Отори Кейсуке: Жапон әскери қолбасшысы және дипломаты
Ōtori Keisuke
Отори Кейсуке (1833-1911) – жапон әскери басшысы, дипломат. Голландия, қытай, ағылшын тілдерін білген, Батыс мәдениетін зерделеген тұлға. Жапон тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық әскери қайраткер және дипломат (1833–1911)
Japanese military leader and diplomat (1833 1911)
Отори Кейсуке барон (大鳥 圭介) – жапондық әскери қайраткер және дипломат.
Baron Ōtori Keisuke (大鳥 圭介) was a Japanese military leader and diplomat.
Ерте өмір және білім
Отори Keйсүке Акамацу ауылында, Ако аймағында, Харима провинциясында (қазіргі Хёго) дәрігер Кобаяши Наосуке ұлы болып дүниеге келді. Жас кезінде ол Бизендегі Шизутани мектебінде қытай танумен айналысып, білімін Огата Коанның танымал Рангаку мектебінде жалғастырды, онда голланд тілін және медицинаны оқыды. Одан әрі білімін Едода жетілдірді, онда ол голланд тілін оқытумен және аударумен айналысатын студенттерге сабақ беретін Цубои Тадамасу мектебіне барды. Едода ол Егава Тарозаэмоннан әскери стратегияны оқыды және Накахама Манжиродан ағылшын тілін үйренді, осылайша заманы үшін Батыс мәдениетін терең түсінуге ие болды. Осының нәтижесінде 1859 жылы Токугава сёгунаты оны Кайсейджо институтының оқытушысы етіп тағайындады, және Отори сол арқылы сёгунат әскеріне қабылданды.
Ōtori Keisuke was born in Akamatsu Village, in the Akō domain of Harima Province (modern day Hyōgo), the son of physician Kobayashi Naosuke. At a young age, he entered the Shizutani school in Bizen, engaging in Chinese studies, and continued his education at the renowned Rangaku school of Ogata Kōan, where he studied Dutch language and medicine. Further learning was obtained in Edo, where Ōtori travelled to attend the school of Tsuboi Tadamasu, known for instructing students engaged in the study and translation of Dutch. While in Edo he also received education from Egawa Tarōzaemon regarding military strategy, and studied English with Nakahama Manjirō, thus coming into possession of an uncommonly thorough, for his era, appreciation of Western culture. As a result, in 1859, the Tokugawa shogunate appointed him as an instructor to its Kaiseijo institute, and it was from there that Ōtori entered the shogunate army.
Токугава әскеріндегі уақыт
Токугава әскеріне кіргеннен кейін Отори студент ретінде өте жақсы қабілеттер танытты және жаяу әскер тактикасының аға нұсқаушысы болып тез көтерілді. Иокогамадағы Жюль Брунеден білім алғаннан соң, француз жаяу әскерінің тактикасын толыққанды үйреніп, (жаяу әскердің магистраты (歩兵奉行)) шеніне ие болды, бұл шен қазіргі батыс армиясындағы төрт жұлдызды генералға баламалы. Отори батыстық білімдердегі салауатты ғалым ретіндегі беделін пайдаланып, Шогунға үкіметтік реформалар бойынша күтпеген ұсыныстар жасады. 1864 жылы ол екі палаталы заң шығару органының артықшылықтарын баяндайтын петиция ұсынды. Әскери қызметте Отори 1867-68 жылдардағы француз әскери миссиясының Жапониядағы стратегиялық кеңесшілерінің ұсыныстары негізінде құрылған "Деншүтай" элиталық бригадасын құруға қол жеткізді. 800 сарбаздан тұратын "Деншүтай" қатарына адамдар қабілеттеріне қарай іріктелді, тегіне емес; Отори үшін бұл аса маңызды мәселе болды, өйткені ол өзінің қарапайым туғанын есінде ұстады.
After entering the Tokugawa army, Ōtori displayed promise as a student, quickly becoming a senior instructor of infantry tactics. After a period spent as a student of Jules Brunet in Yokohama, learning specifics of French infantry tactics, he was promoted to ( Infantry Magistrate (歩兵奉行)), a rank equivalent to a four star general in a modern Western army. Ōtori used his status as a respected scholar of Western studies to take the rather unexpected step of making suggestions on governmental reform to the Shōgun. In 1864, he issued a petition expressing his views on the benefits of a bicameral legislature to the government. In his position with the military, Ōtori was able to create of an elite brigade, the Denshūtai, modeled after advice provided by strategists attached to the 1867–68 French military mission to Japan. Consisting of 800 men, the Denshūtai's members were chosen on the basis of capability rather than background; a matter of particular determination for Ōtori, who remained mindful of his own relatively humble birth.
Бошин соғысы
1868 жылдың басында Тоба-Фушими шайқасындағы әскери сәтсіздіктен кейін, сёгун Токугава Ёсинобу Эдоға оралды және жаңа Мэйдзи үкіметіне адалдық ету мүмкіндігін мұқият қарастырғанын білдірді. Ото́ри мен Огури Тадамаса шайқассыз қаруларын тастауға ниеттенбеді және соғысты жалғастыруға бейімділіктерін көрсетті, бірақ Эдо бекінісінің тапсырылуынан кейін Ото́ри Асакусадағы Хо́он-дзи ғибадатханасында сёгунат армиясының 500 салдатын жинап, Эдодан кетіп қалды. Ичикаваға келген соң, ол Синсэнгүмидің Хиджиката Тосизо́, Айдзудің Акидзуки То́носукэ, Кувананың Тацуми Наофуми және басқаларымен бірігіп, күштерін 2000 адамға дейін жеткізді. Жаяу әскерін үш топқа бөліп, шабуылға көшті. Бір бөлім Никкоға қарай жорықтап, Шимоцукэ провинциясындағы Коямада Император армиясының жасағын жеңді. Хиджиката басқаратын бөлім Уцуномия бекінісінде Император армиясының күштерін жеңіп, Кояма арқылы бекініске кірді. Дегенмен, Ото́ри Кейсукэ үшін енді әскери жеңіс болмады. Вакамацуға жеткенде, Ото́ридің әскері Айдзуға батыс бағыттан қорғанышпен шегінді. Көмек іздеу барысында Ото́ри Мацудайра Катамориден айналағы ауылдардан шаруаларды жинауды өтінді, бірақ Вакамацу маңында біраз уақыт тұрғаннан кейін, Император армиясының шабуылына байланысты шегінуге мәжбүр болды, содан кейін Сэндайға бет бұрды. Сонда ол бұрынғы сёгунаттың алты соғыс кемесімен Мацусима шығанағына келген Эномото Такэакимен кездесті. Осы кемелерге отырып, күш Хоккайдоның Хакодатэ қаласына бағыт алды. Ұзақ өтпей Эзо Республикасы құрылды және Жапония тарихындағы алғашқы демократиялық сайлау нәтижесінде Ото́ри Армия министрі болып сайланды. Алайда, әскери тәжірибе тұрғысынан Ото́ри көбінесе теориялық біліммен шектелді; оның оң қолбасшысы Хиджиката Тосизо́ жауынгерлік істе әлдеқайда тәжірибелі болды, ал Ото́ридің тартымсыздығы, сондай-ақ жеңіліске ұшырағанда күліп, "Мата макэта ё!" ("Тағы да жеңілдім!") деп айтуы оның әскерлері арасында жаман беделге ие болды. Хакодатэ шайқасында Император армиясы Го́рёкакү бекінісін қоршағанда, Эномото Такэаки соңына дейін қарсы тұруды қалаған; алайда, бейбіт түрде тапсыруды ұсынған Ото́ри, "Егер өлуді қаласаң, кез келген уақытта өле аласың" деген сөздерімен Эномотоның ойын өзгертті. Ото́ри тұтқынға алынып, Токиодағы түрмеге ауыстырылды – иронияға қарай, ол бұрын Ōdaira mae жаяу әскер казармасы ретінде салған ғимаратқа.
In the aftermath of military failure at the Battle of Toba–Fushimi in early 1868, Shōgun Tokugawa Yoshinobu returned to Edo and expressed serious consideration towards pledging allegiance to the new Meiji government. Otori and Oguri Tadamasa did not intend to lay down their arms without battle, and indicated their intention to continue the war but, following the surrender of Edo Castle, Ōtori gathered 500 men of the Shogunate Army at Hō'on ji Temple in Asakusa, and left Edo. Upon arriving in Ichikawa he joined with Hijikata Toshizō of the Shinsengumi, Akizuki Tōnosuke of Aizu, Tatsumi Naofumi of Kuwana, and others, expanding his force to 2000 men. Dividing the infantry into three groups, he ordered them to attack. One unit was marched towards Nikkō, defeating an Imperial Army detachment on the way at Koyama in Shimotsuke Province. The detached unit under Hijikata had also defeated an Imperial army force at Utsunomiya Castle, and proceeded to enter the castle by way of Koyama. Ultimately, however, for Ōtori Keisuke, there would be no more military victories. Upon reaching the domain seat of Wakamatsu, Ōtori's men mounted a fighting retreat while defending the western approaches to Aizu. In his search for reinforcements, Ōtori unsuccessfully petitioned Matsudaira Katamori to gather peasants from the surrounding villages and, although continuing to remain in the vicinity of Wakamatsu for some time, was eventually forced to retreat in the face of an advance from the Imperial Army, making his way to Sendai. There he met with Enomoto Takeaki, who had arrived in Matsushima Bay with six warships of the former Shogunate. Boarding these ships, the force headed for Hakodate, Hokkaidō. Soon afterward, the Republic of Ezo was established, and as a result of the first attempt at democratic elections that Japan had ever seen, Ōtori was elected Minister of the Army. However, in terms of battlefield experience, Ōtori was expert mostly in theory; while his second in command Hijikata Toshizō was far more experienced in combat, and Ōtori's awkwardness, as well as his tendency to laugh and say Mata maketa yo! ("Oh I lost again!") in the face of defeat gave him a bad reputation with his men. In the Battle of Hakodate when the Imperial Army surrounded the Goryōkaku fortress, Enomoto Takeaki wanted to go down fighting; however, it was Ōtori who suggested a peaceful surrender, changing Enomoto's mind with his words of "If it's dying you want you can do it anytime." Ōtori was taken into custody and transferred to a prison in Tokyo; a building which ironically he had built himself as Ōdaira mae Infantry Barracks.
Кейінгі өмірі
Түрмеде Отори батыс білімін тұтқындардың пайдасына қолдануын жалғастырды. Әңгіме бойынша, ол түрмеде отырған кезінде түрме директорының жаман әдеттерін түзетіп қана қоймай, тұтқындар арасында парламенттік жүйені орнатуға да үлес қосты. 1872 жылы босатылғаннан кейін Отори Мейдзи үкіметінде жұмыс істеуге келісті, бастапқыда жерді меңгерумен айналысты, ал 1886 жылы Гакушуин ақсақалдар мектебінің президенті болды. 1889 жылы Отори Қытайдың Цин және Кореяның Чосон әулеттеріне елшілікке жіберілді. Ол Бірінші Қытай-Жапон соғысының бастауына да маңызды үлес қосты. Отори тарихты сақтау жұмысына да белсенді қатысты. 1898 жылдан бастап ол "Кю Бакуфу" журналын редакциялауға және басып шығаруға көмектесті, ол бұрынғы сёгунаттың құрамында болған адамдардың естеліктері мен есептерін жинақтауға бағытталған. Сондай-ақ, ол Хакодатеде соғыста қаза болғандарға ескерткіш орнатуға да көмектесті. Отори Кейсуке 78 жасқа толғаннан кейін екі айдан соң қызылшадан қайтыс болды.
While in prison, Ōtori continued to make use of his knowledge of Western learning, to the benefit of his fellow prisoners. An anecdote recounts that during his imprisonment, he not only reformed the bad habits of the prison director, but also managed to institute a parliamentary system amongst the prisoners. After his release in 1872, Ōtori agreed to work in the Meiji government, first becoming involved in land reclamation, and later becoming president of the Gakushūin Peers' School in 1886. In 1889, Ōtori was sent as an ambassador to China's Qing dynasty and Korea's Joseon dynasty. He also had an instrumental role in the opening of the First Sino Japanese War. Ōtori was also involved in efforts to preserve history. Beginning in 1898, he assisted with the editing and publication of the magazine Kyū Bakufu, which focused on archiving memoirs and accounts of the former Shogunate by the men who had made up its ranks. He also contributed to the building of a monument to the war dead in Hakodate. Ōtori Keisuke died from esophageal cancer two months after his 78th birthday.