Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық постмодернисттік өнер сыншысы (1950–1990)
American post modernist art critic (1950–1990)
Крейг Оуэнс (1950–1990) – американдық постмодернисттік өнер сыншысы, гей белсендісі және феминист.
Craig Owens (1950–1990) was an American post modernist art critic, gay activist and feminist.
Өмірбаян
Крейг Оуэнс – «Art in America» журналының аға редакторы, «Skyline» және «October» сияқты ғылыми журналдарға материалдар жазған, Хаверфорд колледжінің түлегі және Йель университеті мен Барнард колледжінің өнер тарихы профессоры болды. Ол фотосурет, феминизм, гомосексуал саясаты, өнер нарығы, сериялық өнер және психоанализ сияқты алуан түрлі тақырыптарда көптеген эсселер жазды, сондай-ақ Аллан МакКоллум, Уильям Вегман және Барбара Крюгер сияқты заманауи суретшілер туралы маңызды эсселердің қатарын жазды. Әріптесі Дуглас Кримптің айтуынша, Оуэнстің балетке деген қызығушылығы оның сындық жұмысы үшін маңызды болған. Сыншы Томас Лоусонның пікірінше, Оуэнс «бір жағынан өте биік ойлы, абстрактілі ойшыл, бірақ сонымен қатар, аздап қатыгез, ойыншыл және тәлкекке құмар жағы да болған». Оуэнстің ең ықпалды эсселерінің бірі – «Аллегориялық ұмтылыс: постмодернизм теориясына қарай» – қазіргі заманғы өнердің аллегориялық аспектілерін зерттейтін екі бөлімнен тұратын мақала. Екі бөлім де 1980 жылдың көктемі мен жазында «October» журналында жарияланды. Бірінші бөлімінде Оуэнс: «Аллегориялық бейнелер – иеленілген бейнелер» (Оуэнс, 54-бет) дейді және Шери Левин сияқты суретшілердің иелену өнерінде аллегориялық ұмтылысты анықтайды. Ол постмодернист суретшіні «мәдени маңыздылыққа таластап ие болып, оның түсіндірушісі рөлін қосады. Егер ол қосса, онда ол тек алмастыру үшін жасайды: аллегориялық мағына бұрынғы мағынаны ығыстырады; ол – толықтыру» (Оуэнс, 54-бет) деп сипаттайды. Мұндай бейімділікті бельгиялық суретші Вим Дельвойдің мұнай шамы мен француз суретшісі Филипп Перреннің тапаншасының оқтары сияқты туындыларында көруге болады. Вальтер Бенжаминнің «Неміс трагедиялық драмасының шығу тегі» еңбегіне сілтеме жасай отырып, ол аллегорияны уақытшалықпен, фрагменттердің жиналуымен және міндетті жинақтаумен байланыстырады. Бұл ұмтылыстарды сайтқа арналған өнерде, фотомонтажда және математикалық прогрессияны ұстанған өнерде (мысалы, Сол ЛеВиттің өнерінде) көруге болады. (Оуэнс, 55-57-беттер). Екінші бөлімінде ол Лори Андерсон, Роберт Раушенберг және Синди Шерманның шығармаларын қарастырады.
Craig Owens was a senior editor of Art in America, a contributor to such scholarly journals as Skyline and October, a graduate of Haverford College, and a professor of art history at Yale University and Barnard College. He wrote many essays on such diverse topics as photography, feminism, gay politics, art in the marketplace, serial art, and psychoanalysis, as well as a number of seminal essays on individual contemporary individual artists, including Allan McCollum, William Wegman, and Barbara Kruger. According to his colleague Douglas Crimp, Owens's great interest in ballet was important to his critical work. According to the critic Thomas Lawson, Owens was "on the one hand this very high minded, very abstract thinker, but he also had this mischievous, playful side that was a little cruel, maybe." One of Owens's most influential essays was The Allegorical Impulse: Toward a Theory of Postmodernism, an article in two parts in which he explores the allegorical aspects of contemporary art. The two parts were published in the journal October in Spring 1980 and Summer 1980. In the first part Owens says that, "Allegorical imagery is appropriated imagery" (Owens, p54) and discerns an allegorical impulse at work in the appropriation art of artists such as Sherrie Levine. He describes the postmodernist artist as one that "lays claim to the culturally significant, poses as its interpreter If he adds, however, he does so only to replace: the allegorical meaning supplants an antecedent one; it is supplement" (Owens, p54). These inclinations can be seen in works such as oil barrels of Belgian artist Wim Delvoye and bullets of a gun by French artist Philippe Perrin. With reference to Walter Benjamin in The Origin of German Tragic Drama, he also links allegory with impermanence, the piling up of fragments and obsessional accumulation. These impulses can be seen, respectively, in site specific art, photomontage and art that follows a mathematical progression (for instance Sol LeWitt). (Owens, p55 57). In the second part he considers the work of Laurie Anderson, Robert Rauschenberg and Cindy Sherman.
Таңдалған мақалалар
"Ер сөздері" (1979). "Алегориялық ұмтылыс: постмодернизм теориясына қарай" (1980). "Алегориялық ұмтылыс: постмодернизм теориясына (2-бөлім)" (1980). "Көрсету, иемдену және билік" (1982). "Басқалардың айтуы: феминистер және постмодернизм" (1983). "Заңнан тыс: феминизмдегі гей ерлер" (1987). "Басқалар үшін сөйлеудің ар-ұятсыздығы: ойша жасалған сұхбат" (1983). "Логикалық және идеологиялық талдау" (1985). "Еңбектен кадрға дейін, немесе "Автордың өлімінен кейін өмір бар ма?" (1987).
"Earthwords" (1979). "The Allegorical Impulse: Toward a Theory of Postmodernism" (1980). "The Allegorical Impulse: Toward a Theory of Postmodernism (Part 2)" (1980). "Representation, Appropriation, and Power" (1982). "The Discourse of Others: Feminists and Postmodernism" (1983). "Outlaws: Gay Men in Feminism" (1987). "’The Indignity of Speaking for Others’: An Imaginary Interview" (1983). "Analysis Logical and Ideological" (1985). "From Work to Frame, or, Is There Life After ’The Death of the Author’?" (1987).