Кіріспе
Бетховеннің пианино сонатасы. Бетховеннің пианино сонатасы № 11, B мажорда, Op. 22, 1800 жылы жазылып, екі жылдан кейін жарияланды. Бетховен оны өзінің жас шағындағы сонаталарының ең жақсысы деп есептеді, бірақ циклдегі басқа да шығармалары көпшілікке одан кем таныс емес болды. Әйгілі музыкатанушы Дональд Фрэнсис Тови осы туындыны Бетховеннің жас кезеңіндегі "үлкен" фортепиано сонаталарының ең үлкен жетістігі және шыңы деп атады. (Бетховен "үлкен" деген анықтаманы үш емес, төрт бөлімнен тұратын сонаталарға қолданды.) Келесі сонаталарында Бетховен форма мен идеялармен тәжірибе жасады. Көрсетілім әдетте 25-30 минутқа созылады.
Beethoven's Piano Sonata No. 11 in B major, Op. 22, was composed in 1800, and published two years later. Beethoven regarded it as the best of his early sonatas, though some of its companions in the cycle have been at least as popular with the public. Prominent musicologist Donald Francis Tovey has called this work the crowning achievement and culmination of Beethoven's early "grand" piano sonatas. (The "grand" modifier was applied by Beethoven to sonatas with four movements instead of three.) Subsequent sonatas find Beethoven experimenting more with form and concept. A typical performance lasts 25–30 minutes.
I. Аллегро конбрио
Бірінші бөлім әдеттегі соната формасында жазылған. Экспозиция тоникалық тоналдықта басталады және екінші тақырып басталғанда доминанттық тоналдықтаға өтеді. Даму экспозицияның соңғы бөлімдерімен ойнайды, содан кейін басты партия төмен қарай хроматикалық түрде баяу төмендейді, ал оң қол арпеггио орындайды. Экспозициядан алынған соңғы октавалардың тақырыбы басты партияда қайтадан пайда болады, соның арқасында хроматикалық гамма F доминантты жетінші аккордына (сонатаның доминанттық функциясы) апарып соқтырады, бұл репризаға дайындық жасайды. Реприза бастапқыда экспозицияға ұқсас, бірақ кейбір өзгерістер бар, соның ішінде қозғалыстың қалған бөлігін тоникалық тоналдықта ұстап тұратын ауытқу бар.
II. Көпшілік сөзбен жазылған адаж
Екінші бөлім Е мажорлы және соната түрінде құрылған. Оның бастапқы мелодиясы кейінірек Шопеннің музыкасына ұқсас деп жиі айтылады. Экспозиция тоникалық тоналдықта басталып, доминантты тоналдықта аяқталады. Даму бөлімі экспозицияның бірінші тақырыбымен жұмыс істейді, қарқындылығы екі қол да үнемі он алтыншы ноталарды орындайтынша біртіндеп артады. Оң қол 16-шы ноталардың үстінен екінші дауысты ойнайды, ал сәл кейін сол қол тек B ноталарынан тұратын бас партиясын орындайды. Содан кейін сол қол тоқтап, оң қол тікелей репризаға өтеді. Реприза бөлімінің соңына дейін тоникалық тоналдықта қалады.
III. Меноэто
Үшінші бөлім минует және трио түрінде, бірақ трионың орнына өте контрастты "Минор" бөлімі келеді. Менуэттің алғашқы 30 тақтысы B мажорда, ал Минор G минорында (B-бемольдің қатысты тоналығы) орындалады. Минор бөлімінің соңы "Менуэто D. C. senza replica" деп белгіленген, яғни менуэт қайтадан орындалады, бірақ бұл жолы қайталаусыз. Бұл пьесаның ең қысқа бөлімі.
IV. Рондо: Аллегретто
Төртінші бөлім рондо түрінде: ABACABACoda. Алғашқы "A" тақырыбы тоникалық тонда басталады, ал "B" тақырыбы оң қолдағы кең арпеджиолар арқылы доминанттық тоңға өтеді, мұнда клавитураның көп бөлігі қолданылады. Арпеджиолардан кейін екі қол "A" тақырыбының мелодиясын ойнайды, содан кейін екінші "A" тақырыбы тоникалық тоңға оралады (бірінші "A" тақырыбынан елеулі ерекшеліктерсіз). Кенеттен "C" тақырыбы B минорында (нотацияда көрсетілмесе де) тоң өзгертумен басталады. Қалған рондомен күрт контрастқа түскендігіне қарамастан, форте аккордтары "B" тақырыбының алғашқы аккордтарымен ұқсас. Оң қол шұғыл тридцать екінші ноталарды орындайды, ал сол қол стаккато он алтыншы ноталармен сүйемелдейді. Бұл "C" тақырыбының басындағы сұрау-жауап ойынына және тридцать екінші ноталық бөлімнің қайтадан кульминациясына жетеді. "B" тақырыбының соңына ұқсас, "A" тақырыбының мелодиясы тоникалық тоңға және үшінші "A" бөліміне оралуға дейін бірнеше рет айтылады. Дегенмен, осы "A" бөлімінің мелодиясы оң қол екі такттық тридцать екінші ноталық тізбегін орындағанша сол қолда болады, содан кейін бұл мелодияның қалған бөлігіне ағылады, осы жолы оң қол октавалары бұзылады. Келесі бөлім (екінші "B" бөлімі) бірінші "B" бөліміне өте ұқсас, бірақ ол толыққанды тоникалық тоңда қалады. Субдоминанттық тоңда жалған "A" бөлімі ойнатылады, содан кейін соңғы "A" бөліміне өтеді, онда мелодия тұрақты он алтыншы ноталардың орнына үштік он алтыншы ноталардан тұрады. Соңғы "A" бөлімдерінің соңы сонатаны аяқтау үшін форте динамикалық деңгейіне және екі үлкен аккордқа (доминантты жетіншіден тоникке) демалудан бұрын қызықты соңғы кульминацияға жететін кодаға тікелей өтеді.