Атлантика және Тынық мұхиты темір жолы: Тарихы мен дамуы

Кіріспе

Санта-Фе темір жолының еншілес компаниясы

Иллинойс штатындағы темір жол

Атлантика және Тынық мұхиты темір жолы – АҚШ-тың иелігінде немесе басқаруында екі ажыратылған учаске болған темір жол. Біреуі Миссури штатының Сент-Луис қаласын Оклахома штатының Тулса қаласымен, ал екіншісі Нью-Мексико штатының Альбукерки қаласын Оңтүстік Калифорниядағы Нидлс қаласымен байланыстырды. Ол 1866 жылы АҚШ Конгресімен Миссури штатының Спрингфилд және Арканзас штатының Ван-Бюрен қалаларын Калифорниямен байланыстыратын трансконтинентальдық темір жол ретінде тіркелді. Орталық бөлігі ешқашан салынбады, ал екі жартысы кейіннен Сент-Луис-Сан-Франциско және Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолдарының құрамына кірді, қазір екеуі де BNSF темір жолына біріктірілді.

Тарих

A&P-ның ең алғашқы алдыңғысы – Тынық мұхиты темір жолы, ол 1849 жылы Миссури Бас Ассамблеясымен Сент-Луис пен Канзас-Ситидің оңтүстігіндегі бір нүктесін, штаттың ортасы арқылы жалғастыратын мақсатта құрылған. 1852 жылы Миссуриге екі штат аралық темір жол құрылысына көмек ретінде мемлекеттік жерлерді беру туралы федералды заңға жауап ретінде, штат 1849 жылғы Тынық мұхиты темір жолы заңына 1852 жылдың желтоқсанында түзету енгізіп, гранттарды алуға арналған Оңтүстік-Батыс тармағын қосты. Жаңа тармақ, штат заңдарымен Осадж өзенінен оңтүстікке қарай орналасқан, Миссури штатындағы Франклиннен (қазіргі Тынық мұхиты) басталып, штаттың оңтүстік-батысына қарай батысқа қарай бағытталды. Франклиннен Диллонға дейінгі 71 мильдік (114 км) құрылыс 1860 жылы аяқталды, ал Роллаға дейінгі тағы 6 мильдік (10 км) жол 1861 жылы ашылды. Компания Арлингтонға дейін 12 миль (19 км) жол салды. Тармақ үшін шығарылған облигациялар бойынша төлемді тоқтатуға байланысты, штат 1866 жылдың наурыз айында Франклиннен Роллаға дейінгі жолды және Арлингтонға дейінгі аяқталмаған жол төсемін тәркіледі. Мүлікті маусым айында 1,3 миллион долларға саяхатшы және саясаткер Джон К. Фремонтқа сатты, ол қыркүйекте оны Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты темір жолы ретінде қайта ұйымдастырды. (Тынық мұхиты темір жолының негізгі желісі сатылмады, кейін Миссури Тынық мұхиты темір жолы болады.) 1866 жылдың шілдесінде Конгресс Фремонт пен оның серіктестерінің басқаруына Атлантика және Тынық мұхиты темір жолын құру туралы заң қабылдады. Компанияға Спрингфилдтен (Миссури штаты) батысқа қарай Тынық мұхитына дейін 35-ші параллель бойында құрылыс жүргізуге, Арканзас штатының Ван-Бюрен қаласынан тармақ салуға рұқсат берілді. 1878 жылға дейін аяқталуы шартымен, темір жол өзінің бағытында жер гранттарын алуға құқылы болды. Осындай шарттар Калифорнияның Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолына да қолданылды, ол A&P-мен сол штаттың шығыс шекарасына жақын жерде жалғасу үшін тармақ салып білуге мүмкіндік алды. A&P 1867 жылдың қаңтар айында Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитын сатып алды, сол жылы Арлингтонға дейін рельстер төселді. Компания төлемдерді тоқтатып, Миссури штаты 1867 жылдың маусым айында мүлікті тәркілеп, 1868 жылдың шілдесінде жаңа Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолына сатты. A&P-нің меншік құқығы жаңа иелеріне, оның ішінде Сент-Луистің Клинтон Б. Фискке берілді. Пирс-Ситиге дейінгі тағы 164 миль (264 км) және штаттық шекарадағы Сенекаға дейінгі 39 миль (63 км) жол төсеу 1870 жылы аяқталды, ал қазан айында Оңтүстік Тынық мұхиты өзінің меншігін A&P-ге сатты. Бұл компания 1871 жылы Неошоға және Сенекаға, одан әрі Оклахома штатының Винита қаласына темір жол салды. 1872 жылдың маусым айында ол Канзас-Ситиге және Канзасқа бірнеше тармақтарды қоса алғанда, конвейерді жүргізетін Тынық мұхиты (кейін Миссури Тынық мұхиты) темір жолын жалға алды. A&P-нің жалғыз тармағы, Миссури штатындағы Гранби маңындағы шахтаға 1,5 мильдік (2 км) жол 1875 жылы салынды. SP-ді Мохавеге жалға беруден басқа, A&P Isleta-дан Albuquerque-ге дейінгі AT&SF-ке трассалық құқық арқылы жұмыс істеді. AT&SF 1890 жылы SL&SF-тің бақылауын алды, бірақ екі компания да 1893 жылғы үрейден кейін 1893 жылдың желтоқсанында банкротқа түсті, ал A&P 1894 жылдың қаңтарында. Бұл жолдың Батыс бөлімшесі 1897 жылдың маусым айында жаңадан құрылған AT&SF еншілес компаниясы Santa Fe Pacific Railroad сатылды, ал қалған Орталық бөлімшесі қайта ұйымдастырылған SL&SF-ке сатылды, ол AT&SF-ден тәуелсіз болды, 1897 жылдың желтоқсанында A&P-нің өмір сүруіне нүкте қойды. Санта-Фе-Пацифик Кэрн-жанкшн-де SP-ден шығып, Сан-Франциско және Сан-Хоакин аңғары темір жолының басқа AT&SF еншілес компаниясы басталған және SF&SJV трекжағы арқылы Бейкерсфилдке жұмыс істеді. AT&SF 1902 жылдың шілдесінде Санта-Фе Пасифик темір жолының меншігін сатып алды, ал оның жұмыс істемейтін еншілес компаниясы Калифорния, Аризона және Санта-Фе темір жолы 1911 жылдың желтоқсанында Мохаве мен Идлз арасындағы жалға алынған Оңтүстік Тынық мұхит желісін сатып алды, бірақ Санта-Фе Пасифик темір жолы A&P-ден жер гранттарына ие болды. Оклахома, Техас және Нью-Мексикодағы олқылық 1904 жылы, SL&SF еншілес компаниясы Арканзас аңғары мен Батыс темір жолы өзінің желісін Талсадан Оклахома штатының Авард қаласына дейін, AT&SF желісі арқылы Техас Панхандле арқылы аяқтаған кезде толтырылды.

The A&P's earliest predecessor was the Pacific Railroad, incorporated by the Missouri General Assembly in 1849 to connect St. Louis and a point south of Kansas City across the center of the state. In response to an 1852 federal law granting public lands to Missouri to aid in constructing two cross state railroads, the state approved an amendment to the 1849 Pacific Railroad law in December 1852, adding a Southwest Branch that would receive the grants. The new branch, defined by state law to lie south of the Osage River, began at Franklin, Missouri,(now Pacific) on the main line and headed west southwesterly across the state. Construction on 71 mile (114 km) from Franklin to Dillon was completed in 1860, and a further 6 mile (10 km) to Rolla were opened in 1861. The company graded 12 mile (19 km) more to Arlington. After it defaulted on bonds that had been issued for the branch, the state seized the road from Franklin to Rolla and incomplete roadbed to Arlington in March 1866. The property was sold in June for $1.3 million to explorer and politician John C. Frémont, who reorganized it as the Southwest Pacific Railroad in September. (The main line of the Pacific Railroad was not sold, and would later become the Missouri Pacific Railroad.) In July 1866, Congress passed a law incorporating the Atlantic and Pacific Railroad under control of Frémont and associates. The company was given the power to build near the 35th parallel from Springfield, Missouri west to the Pacific, with a branch from Van Buren, Arkansas. In exchange for its completion by 1878, the railroad would receive land grants along its route. The same conditions were applied to the Southern Pacific Railroad of California, which could build a branch to connect to the A&P near the eastern border of that state. The A&P purchased the Southwest Pacific in January 1867, and that year rails were laid on the grade to Arlington. That company defaulted on its payments, and the state of Missouri seized the property in June 1867, selling it to a new South Pacific Railroad in July 1868. Ownership of the A&P was also transferred to the new owners, which included Clinton B. Fisk of St. Louis. Another 164 mile (264 km) to Pierce City and 39 mile (63 km) of grading to Seneca on the state line were completed in 1870, when, in October, the South Pacific sold its property to the A&P. That company laid rails to Neosho that year and to Seneca, and beyond to Vinita, Oklahoma, in 1871, and in June 1872 it leased the Pacific (later Missouri Pacific) Railroad, which operated a line to Kansas City and branches, including several into Kansas. The A&P's only branch, 1.5 mile (2 km) to a mine near Granby, Missouri, was built in 1875. In addition to its lease of the SP to Mojave, the A&P operated via trackage rights over the AT&SF from Isleta to Albuquerque. The AT&SF gained control of the SL&SF in 1890, but both companies entered receivership in December 1893 after the Panic of 1893, and the A&P followed in January 1894. That road's Western division was sold to the newly created AT&SF subsidiary Santa Fe Pacific Railroad in June 1897, and the remaining Central division was sold under foreclosure to the reorganized SL&SF, which was again independent of the AT&SF, in December 1897, ending the A&P's existence. The Santa Fe Pacific left the SP at Kern Junction, where the San Francisco and San Joaquin Valley Railway another AT&SF subsidiary began, and operated into Bakersfield via SF&SJV trackage. The AT&SF bought the railroad property of the Santa Fe Pacific in July 1902, and its non operating subsidiary California, Arizona and Santa Fe Railway bought the leased Southern Pacific line between Mojave and Needles in December 1911, but the Santa Fe Pacific Railroad continued to own its land grants from the A&P,. The gap across Oklahoma, Texas, and New Mexico was eventually filled in 1904, when the Arkansas Valley and Western Railway, an SL&SF subsidiary, completed its line from Tulsa to Avard, Oklahoma, on the AT&SF's line through the Texas Panhandle.