Монте-Сантьяго теңіз шайқасы: Аргентина флотының қаһарлы жеңілісі
Battle of Monte Santiago
Монте-Сантьяго шайқасы (1827) – Аргентина мен Бразилия теңіз шайқасы. Бразилияның шешуші жеңісі, Аргентина флотының үлкен шығыны. Батылдық пен қаһармандыққа толы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Монте-Сантьяго теңіз шайқасы 1827 жылғы 7-8 сәуірде Аргентина теңіз күштері мен Бразилия императорлық теңіз күштері арасында Сисплатина соғысы барысында болды. Бұл Бразилияның шешуші жеңісі болды, одақтас күштер өздерінің ең жақсы кемелерін жоғалтты. Аргентина тарихшылары бұл шайқасты ел тарихындағы ең батыл және қатыгез теңіз шайқасының бірі деп есептейді. Сол күні капитан Фрэнсис Драммонд (адмирал Браунның қызы Элисаға құда болған) кері шегінудің орнына, өз кемесінің қаруларын атып, палубада қаза тапты. Бұл Аргентина теңіз күштері үшін ауыр соққы болды. Осы сәттен бастап Аргентина теңіз күштері тек сауда кемелеріне шабуыл жасауға қабілетті болды, ал Бразилия теңіз күштері Буэнос-Айреске салған теңіз блокадасы Аргентинаның экспортқа бағытталған экономикасына үлкен қиындықтар туғызды.
The naval Battle of Monte Santiago was fought on 7–8 April 1827, between the Argentine Navy and the Imperial Brazilian Navy, during the Cisplatine War. It was a decisive Brazilian victory, with the allied forces losing its best ships. The battle is highlighted by Argentine historians as one of the most courageous and ferocious naval encounters in the country's history. On that day, Captain Francis Drummond (engaged to Admiral Brown's daughter Elisa) died on deck, firing his marooned ship's cannons instead of retreating. Its result meant a severe setback for the smaller Argentine Navy. From that moment on, only corsair raids against commerce ships could be undertaken by the Argentine Navy and the naval blockade imposed on Buenos Aires by the Brazilian Navy caused serious problems to the export oriented Argentine economy.
Салдары
Бұл шайқастағы шығындар, сондай-ақ Квилмес шайқасында (1826 жылдың 29-30 шілдесі) Аргентинаның үлкен кемесі «25 de Mayo»-ның жоғалуы, Бразилия теңіз флотының Плата өзенін бақылауда ұстауына себеп болды. Осы сәттен бастап Аргентина теңіз флоты көбінесе Атлантикадағы Кармен-де-Патагонес базасынан сауда кемелеріне шабуылдар жасаумен шектелді, бірақ Бразилия теңіз флотының үлкен кемелеріне қарсы ірі операциялар жүргізу мүмкін болмады. Британдық әскери тарихшы Брайан Вейл айтқандай: «Жункал империяны бейбітшілікке итермелеуге көмектеспеді. Енді Монте-Сантьягода Аргентинаның екі құнды әскери бригі жойылды және оның теңіз флотының ең жақсы бөлігі толық жеңіліске ұшырады. Бразилия теңіз флотының теңіздегі үлкен басымдығы Уильям Браунның батылдығына да, Рамзидің жаңадан сатып алған фрегаттарына да елеулі қарсылық көрсетпеді». Соғыс тоқтап қалды: Аргентина армиясы құрлықтағы операцияларды жақсырақ бақылап отырды, бірақ Уругвайдың ең ірі екі қаласы – Колония-дель-Сакраменто мен Монтевидеодан Бразилия армиясын шығаруға шамасы жетпеді (олар бүкіл қақтығыс бойында Бразилияның бақылауында қалды), сонымен қатар өзенді бақылауға қарсы тұру үшін үлкен кемелері болмады. Сонымен бірге, алдыңғы шайқастарда Бразилия шеккен шығындар оларды теңіз соғысын Аргентинаның ішкі суларына таратудан алды, ал судың аз тереңдігі Буэнос-Айреске тікелей шабуыл жасауға кедергі келтірді. Бұл жағдай 1828 жылға дейін жалғасты, содан кейін алдын ала бейбітшілік шартына қол қойылды, нәтижесінде Цисплатина провинциясы Уругвайдың тәуелсіз мемлекетіне айналды.
The losses in this battle, along with the loss of the large Argentinian vessel 25 de Mayo in the Battle of Quilmes (July 29–30, 1826), kept the Brazilian Navy in control of the River Plate. From that moment on, only raids against commerce ships could be carried out by the Argentine Navy, mostly from its Atlantic base at Carmen de Patagones, but no major operations to challenge the larger ships of the Brazilian Navy were possible. As the British military historian Brian Vale put it, "[ ] Juncal had done little to push the Empire in the direction of peace. Now at Monte Santiago, two of Argentina's precious brigs of war had been destroyed and the cream of its Navy roundly defeated. The Brazilian Navy's overwhelming superiority at sea had been reasserted in a way which neither William Brown's audacity or Ramsay's newly purchased frigates could seriously challenge". The war reached a standstill: the Argentine Army had greater control in the land operations, but lacked the means to expel the Brazilian Army from Colonia del Sacramento and Montevideo, the two largest cities of Uruguay (which would remain under Brazilian control throughout the whole conflict), and lacked larger ships to challenge the control of the river; at the same time, the losses sustained by the Brazilians during the previous battles discouraged them from extending the naval war into the interior rivers of Argentina, and the shallow waters discouraged the attempt of a direct attack against Buenos Aires. This situation continued until 1828 when the Preliminary Peace Convention was signed, by which the Cisplatina Province became the independent nation of Uruguay.