Бакалай тайпасы: Конгоның бұрынғы француз бөлігінде өмір сүретін, саудамен және аң аулаумен айналысатын банту тайпасы. Тарихы, мәдениеті мен шаруашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бакалай (бакале, бангуендер) – бану тайпасы, бұрынғы Француз Конгосының бөлігі болған, Огове өзені мен 2° оңтүстік аралығындағы кең аумақты мекендейді. Бакалайлардың оңтүстік-шығыстан көшіп келген иммигранттар екені көрінеді және олар Мпонгве тайпаларының бірі – Галоамен, сондай-ақ Огове өзенінің негізгі халқымен байланысты деп саналады. Бакалайлар көршілес Фанг тайпасының (олар да оңтүстік-шығыстан келген) шабуылдарынан көп зардап шекті, және олар бұл халықтың қысымымен ертерек уақытта қазіргі қоныстарына көшіп келген болуы мүмкін. Олар шебер аңшылар және құлдар мен резеңке саудасымен айналысқан; француз билігі құл саудасын тоқтатты. Олардың әйелдері шаштарын әдемілеуде ерекше шеберлік көрсетеді, көбінесе бір шаштың өрнегін жасауға бір күн жұмсайды; шаштар саз негізге мұқият орналастырылады және көптеген жасанды шаштар қосылады; әдетте, қызыл, жасыл немесе сары пигментпен жабылып, түс айшығын толықтырады. Шатыр есіктерін де осы түстермен безендіреді. Ауылдардың кейбіреулері қоршаумен бекітілген, бірақ көбінесе өте лас болады; басшылар мен байлар ауылдан шалқап жатқан плантацияларға ие, және соғыс кезінде олардың әйелдері сол жерге жіберіледі. Исанга көлінің Бакалайлары қайтыс болғандарын өртеді, ал Жоғарғы Оговедегілер соғыста қаза тапқандарды қоспағанда, денелерін өзенге тастайды. Басшының денесі орманның тереңіне салынған шатырға жасырын жерленеді, ал ауыл сол түнде, кейде тіпті толығымен тастап кетеді; марқұмның құлдары құрбандыққа шалынады (немесе шалынған), ал оның әйелдері бір апта бойы шатырларда жазаланады және оқшауланады. "Табиғи" өлімдерді әдетте бақсылардың істеген ісі деп есептейді, және у сынағы жиі қолданылады. Олардың әлеуметтік құрылымы туралы көп мәлімет жоқ, бірақ олардың көптеген адамдары белгілі бір жануардың етін жеуден бас тартады.
The Bakalai (Bakale, Bangouens) are a Bantu tribe inhabiting a wide tract of land, formerly part of French Congo, between the Ogowe river and 2° south. The Bakalai appear to be immigrants from the south east, and have been supposed to be connected with the Galoa, one of the Mpongwe tribes and the chief river people of the Ogowe. The Bakalai have suffered much from the incursions of their neighbors the Fang, also arrivals from the south east, and it may be that they migrated to their present abode under pressure from this people at an earlier date. They are keen hunters and were traders in slaves and rubber; the slave traffic has been prohibited by the French authorities. Their women display considerable ingenuity in dressing their hair, often taking a whole day to arrange a coiffure; the hair is carefully arranged on a substructure of clay and a good deal of false hair incorporated; a coat of red, green or yellow pigment often completes the effect. The same colors are used to decorate the hut doors. The villages, some of which are fortified with palisades, are usually very dirty; chiefs and rich men own plantations which are situated at some distance from the village and to which their womenfolk are sent in times of war. The Bakalai of Lake Isanga cremate their dead; those of the Upper Ogowe throw the bodies into the river, with the exception of those killed in war. The body of a chief is placed secretly in a hut erected in the depths of the forest, and the village is deserted for that night, in some cases altogether; the slaves of the deceased are (or were) sacrificed, and his wives scourged and secluded in huts for a week. "Natural" deaths are attributed to the machinations of a sorcerer, and the poison ordeal is often practised. Of their social organization little is known, but it appears that nearly all individuals refrain from eating the flesh of some particular animal.