1866 жылғы «Overend, Gurney & Company» банкінің құлауы
Overend, Gurney and Company
1866 ж. Лондондық Overend, Gurney & Company банкінің құлауы, қаржылық дағдарысқа алып келді. Тарихы, негізін қалаушылар, себептері мен салдары туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон банкі, 1866 жылы құлдырады
London bank, collapsed 1866
Оверенд, Гурни және Компания – Лондонның көтерме есепшоттау банкі, "банкирлер банкі" деп белгілі болған. 1866 жылы шамамен 11 миллион фунт стерлинг қарызымен құлдырады, бұл 1866 жылы 11,0 фунт стерлингке тең болатын, ал соңғы жылдары шамамен <есептелген сома> миллионға тең. Осы банктың құлауы банкингтік паникаға әкеп соқты.
Overend, Gurney & Company was a London wholesale discount bank, known as "the bankers' bank", which collapsed in 1866 owing about £11 million, equivalent to £11.0 in 1866 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in The collapse of the institution triggered a banking panic.
Алғашқы жылдар
Бизнес 1800 жылы Томас Ричардсон, Лондон шоттарын дисконттаумен айналысатын кеңсе кызметкері, және Джон Оверенд, Ноттингемдегі Смит, Пейн және Компания банкінің бас кеңсе кызметкері (1902 жылы Ұлттық провинциялық банкке қосылды) құрған Ричардсон, Оверенд және Компания болып табылды. Гурни банкі (1896 жылы Барклис банкіне қосылды) капиталмен қамтамасыз етті. Сол кезде, қарапайым саудагерлер өздерінің негізгі бизнесімен қатар, шоттарды дисконттауды кейде-кейде жүргізетін, бірақ Ричардсон Лондонда шоттар саудасына толыққанды арналатын арнайы үйге орын бар деп ойлады. Бұл идея сол уақытта жаңа болды және бірден табысқа жетті. Сэмюэл Гурни 1807 жылы фирмаға қосылып, 1809 жылы Оверенд, Гурни және Компанияны басқаруды өз қолына алды. Гурнилер – Норвичте Гурни банкін құрған белгілі квакер отбасы еді. Банктің негізгі қызметі – облигацияларды (вексельдерді) жеңілдетілген бағада сатып алу және сату болды. Ол өте беделді болды және қарқынды дамып, бәсекелестерінің жалпы айналымынан екі есе көп табысқа жетті. Қырық жыл бойы ол әлемдегі ең ірі дисконттау орталығы болды. 1825 жылғы қаржылық дағдарыс кезінде фирма көптеген басқа банкирлерге қысқа мерзімді несие беруге мүкіндік алды. Бұл орын, шын мәнінде, "банкшілердің банкирі" деп танылды және Англия Банкінің көптеген бұрынғы клиенттерін өзіне тартты. Сэмюэл Гурни 1856 жылы қайтыс болды.
The business was founded in 1800 as Richardson, Overend and Company by Thomas Richardson, clerk to a London bill discounter, and John Overend, chief clerk in the bank of Smith, Payne and Company at Nottingham (absorbed into the National Provincial Bank in 1902), with Gurney's Bank (absorbed into Barclays Bank in 1896) supplying the capital. At that time, bill discounting was carried on sporadically by ordinary merchants in addition to their regular business, but Richardson considered that there was room for a London house which should devote itself entirely to the trade in bills. This idea, novel at the time, proved an instant success. Samuel Gurney joined the firm in 1807 and took control of Overend, Gurney and Co. in 1809. The Gurneys were a well known Quaker family that had founded Gurney's Bank in Norwich. The bank's core business was the buying and selling of bills of exchange at a discount. It was well respected, and expanded rapidly, reaching a turnover double its competitors combined. For forty years it was the greatest discounting house in the world. During the financial crisis of 1825, the firm was able to make short loans to many other bankers. The house indeed became known as "the bankers' banker", and secured many of the previous clients of the Bank of England. Samuel Gurney died in 1856.
Тарату
Сэмюэл Гурни зейнетке шыққаннан кейін банк инвестициялық портфелін кеңейтті және рөліне қажет болған қысқа мерзімді ақшалай резервтерді сақтаудың орнына, теміржолдарға және басқа да ұзақ мерзімді инвестицияларға маңызды инвестициялар жасады. Ол шамамен 4 миллион фунт стерлингтік міндеттемелерге және бар болғаны 1 миллион фунт стерлингтік еркін ақшаға ие болды. Өтімділігін қалпына келтіру үшін 1865 жылдың шілдесінде компания шектеулі серіктестік ретінде тіркелді және 1864-66 жылдардағы жақсы нарық жағдайын пайдаланып, 15 фунт стерлингтік акцияларын 9 фунт стерлингтік премиямен сатты. Бірақ, осы кезеңнен кейін акциялар мен облигациялар бағасының күрт құлдырауы және коммерциялық кредиттердің тарылуы болды. Теміржол акциялары ең көп зардап шекті. Оверенд Гурнидің қаржылық қиындықтары күшейді және ол Англия банкінен көмек сұрады, бірақ одан бас тартылды. Банк 1866 жылдың 10 мамырында төлемдерді тоқтатты. Келесі күні Лондон, Ливерпуль, Манчестер, Норвич, Дерби және Бристоль қалаларында үрей таралып, 65 Lombard Street мекенжайындағы Оверенд Гурнидің бас кеңсесінің төңірегінде үлкен адамдар жиналды. Оверенд Гурнидің банкроттығы несие дағдарысының ең ауыр салдары болды, бірақ банктік паникаға байланысты ондаған банктер де жабылды. Фирма 1866 жылдың маусымында таратылды. Банк құлдырағаннан кейін туған қаржы дағдарысы банктік ставканы үш айға 10 пайызға дейін көтерді. Соның салдарынан 200-ден астам компания, оның ішінде басқа банктер де банкротқа ұшырады. Компания директорлары 1865 жылғы акция ұсынысының проспектеріндегі жалған мәлімдемелерге байланысты алдау жасады деген айыппен Олд Бейлиде сотталды. Алайда, Лорд-бас судья сэр Александр Кокберн олардың қылмыстық емес, тек "ауыр қателік" жасағанын айтты және қазылар алқасы оларды кінәсіз деп таныды. Кеңесші кінәлі деп танылды. Гурнилердің кейбірі банк құлдырауынан байлықтарын жоғалтса да, Норвичтегі туыстары банк проблемаларынан өздерін қорғай алды, ал Гурни банкі бизнесі мен беделіне елеулі зиян келтірмеді.
After Samuel Gurney's retirement, the bank expanded its investment portfolio, and took on substantial investments in railways and other long term investments rather than holding short term cash reserves as was necessary for their role. It found itself with liabilities of around £4 million, and liquid assets of only £1 million. In an effort to recover its liquidity, the business was incorporated as a limited company in July 1865 and sold its £15 shares at a £9 premium, taking advantage of the buoyant market during the years of 1864–66. However, this period was followed by a rapid collapse in stock and bond prices, accompanied by a tightening of commercial credit. Railway stocks were particularly badly affected. Overend Gurney's monetary difficulties increased, and it requested assistance from the Bank of England, but this was refused. The bank suspended payments on 10 May 1866. A run on the bank ensued as panic spread across London, Liverpool, Manchester, Norwich, Derby, and Bristol the following day, with large crowds around Overend Gurney's head offices at 65 Lombard Street. The failure of Overend Gurney was the most significant casualty of the credit crisis, although dozens of banks also failed due to the banking panic. The firm went into liquidation in June 1866. The financial crisis following the collapse saw the bank rate rise to 10 per cent for three months. More than 200 companies, including other banks, failed as a result. The directors of the company were tried at the Old Bailey for fraud based on false statements in the prospectus for the 1865 offering of shares. However, the Lord Chief Justice Sir Alexander Cockburn said that they were guilty only of "grave error" rather than criminal behaviour, and the jury acquitted them. The advisor was found to be guilty. Although some of the Gurneys lost their fortunes in the bank's collapse, the Norwich cousins succeeded in insulating themselves from the bank's problems, and the Gurney bank escaped significant damage to its business and reputation.