Британдық D3/12 локомотивтері: Эксперименттік дизель-электр локомотивтерінің тарихы
British Rail Class D3/12
Британдық D3/12 локомотивтері: 1937-де жасалған дизель-электрлік локомотивтердің тарихы, тиімділігі, соғыс кезеңіндегі тоқтатылуы және British Rail 12 класына әсері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
British Rail D3/12 класы – 1937 жылы Оңтүстік темір жолында Ричард Маунселл жобалаған үш тәжірибелік дизельдік-электрлік маневрлік локомотивтер класы. Олар өте тиімді екенін көрсетті, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс олардың көптеп салынуына бөгет болды. Оливер Буллейд 1949 жылы Британдық теміржолының 12-сыныбын осы локомотивтер негізінде жасады.
British Rail class D3/12 was a class of three experimental diesel electric shunting locomotives designed by Richard Maunsell of the Southern Railway in 1937. They quickly proved their effectiveness, but the Second World War prevented more of them being built. Oliver Bulleid based the British Rail Class 12 on them in 1949.
Негізгі тарихы және құрылысы
Ұлыбритания экономикасы 1930 жылдардың ортасында жақсара бастағаннан кейін, Оңтүстік теміржолы Лондон төңірегіндегі топтастыру станцияларында ауыр маневрлік локомотивтерге қосымша мұқтаж болды. Z класындағы бу локомотивтері бұл жұмысты табысты атқарды, бірақ Маунселл олардың көрсеткіштерін дизель-электрлік баламалармен салыстыруды қалады. Сондықтан ол, үздіксіз түрде мұндай локомотивтерге қажеттілік болатын, әріптес Norwood топтастыру станциясында пайдалану үшін үш тәжірибелік локомотив құрылысына рұқсат сұрады. Ешбір жеке өндіруші жаңа локомотивтерді жасауға қабілетті болған жоқ, сондықтан олар Оңтүстік теміржолының Эшфорд зауыты мен Preston қаласындағы English Electric Ltd компаниясы бірлесіп жасады – Эшфорд зауыты негізгі құрылымын, кабиналарын және кузовтарын жасады, ал English Electric Ltd компаниясы жетектеуші моторларды орнатты. Үш локомотивке де кабинаның екі жағынан да бір адам басқаруына мүмкіндік беретін қосымша басқару жүйелерімен жабдықталды. Олар 1937 жылдың қыркүйек және қазан айларында жеткізілді.
Once the UK economy began to improve in the mid 1930s, the Southern Railway had further need for heavy shunting locomotives in its marshalling yards around London. The Z class steam locomotives had proved successful for this task but Maunsell wanted to compare their performance with diesel electric alternatives. He therefore sought authorisation for the construction of three experimental locomotives for use in the busy Norwood marshalling yard where there was a continuous need for such locomotives. No private manufacturer was in a position to build the new locomotives and so they were jointly constructed by the Southern Railway's Ashford works, who constructed the framing, cabs and bodywork, and English Electric Ltd of Preston, who fitted the traction motors. The three locomotives were also provided with duplicate controls to enable them to be driven by one man from either side of the cab. They were delivered during September and October 1937.
Операция
Бірнеше бастапқы қиындықтардан кейін, бұл сынып дизельдік-электрлік маневрлік локомотивтердің тиімділігі, шығындарды үнемдеу және машинистерге қолайлылығы тұрғысынан артықшылықтарын тез көрсетті. Олардың құны Z классындағы бу локомотивтерінен 1100 фунт стерлингке жоғары болғанымен (£7,275), әрқайсысы жылдық операциялық шығындардан шамамен 1700 фунт стерлинг үнемдеді. Норвудта оларды аптасына алты күн бойы, күндіз-түні үздіксіз пайдалануға болады, тек жанармай құюдан басқа ешқандай техникалық қызмет көрсету қажет болмады. Дегенмен, Лондон аймағындағы тығырықтанған жолаушылар бағыттарындағы жүк тасымалдау сияқты қосымша жұмыстар үшін олар тым баяу болды, бірақ ауылдық желілердегі осы мақсаттарға толығымен сай келді. Осы тәжірибелер нәтижесінде Маунселлдің ізбасары Оливер Буллейд 1939 жылдың шілдесінде осы сыныптан тағы сегіз локомотив құрылысын бастауға рұқсат алды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін бұл тапсырыс дереу тоқтатылды. 1941 және 1945 жылдар аралығында локомотивтер соғыс министрлігінің тапсырысымен Мартин Милл әскери теміржолында арнаулы артиллериялық орналымдар мен оқ-дәрілерді тасымалдау үшін пайдаланылды. (Бұл міндетке дизельдік локомотивтер қажет болды, өйткені олар жау артиллериясына өз орналасқан жерін көрсетпес еді.) 1945 жылы олар Оңтүстік теміржолына қайтарылды. 1948 жылы Британ теміржолы құрылғаннан кейін, Буллейдтің жобасы бойынша жиырма алты ұқсас, бірақ жеңіл локомотивтер салынды. Бұл локомотивтер кейіннен Британ теміржолының 12-сыныбы болып белгіленді. Алғашқы үш локомотив Лондон аймағындағы дәстүрлі жұмыстарын жалғастырды. Алайда, 1951 және 1953 жылдар аралығында екі локомотив Батыс аймағына Актон маршаллдық станционында пайдалану үшін жіберілді. Норвудта жаңа локомотивтермен ауыстырылғаннан кейін, олар Хитер Грин, Истли және Эшфордтағы маршаллдық станциондарында маневрлік локомотивтер ретінде жұмыс істеді. 1961 жылы біреуі Лансинг вагондар зауытында ескі "Страдли Терьер" локомотивін алмастыру үшін сынақтан өтті, бірақ ол тым баяу болды. Олардың жұмыс жағдайы әлі де жақсы болғанына қарамастан, локомотивтер 1964 жылдың қараша және желтоқсан айларында қызметтен шығарылды, себебі Оңтүстік аймағында оларды алмастыруға жеткілікті жаңа локомотивтер болды. Ешқайсысы сақталған жоқ.
After a few teething problems, the class quickly proved the advantages of diesel electric shunters in terms of effectiveness, cost saving, and driver comfort. Although at £7,275 they cost £1,100 more to build than a Z class steam locomotive, each one saved about £1,700 per year in operating costs. They could be used continually day and night for six days each week at Norwood without any service requirement beyond refuelling. They were however found to be too slow for their secondary task of freight transfers around the congested passenger lines in the London area, although perfectly well suited to this traffic on rural lines. As a result of these experiments Maunsell's successor, Oliver Bulleid, received authorisation to build a further eight members of the class in July 1939 but this order was quickly cancelled as a result of the outbreak of the Second World War. Between 1941 and 1945 the locomotives were commandeered by the War Department for use on the Martin Mill military railway to haul cross channel gun installations and ammunition. (Diesel locomotives were required for this task as they would not give away their position to enemy gunners.) They were returned to the Southern Railway in 1945. Following the formation of British Railways in 1948, twenty six similar, but lighter locomotives were constructed to Bulleid's design. These later became British Rail Class 12. The three original locomotives continued their traditional work around London. Two of the locomotives were however loaned to the Western Region between 1951 and 1953 for use at the Acton marshalling yard. After replacement at Norwood by more modern locomotives they worked as shunters at Hither Green marshalling yard, at Eastleigh and Ashford works. One was also tried out at Lancing Carriage Works in 1961 as a replacement for the aged "Stroudley Terrier" but was found to be too slow. Although they were still in good operating condition, the locomotives were withdrawn in November and December 1964, as by then the Southern Region had many modern replacements. None have been preserved.
Нөмірлеу
Бастапқы ниет Z классының бу локомотивтерін жалғастырып, локомотивтерді 958-ден 960-қа дейін нөмірлеу болған, бірақ жеткізілген кезде олар SR-дің бу локомотивтерінен бөлек тізімде 1-ден 3-ке дейін нөмірленді. Кейіннен Британ темір жолы оларды 15201–15203 деп қайта нөмірледі.
The original intention was to number the locomotives 958 to 960, following on from the steam locomotives of the Z class, but as delivered they were numbered 1 to 3 in a separate list from the SR's steam locomotives. They were later renumbered by British Railways 15201–15203.