialogus de oratoribus») және Минуций Феликс («Octavius»). Оның ең ірі жобасы «Poetae latini minores» болды, ол 1879 жылдан 1883 жылға дейін Teubner Verlag баспасынан бес томдық жинақ ретінде жарық көрді. Оны Фридрих Карл Фоллмер 1910 жылдан 1923 жылға дейін қайта өңдеді. Бірінші басылым 1930 жылы Вилли Морельдің жаңа бейімделуімен жарық көрді. 1886 жылы Теубнер баспасы арқылы Баеренс жинақтың жалғасы ретінде «Fragmenta poetarum Romanorum» жариялады, бүгінде Вилли Морель, Карл Бюхнер және Юрген Блансдорфтың «Fragmenta poetarum Latinorum» жинағынан бөлінген.