Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сэмбланчай немесе Сембланчай – Турень аймағынан шыққан француз ақсүйек отбасы, бастапқыда саудагерлер тегінен және өз атауын Индре-и-Луар департаментіндегі бір ауылдың атынан алған. Отбасының негізін қалаушы Жан де Боун (шамамен 1489 ж. қайтыс болған), Людовик XI-нің қазынашысы, VIII Карл тұсындағы қастандыққа қатысқаны үшін өлімнен мүжілген. Оның ұлы, Сембланчай бароны, Тур виконты, 1497 жылға дейін қаржы генералы болды, ал 1518 жылдан бастап қаржының басқарушысы қызметін атқарды. Италиядағы әскерге жабдықтармен байланысты жемқорлыққа қатысқандығы үшін Жак де Боун 1527 жылдың 9 тамызында Монфокон қаласында өлім жазасына кесілді. Оның үлкен ұлы, Мартин де Боун, 1520 жылы Тур архиепископы болып тағайындалды және сол жылы әкесінен кейін қайтыс болды. Тағы бір ұлы, Гийом де Боун, әкесінің басшылығымен қаржы генералы болды және 1527 жылдан 1535 жылға дейін елден қуылды. Ол Рено де Боунның (1527–1606) әкесі болды, ол 1581 жылы Бурж архиепископы, ал 1595 жылы Сенс архиепископы болды. Оның діни соғыстар кезіндегі бейбітшілік орнатуға жасаған тырысынан Генрих IV дінін өзгертуге келді, және ол 1593 жылдың 25 шілдесінде корольдің протестантизмнен бас тарту рәсіміне төрағалық етті. Рено өз заманының ең белгілі шешендерінің бірі болды, оның сөздерінің жазбалары әлі де сақталған, сондай-ақ оның «Париж университетінің реформасы» (1605 және 1667) еңбегі де бар. Жак де Боунның тағы бір ұрпағы – Шарлотта де Соув (шамамен 1550–1617), Екатерина де Медичидің сарайдағы жауларының құпияларын анықтау үшін жұмысқа алған куртизанка. Оның махаббаттары мен алдағандарының арасында Наварра королі (Францияның Генрих IV), Аленкон герцогы (Генрих III), Гиз герцогы Генрих I және басқалар болды. Гиз герцогы 1588 жылғы Рождество күні таңертең оның пәтерінен шығып бара жатқанда өлтірілді. Шарлотта өмірінің басында Симон Физес, Соув бароны, мемлекеттік хатшыға, ал 1584 жылы Нойрмутье маркизіне үйленді, одан Людовик, Нойрмутье герцогының бірінші ұлы дүниеге келді, бұл герцогтық әулеті 1733 жылы тоқтап қалды. Шарлотта 1617 жылдың 30 қыркүйегінде қайтыс болды.
Samblançay, or Semblançay, is a French noble family of Touraine, originally from the merchant class and taking their name from a village in Indre et Loire. The founder of the family was Jean de Beaune (d. c. 1489), treasurer of Louis XI, who narrowly escaped death for conspiracy under Charles VIII. His son, fr, baron de Semblançay, vicomte de Tours, became general of finances before 1497, and from 1518 was superintendent of finances. Convicted of peculation in connection with the supplies for the army in Italy, Jacques de Beaune was executed at Montfaucon on 9 August 1527. His eldest son, Martin de Beaune, who became archbishop of Tours in 1520, died in the same year as his father. Another son, Guillaume de Beaune, general of finances under his father, and banished from 1527 to 1535, was the father of Renaud de Beaune (1527–1606), archbishop of Bourges (1581) and archbishop of Sens (1595). His efforts at pacification during the wars of religion culminated in the conversion of Henry IV, and it was he who presided at the ceremony of the king's abjuration of Protestantism on 25 July 1593. Renaud was one of the most famous orators of his time, and records of some of his speeches still exist, as well as his Reformation de l'université de Paris (1605 and 1667). Another descendant of Jacques de Beaune was Charlotte de Sauve (c.1550–1617), a courtesan whom Catherine de' Medici employed to discover the secrets of her courtly enemies. She counted among her lovers and dupes the king of Navarre (Henry IV of France), the duc d'Alencon (Henry III. ), Henry I., duc de Guise and others. The duc de Guise was killed as he left her apartments in the early morning of Christmas Day 1588. She was married early in life to Simon Fizes, baron de Sauves a secretary of state, and again in 1584 to fr, marquis de Noirmoutiers, by whom she had a son, Louis, 1st duc de Noirmoutiers, a ducal line which became extinct in 1733. Charlotte died on 30 September 1617.