Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
R v Marshall; R v Bernard 2005 SCC 43 – Канада Жоғарғы Сотының аборигендік құқықтарға қатысты маңызды шешімі, онда Сот аборигендік тәжірибаларға конституциялық қорғау мөлшерін анықтау үшін R. v. Marshall ісінен белгіленген сынақты тарылтты. Сот "1760 жылғы бейбітшілік және достық шартында" коммерциялық ағаш кесу құқығы берілмегенін мәлімдеді, бұл Р. v. Marshall ісінде коммерциялық балық аулау құқығы берілген шарттар жиынтығы еді. Бұл шешім Delgamuukw v British Columbia ісінен аборигендік титулға қатысты сынақты да қолданды және дамытты.
R v Marshall; R v Bernard 2005 SCC 43 is a leading Aboriginal rights decision of the Supreme Court of Canada where the Court narrowed the test from R. v. Marshall for determining the extent of constitutional protection upon Aboriginal practices. The Court held that there was no right to commercial logging granted in the "Peace and Friendship treaties of 1760", the same set of treaties where the right to commercial fishing was granted in the R. v. Marshall decision. This decision also applied and developed the test for aboriginal title from Delgamuukw v British Columbia.
Өмірбаян
Осы шешім екі бөлек жағдайды қарастырады. Біріншісі - Стивен Маршалл (Дональд Маршаллмен туыс емес) және тағы 34 микмак Nova Scotia мемлекеттік жерінде рұқсатсыз ағаш кескені үшін айыпталды. Екінші жағдайда, Джошуа Бернард, микмак еркегі, Нью-Брансуиктің ауылдық жерінен ұрланған, мемлекеттік жерлерден кесілген бұтақтарды иеленгені үшін айыпталды. Екі жағдайда да айыпталушылардың барлығы үнді мүшелігі оларға бейбітшілік және достық туралы шарттар бойынша коммерциялық мақсаттар үшін мемлекеттік жерді ағашпен кесу құқығын берді деп мәлімдеді. Сот отырысында судьялар барлық айыпталушыларды кінәлі деп тапты. Аймақтық апелляциялық соттарда бұл үкімдер күштен шығарылды.
This decision considers two separate cases. In the first one, Stephen Marshall (no relation to Donald Marshall) and 34 other Mi'kmaq were charged with cutting down timber on Nova Scotia Crown land without a permit. In the second case, Joshua Bernard, a Mi'kmaq man, was charged with possession of logs stolen from a rural New Brunswick saw mill that were cut from Crown lands. In both cases all of those accused argued that their status as Indian gave them the right to log on Crown land for commercial purposes as granted by the treaties of Peace and Friendship. At trial, the judges convicted all of those accused. At the provincial courts of appeal, the convictions were overturned.
Соттың пікірі
Көпшілік пікірін білдірген МакЛачлин келісімшарттар бойынша коммерциялық ағаш кесуге құқық жоқ екенін мәлімдеді. Ол қарастырған дәлелдер Микмактардың дәстүрлі мәдениеті мен өзіндік ерекшелігінің негізі коммерциялық ағаш кесу болды деген тұжырымды қолдамайтынын көрсетті. Көпшілік сот шешімін қалпына келтірді. Түпкі халықтың жер иелігі туралы талаптарға қатысты көпшілік Дельгамуукв ісіндегі талаптарды растады: "талапкерлер өз ата-бабаларының жерді тәуелсіздік алғанға дейін "пайдалануын" дәлелдеуі керек". Осы талапты қолданғанда, көпшілік белгілі бір аймақтағы маусымдық аң аулау немесе балық аулаудың өзі түпкі халықтың жер иелігін құру үшін жеткілікті емес деп шешті. Олар көшпелі немесе жартылай көшпелі халықтың жерді тұрақты пайдаланбаса да, оған иелік құқығын дәлелдеу мүмкіндігін қарастырды, бірақ оның үшін жеткілікті эксклюзивтілік немесе бақылау көрсетілуі керек.
McLachlin, writing for the majority, held that there was no right to commercial logging under the treaties. From the evidence she found that it did not support the conclusion that commercial logging formed the basis of the Mi'kmaq's traditional culture and identity. The majority restored the convictions at trial. Regarding the claim of aboriginal title, the majority affirms the test from Delgamuukw: "claimants must prove “exclusive” pre sovereignty “occupation” of the land by their forebears." Applying this test, the majority did not find that seasonal hunting or fishing in an area was sufficient, on its own, to establish the existence of aboriginal title. They left open the possibility that with enough evidence, nomadic or semi nomadic people could establish aboriginal title based on their non permanent use of a piece of land, as long as sufficient exclusivity or control was also demonstrated.