Кіріспе
Руникалық жазудың мағынасы белгісіз. Алю тіркесі 3-8 ғасырлар аралығында германдық темір дәуірі Скандинавиясында (және сирек Англосаксон Англиясының ерте кезеңінде) көптеген Ескі Футарк руникалық жазуларында кездеседі. Бұл сөз әдетте жеке (мысалы, Эльгесем рун тасында) немесе нақты формуланың бір бөлігі ретінде (мысалы, Швецияның Сканниясынан Lindholm "амулеті" (DR 261)) табылады. Символдар Ансуз, Лагуз және Уруз руналарын көрсетеді. Сөздің шығу тегі мен мағынасы пікір-таластар тудырады, бірақ ғалымдар арасында оның тарихи рундық сиқырдың бір мысалы екендігі, немесе оның метафорасы (немесе метоними) екендігі туралы жалпы келісім бар. Бұл ерте рундық сиқыр сөздерінің ең көп таралғаны. Бұл сөз Көшпенділер кезеңінен кейін, тіпті Скандинавия христиандығына өткенге дейін рун жазуларынан жоғалып кетеді. 13 ғасылда жинақталған «Поэтикалық Эдда»ның 7 және 19 шумақтарында кездесетін алюмен байланысты болжам бойынша, ол осы кезеңнен кейін де сақталған болуы мүмкін. 9-11 ғасырларда жазылған «Беовульф» дастанындағы қайғы-қасіретті немесе үрейді сипаттау үшін қолданылған ealuscerwen (мүмкін, «алю құю») деген ерекше термин тікелей байланысты болуы мүмкін деген теориялар бар. Герман тілдерінің туыс сөздеріне көне ағылшын тіліндегі ealh («ғибадатхана»), гот тіліндегі alhs («ғибадатхана») және көне норвег тіліндегі alh («амулет») жатады. Эдгар Поломе бастапқыда германдық алю мен хетт тіліндегі «сиқырдың әсеріне ұшыраған» сөзі арасында этимологиялық байланыс болжады, ол өз кезегінде грек тіліндегі alúõ («өзінен шығу») және латыш тіліндегі aluôt («күйзелу») сөздерімен байланысты. Бұл этимология кейіннен дұрыс емес екені дәлелденді және Поломе одан бас тартты, бірақ ол осы сөздерді алюмен байланыстыратын ортақ семантикалық элемент бар екенін ұсынуын жалғастырды. Бұл термин мен протогермандық *aluþ («але») сөзі арасында тілдік байланыс бар екені ұсынылды, содан кейін бұл сөз кейде «але» деп аударылады, бірақ бұл тілдік тәсіл «маңызды қиындықтарға» тап болды деп сынға ұшырады.
The sequence alu is found in numerous Elder Futhark runic inscriptions of Germanic Iron Age Scandinavia (and more rarely in early Anglo Saxon England) between the 3rd and the 8th century. The word usually appears either alone (such as on the Elgesem runestone) or as part of an apparent formula (such as on the Lindholm "amulet" (DR 261) from Scania, Sweden). The symbols represent the runes Ansuz, Laguz, and Uruz. The origin and meaning of the word are matters of dispute, though a general agreement exists among scholars that the word represents an instance of historical runic magic or is a metaphor (or metonym) for it. It is the most common of the early runic charm words. The word disappears from runic inscriptions shortly after the Migration Period, even before the Christianization of Scandinavia. It may have lived on beyond this period with an increasing association with ale, appearing in stanzas 7 and 19 of the Old Norse poem Sigrdrífumál, compiled in the 13th century Poetic Edda, where knowledge of invocative "ale runes" (Old Norse ölrúnar) is imparted by the Valkyrie Sigrdrífa. Theories have been suggested that the unique term ealuscerwen (possibly "pouring away of alu"), used to describe grief or terror in the epic poem Beowulf, recorded around the 9th to 11th century, may be directly related. Cognates in Germanic dialects would include Old English ealh "temple," Gothic alhs "temple," and Old Norse alh "amulet." Edgar Polomé initially proposed an etymological connection between Germanic alu and Hittite "affected by witchcraft," which is in turn connected to Greek alúõ "to be beside oneself" and Latvian aluôt "to be distraught." This etymology was later proven faulty and subsequently dropped by Polomé, though he continues to suggest that a common semantic denominator connects these words with alu. Linguistic connections have been proposed between the term and the Proto Germanic term *aluþ, meaning "ale," and subsequently the word is sometimes translated as meaning "ale," though this linguistic approach has been criticized as having "crucial difficulties."
Эггиа тас
Норвегияның Согн-ог-Фьордане аймағындағы Еггья шаруа қожалығында табылған, біздің заманымыздың 7-ші немесе 8-ші ғасырына жатқан үшінші панельдік Еггья руналық жазулары көбінесе "alu" деп оқылады.
Эльгесем рун тасы
1870 жылы Норвегияның Вестфолд аймағындағы Эльгесем шаруа қожалығының жанындағы қабір топырағынан табылған таста қарапайым "алу" деген жазу кездестірілді. Рундата каталогында N KJ57 U ретінде тіркелген Эльгесем рун тасы шамамен 400 жылға дейін саналады. Тастың биіктігі 172 сантиметр, ені 90 сантиметр, ал қалыңдығы шамамен 18 сантиметрді құрайды. Жазу сағат тіліне қарсы бағытта жазылған және жоғарыдан төменге қарай оқылады. Тас мақсатты түрде пішінделгендіктен, Эльгесем рун тасы қандай да бір жора-жоралғының бөлігі ретінде пайдаланылған құлшылық тасы болған деген пікір бар. Сондай-ақ, осыған ұқсас пішінді құлшылық тастар Stora Hammars I, Ardre VIII және Tängelgårda IV суреттелген тастарда бейнеленген деген болжам бар, олар шамамен 600 жылға дейін датыланады.
Орстад тас
Åрстад тасы (N KJ58) – Норвегияның Рогаланд аймағындағы Åрстад шаруа қожалығында 1855 жылы табылған руна тасы. Онда Ескі Футарк руналарынан үш қатарға бөлінген 18-20 руна бар. Екінші қатарында "саралу" деп жазылған, кейбір ғалымдар оны "сар" және "алу" сөздеріне бөліп қарастырады. Бүгінде тас Ослодағы Мәдениет тарихы мұражайының ежелгі заттар жинағында сақтаулы.
Нидам Ароу
Нидам жебесі (DR 13) – Данияның Оңтүстік Ютландиядағы Нидам батпағында табылған, бетінде "луа" деген жазуы бар, бұл "алю" сөзінің бұрмаланған түрі деп түсіндіріледі. Ол шамамен 200-350 жылдар аралығында жасалған. Қазіргі күні жебе Германияның Киль қаласындағы Тарих алды ғилымдары мұражайында сақтаулы.
Сетр шеге
Сетр тарағы - 6 немесе 7 ғасырдың басында жасалған, рун жазулары бар тарақ. Бұл тарақ көптеген ғылыми талқылаулардың нысаны болып табылады, себебі көптеген сарапшылар германдық сиырлы сөздер Алу мен Нанна деп оқылатынымен келіседі, алайда Нанна кейінгі деректердегі қасиетті әйелмен бірдей бе деген сұрақтар туындайды.