Негізі Германиядағы «Philharmonia Hungarica» оркестрі туралы. Венгрия музыканттары құрған, 1956-2001ж. аралығында өмір сүрген танымал ұйым. Музыка, оркестр, Германия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс симфониялық оркестрі The Philharmonia Hungarica – 1956 жылдан 2001 жылға дейін Германияның Марль қаласында орналасқан симфониялық оркестр болды.
German symphony orchestra
The Philharmonia Hungarica was a symphony orchestra, based in Marl, Germany, which existed from 1956 to 2001.
Тарих
Филармония алғаш рет Венаға жақын Баден-бей-Вен қаласында, Совет әскерлері өз отанын басып алғаннан кейін Венгриядан қашқан музыканттар құрды. Бұл босқындар ансамблі Венгрияның ең талантты музыканттарын біріктірді және оған Золтан Розснай басшылық етті, ол бұрын Венгрия Ұлттық Филармониясының дирижері болған. Екі жылдан кейін оркестр Солтүстік Рейн-Вестфалия үкіметінің қаржысымен Марл қаласына көшті. Розснай мен құрметті президенті Антал Доратитің күш-жігерінің арқасында Венгрия филармониясы тез арада Еуропаның ең көрнекті оркестрлерінің біріне айналды. Құрылғаннан кейін көп ұзамай Дорати Mercury лейблінде екі Барток ЛП, Respighi, екі Хайдн симфониясы, Чайковский және Аренскийдің шығармаларын жазды. Вилли Маттес жетекшілік еткен Адольф Даллапоцца мен Аннелизе Ротенбергер қатысқан қысқартылған «Orphée aux Enfers» (неміс тілінде) және Вилли Босковский жетекшілік еткен Ротенбергер, Николай Гедда және Ренате Холм қатысқан «Wiener Blut» жазылды. 1970 жылдары Дорати мен оркестр Decca Records компаниясымен келісімшарт бойынша Джозеф Хайднның барлық симфонияларын жаздырды. Сонымен қатар, Санкт-Бонифаций шіркеуін жаздыру орны ретінде пайдаланып, 1973 жылы Кодалийдің оркестрлік музыкасын да жаздырды. Оркестр Еуропа мен Солтүстік Америкада бірнеше концерттік турнелер жасады және музыкалық фестивальдерде өнер көрсетті. Оркестрдің премьераларына фон Айнемнің оркестрдің 25 жылдығына арналған «Хуняди Ласло» (1982), Гизельер Клебедің «Кларнет концерті» (1986) және Кшиштоф Мейердің «Фортепиано концерті» (1992) кірді. 1976 жылы Филармония Венгриясы Джон Лордтың сыншылар тарапынан жоғары бағаланған «Sarabande» альбомын жазды, ол барокколық билерге шабыттанған түпнұсқалық шығармалар жинағы болды. Оркестр құрылғаннан бастап Батыс Германия үкіметі оның антисоветтік үгіт-насихат әлеуетін пайдалануға тырысты. Осының нәтижесінде үкімет оркестрді суық соғыс кезеңінде жан-жақты қолдады және 1990 жылы темір перде құлағаннан кейін де қаржыландыруды жалғастырды. 2001 жылдың басында мемлекеттік субсидиялардың тоқтатылуы және концерттерге қатысушылардың азайуы оркестрдің қаржылық қиындықтарын одан әрі ушықтырып, оның өмір сүруіне қауіп тудырды. Розснайдан кейін бас дирижерлер болып Мильтиадес Каридис (1960–67), Алоис Спрингер (1968–74), Рейнхард Петерс (1975–79), Ури Сегал (1979–85), Гилберт Варга (1985–91) және, соңында, Джордж Александр Альбрехт тағайындалды. Қиын жағдайдағы Филармония Венгриясы 2001 жылдың 22 сәуірінде Дюссельдорфтағы концертте Антон Брукнердің 9-шы симфониясын (ред. Никола Самале, Джон А. Филлипс, Бенджамин Гуннар Кохрс және Джузеппе Мазука) Роберт Бахманның жетекшілігімен орындап, соңғы рет өнер көрсетті. Сондай-ақ Джон А. Филлипс редакциялаған финал фрагментінің алғашқы неміс орындауы Кохрс жетекшілігімен ұсынылды. Концертке 2000 орындық концерт залында (Дюссельдорфтың Тонале) шамамен 150 адам қатысты, себебі Германиялық оркестр одағының мүшелері концерттің жойылғанын жалған мәлімдеді. Оркестрді құтқару жоспарлары сәтсіз аяқталды, себебі оны сақтап қалуға саяси қызығушылық болған жоқ.
The Philharmonia Hungarica was first established in Baden bei Wien near Vienna by Hungarian musicians who had fled their homeland after it was invaded by Soviet troops. This refugee ensemble gathered together some of Hungary's finest musical talent and was directed by Zoltán Rozsnyai, former conductor of the Hungarian National Philharmonic. After two years it moved to Marl with funding from the North Rhine Westphalia government. Through the efforts of Rozsnyai and honorary president Antal Doráti, the Philharmonia Hungarica quickly matured into one of Europe's most distinguished orchestras. Soon after its foundation Doráti recorded two Bartók LPs, Respighi, two Haydn symphonies, Tchaikovsky and Arensky on the Mercury label. An abridged Orphée aux Enfers (in German) with Adolf Dallapozza and Anneliese Rothenberger, conducted by Willy Mattes, and a Wiener Blut with Rothenberger, Nicolai Gedda and Renate Holm conducted by Willi Boskovsky were also set down. During the 1970s, Doráti and the orchestra, under contract with Decca Records, made a recording of the complete Joseph Haydn symphonies; Again using the St. Bonifatius Kirche as the recording venue, Doráti and the orchestra also recorded Kodály's orchestral music in 1973. The orchestra made several concert tours, within Europe and in North America and appearing at music festivals. Premieres given by the orchestra included Hunyadi László (1982) by von Einem for the orchestra's 25th anniversary, Clarinet Concerto (1986) by Giselher Klebe, and the Piano Concerto (1992) by Krzysztof Meyer. In 1976 the Philharmonia Hungarica recorded Jon Lord's critically acclaimed 'Sarabande' album, an original collection of movements inspired by the baroque dance suites. From the orchestra's inception, the West German government sought to harness its anti Soviet propaganda potential. As a result, the government generously funded the orchestra throughout the Cold War and continued subsidies after the Iron Curtain fell in 1990. The withdrawal of state subsidies at the start of 2001, combined with the long term decline in concert attendances, aggravated the financial problems that threatened the orchestra's survival. After Rozsnyai, the chief conductors were Miltiades Caridis (1960–67), Alois Springer (1968–74), Reinhard Peters (1975–79), Uri Segal (1979–85), Gilbert Varga (1985–91) and finally George Alexander Albrecht. The beleaguered Philharmonia Hungarica finally disbanded after giving a farewell concert in Düsseldorf on 22 April 2001, featuring a performance of Anton Bruckner's Symphony No. 9 including the finale (Ed. Nicola Samale, John A. Phillips, Benjamin Gunnar Cohrs and Giuseppe Mazzuca) conducted by Robert Bachmann, as well as the first German performance of the finale fragment, edited by John A. Phillips, conducted and presented by Cohrs. The concert was attended by an estimated audience of 150 in a concert hall meant to hold 2000 (Tonhalle Düsseldorf), after members of the German Orchestral Union had falsely announced in public that the concert would be cancelled. Plans to rescue the orchestra failed, because there was no political interest any longer to keep it alive.