Кіріспе
Американдық журналист Джулиан Хоторн (22 маусым 1846 – 14 шілде 1934) – американдық жазушы және журналист, романшы Натаниел Хоторн мен София Пибодидің ұлы. Ол көптеген өлеңдер, романдар, әңгімелер, детективтік және құпия жанрдағы туындылар, эсселер, саяхаттар, өмірбаяндық және тарихи еңбектер жазған.
Julian Hawthorne (June 22, 1846 – July 14, 1934) was an American writer and journalist, the son of novelist Nathaniel Hawthorne and Sophia Peabody. He wrote numerous poems, novels, short stories, mysteries and detective fiction, essays, travel books, biographies, and histories.
Туу және балалық шақ
Джулиан Хоторн – Натаниел Хоторн мен София Пибоди Хоторннің екінші баласы. Ол 1846 жылдың 22 маусымында Массачусетс штатының Салем қаласындағы 14 Mall Street мекенжайында дүниеге келді. Бұл күн шыға бастағаннан кейін көп ұзамай болды, және оның әкесі әпкесіне хат жазып, былай деді: «Бүгін таңғы сағат алтыға он минут қалғанда, сіздің немереңіз және барлық байлығымыз бен құрметіміздің мұрагері екенін мәлімдейтін кішкентай троглодит пайда болды». Оның қара шашы бар, қазіргі уақытта аса сұлу емес, бірақ оны көргендердің барлығы оны ерекше жақсы кішкентай бүлдіршін деп айтады. Оның ата-анасы сегіз ай бойы балаға есім қоюда қиналды. Ғажайып есімдердің ішінде Джордж, Артур, Эдвард, Хорас, Роберт және Лемуил болды. Әкесі ол кісіні біраз уақыт бойы «Bundlebreech» деп атады. Джулиан сүйіспеншілікке толы отбасында өсті, кейін ол былай деп еске алды: «Осындай шексіз берілгендік пен махаббаттың нысаны болу қорқынышты еді». Джулиан мен оның туыстары жақсы ортада тәрбиеленді, ал олардың ата-аналары қатал тәртіпке және дене жазасына сенбеді. Оның әкесі Джулианды балалар кітаптарындағы «Қыздар мен ұлдарға арналған ғажайып кітап» және «Танглвуд әңгімелерінде» Sweet Fern кейіпкеріне шабыт көзі ретінде пайдаланды. Хоторн отбасы ақырында Массачусетс штатының Конкорд қаласында «Жол бойы» деп аталатын үйге көшті. Сол жерде Джулиан Франклин Бенджамин Санборн басқаратын мектепке қатысты. Мектепте оқытудың жыныстық бөлінісі болғанымен, Джулианның әпкелері Уна мен Роза онда оқымады. Оның ата-аналары мектепте өткізілетін билерді ерекше жақтырмады. Оның анасы София былай деп жазды: «Біз мектептегі жастардың қыздармен араласуына толыққанды қарсымыз. Мен одан жаман әсерлерді көріп тұрмын, сондықтан Уна мен Розаны сіздің мектебіңізге жібермеймін». Жас Джулиан Orchard House-тағы көршілерімен, Алкотт отбасымен жақын дос болды және жасөспірім шағында үлкен Әбигейл Мэй Алкоттпен қарым-қатынас жасады. Кейін ол Луиза Мэй Алкоттың 1868 жылғы «Кішкентай әйелдер» романындағы Лори кейіпкерін өзінің шабыттандырғанын айтты, бірақ ол оны жоққа шығарды.
A small troglodyte made his appearance here at ten minutes to six o'clock, this morning, who claims to be your nephew and the heir of all our wealth and honors. He has dark hair and is no great beauty at present, but is said to be a particularly fine little urchin by everybody who has seen him. His parents had difficulty choosing a name for eight months. Possible names included George, Arthur, Edward, Horace, Robert, and Lemuel. His father referred to him for some time as "Bundlebreech" He was raised in a loving household, later reflecting: "it was almost appalling to be the subject of such limitless devotion and affection." Julian and his siblings were raised in a positive environment and his parents did not believe in harsh discipline or physical punishment. His father used Julian as an inspiration for the character of Sweet Fern in his children's books A Wonder Book for Girls and Boys and Tanglewood Tales. The Hawthorne family eventually lived in Concord, Massachusetts, at a home they called The Wayside. There, Julian attended a school run by Franklin Benjamin Sanborn. The school was coeducational, though Julian's sisters Una and Rose did not attend. His parents disapproved particularly of dances hosted by the school. His mother Sophia wrote: "We entirely disapprove of this commingling of youths and maidens at the electric age in school. I find no end of ill effect from it, and this is why I do not send Una and Rose to your school." Young Julian was close friends with his neighbors at the Orchard House, the Alcott family, and pursued a relationship with the older Abigail May Alcott while he was a young teenager. He later spread the rumor that he inspired the character Laurie in Louisa May Alcott's 1868 novel Little Women, which she denied.
Білім және ерте мансап
Хоторн 1863 жылы Гарвард колледжіне түсті, бірақ бітірген жоқ. Ол профессор және жазушы Джеймс Рассел Лоуэллден жеке немец тілі сабақтарын алды, ол Натаниел Хоторнның еңбектерін қолдады. Гарвардта бірінші курста оқып жүргенде ол әкесінің қайтыс болғанын естіді, бұл оның бауырластыққа қабылданған күнімен бірге орын алды. Кейін жылдар өткен соң ол оқиға туралы былай деп жазды: «Мен колледждің құпия қоғамына қабылдандым – бірнеше сағат бойы әдемі және көңілді мақтан мен ойын-қалжыңдарға қатыстым, оған мен түс көріп тұрғандай араластым, тіпті қыздырылған темірмен белгіленсем немесе қайнап жатқан майға батырылсам да, бәрі жақсы болады деп сендім. Жаңа мүше процедура кезінде толығымен көзі байланады, соңында, әлі де көре алмай, мен бірнеше сатырдан төменге, үнсіз мазарға түсіріліп, қайта тірілгенге дейін жатуым керек болатын табутқа салындым. Осылайша, әкесі осы дүниеден өткен сәтте, мен Дельта Каппа Эпсилонға қабылданған кезімде табутта жаттым. Әкесінің қайтысынан кейін Хоторн өзін үйдің басшысы деп есептеді, Гарвардты тастап, әскерге қатысу ниетінен бас тартты. Ол әкесінің «Жол бойындағы» мұнарадағы кабинетін иеленді, анасы айтқандай, қиын жағдай «оны еркекке айналдырды, себебі ол мені және әпкелерін күтуге барлық жауапкершілікті сезінді». Хоторн АҚШ және Германияда азаматтық инженерияны оқыды, генерал Макклелланның (1870–72) басшылығымен Нью-Йорк қаласының док бөлімінде инженер болып жұмыс істеді, 10 жыл шетелде болып, Минни Амелунгпен танысты. Олар 1870 жылдың 15 қарашасында Нью-Джерси штатының Оранж қаласында үйленді.
text=I was initiated into a college secret society—a couple of hours of grotesque and good humored rodomontade and horseplay, in which I cooperated as in a kind of pleasant nightmare, confident, even when branded with a red hot iron or doused head over heels in boiling oil, that it would come out all right. The neophyte is effectively blindfolded during the proceedings, and at last, still sightless, I was led down flights of steps into a silent crypt and helped into a coffin, where I was to stay until the Resurrection Thus it was that just as my father passed from this earth, I was lying in a coffin during my initiation into Delta Kappa Epsilon. After his father's death, Hawthorne considered himself head of the household, quit Harvard, and abandoned inklings to join the army. He took over his father's study in the tower of The Wayside and, his mother recalled, the difficult time "made a man of him, for he feels all the care of me and his sisters". Hawthorne studied civil engineering in the United States and Germany, was engineer in the New York City Dock Department under General McClellan (1870–72), spent 10 years abroad, and met Minne Amelung. She and Hawthorne were married in Orange, New Jersey, on November 15, 1870.
Жазушылық мансап
Еуропада жүргенде Хоторн бірнеше роман жазды: «Брессент» (1873); «Идолопоклонство» (1874); «Гарт» (1874); «Арчибальд Малмейсон» (1879); және «Себастьян Стром» (1880). Хоторн әкесінің аяқталмаған «Др. Гримшоудың құпиясы» (1883) атты еңбегін дайындап, басып шығарды. Оның әпкесі Роза кітап жарияланғанын естігенде, оның фрагменті бар екенін білмеген және бауыры жалғандықты немесе әдепсіздікті жасады деп ойлаған. Ол 1882 жылғы 16 тамызда «Нью-Йорк Трибюн» газетінде айыптау жариялап, «Мұндай басылмаған жұмыс жоқ. Оны тек тәжірибелік фрагмент ретінде ғана шындыққа сай жариялауға болады» деді. Бірақ ол өзін қорғады және кітапты әпкесіне және оның күйеуі Джордж Парсонс Латropқа арнады. 1883 жылдың шілдесінде Хоторн бұрынғы көршілері Амос Бронсон Алкотт пен Санборнның шақыруымен Конкорд философия мектебінде лекция оқуға қатысты. Хоторн жақында жариялаған «Америкалық көркем әдебиетте агностицизм» атты мақаласының нұсқасын ұсынды, ол американдық реализмнің жаңа қозғалысын сынап, әсіресе Уильям Дин Хауэллс пен Генри Джеймске қарсы бағытталды, өйткені Хоторн олардың туындылары «өмір мен адамзатты жоғары емес, төменгі жағынан» көрсетеді деп сенді. Келесі жазда Хоторн «Эмерсон – америкалық» тақырыбында лекция оқыды. Хоторн 1884–85 жылдары ата-анасы туралы екі кітаптың біріншісін – «Натаниел Хоторн және оның әйелі» кітабын жариялады. Кіші Хоторн 1886 жылғы сәуір айында «Атлантик» журналында әкесінің «Қызыл әріп» романына сын жазды. Джулиан Хоторн 1886 жылғы 24 қазанда «Нью-Йорк Уорлд» газетінде АҚШ-тың Англиядағы дипломаты қызметін атқарған Джеймс Рассел Лоуэллмен жасаған ұзақ сұхбаты негізінде мақала жариялады. «Лоуэлл көңілді күйде» деген мақалада Хоторн Лоуэллдің британдық патшалар мен саясаткерлер туралы әртүрлі жағымсыз пікірлерін айтқанын хабарлады, мысалы, Уэльс ханзадасы «өте тоқ» екенін айтқан. Лоуэлл мақала оны «тісі жоқ, қарт сөйлеуші» етіп көрсеткеніне ашуланды. Кейіпкер Хоторнның досы және нағыз детектив Томас Ф. Бирнс прототипі болды. 1889 жылы Хоторн «Артур Ричмонд» деген псевдониммен «North American Review» журналында президент Гровер Кливленд пен басқа да жетекші американдықтарға қарсы шабуыл жасайтын бірнеше автордың бірі болды деген хабарлар тарады. Хоторн бұл хабарларды жоққа шығарды. 1895 жылы Хоторн Уильям Рэндольф Херст пен оның газеттер синдикаты үшін жұмыс істеуге шақырылған бірнеше автор мен журналистердің қатарында болды, олардың ішінде Стивен Крейн, Ричард Хардинг Дэвис, Мурат Хэлстед, Альфред Генри Льюис, Эдгар Уилсон Най, Джулиан Ральф және Эдгар Салтус болды. Хоторн 1903 жылы әкесі туралы екінші кітабын – «Хоторн және оның айналасы» кітабын жариялады. Онда ол әкесінің досы Герман Мелвиллдің Натаниел Хоторнның «құпиясы» бар деген сөзіне жауап берді. Джулиан бұл пікірге келіспеді, Мелвиллдің «өз өмірінде көп айтылмаған құпиялар болғандықтан» ғана солай ойлайтынын айтып, көптеген болжамдарға себеп болды. Журналист ретінде ол «Космополитан» журналы үшін Үндістанның ашаршылығы туралы, ал «Нью-Йорк Журнал» үшін испан-американ соғысы туралы хабарлады.
Алдамшылық және бас бостандығынан айыру
1908 жылы Хоторнның Гарвардтағы ескі досы Уильям Мортон (дәрігер) Хоторнды Канаданың Онтарио провинциясында жаңадан құрылған тау-кен компанияларын насихаттауға шақырды. Хоторн өзінің жазу өнерін және әулеттік атын акция сату кампанияларының орталық тұсына қойды. Акционерлердің шағымдарынан кейін Мортон мен Хоторн Нью-Йорк қаласында пошта арқылы алаяқтық жасады деген айыппен сотталды және 1913 жылы кінәлі деп танылды. Хоторн бар емес күміс кенінің үш жарым миллион акциясын сатты және Атланта федералдық түрмесінде бір жыл өтті. Түрмеден босатылғаннан кейін ол "Жер асты бауырластығы" (1914) атты ғылыми-танымдық еңбегін жазды, онда қылмыскерлерді түрмеге қамауды дереу тоқтатуға шақырды. Хоторн өз тәжірибесіне сүйене отырып, түрмеде қамаудың адамгершілікке жатпайтынын және оны моральдық тәрбиемен алмастыру қажеттігін айтты. Ол өзіне тағылған алаяқтық айыптаулары бойынша әрдайым өзін кінәсіз деп санады.
Соңғы жылдары және өлімі
1913 жылы 15 қазанда түрмеден босатылғаннан кейін Хоторн Бостонға «Бостон америкалық» газетіне журналист болып қайта оралды, онда бейсболдың көктемгі дайындығын жазды және Джордж Сталлингс пен Бейб Рутпен сұхбаттасты. Қараша айында газеттен кетіп, Калифорнияға көшіп барды, онда «Лос-Анджелес геральды» сияқты басылымдарға материалдар жазды және ешқашан іске аспаған киносценарийлерді ұсынды. Ол өзінің сүйіктісі Эдит Гарригеспен бірге тұрды. Оның әйелі Минни Коннектикут штатының Реддинг қаласындағы туыстарының үйінде тұрып жатқан еді. 1925 жылы 25 маусымда Минни қайтыс болғаннан кейін, Хоторн мен Гарригес шамамен жиырма жыл бірге болғаннан кейін 6 шілдеде ресми түрде үйленді. 1933 жылдың жазында Хоторн тұмауға шалдықты, содан кейін толыққан толық сауығып кетпеді. 1934 жылдың 14 шілдесінде қайтыс болғанға дейін екі рет жүрек талмасына ұшырады. Оның қоштасу рәсімі жеке өткізілді, ал денесі кремацияланғаннан кейін күлі Калифорниядағы Ньюпорт Бич жағалауына шашылды.