Кіріспе
Сурья-сиддханта ( ; ) – 4-5 ғасырларға жататын үнді астрономиясы бойынша санскрит трактаты. Сурья-сиддхантада әртүрлі планеталар мен Айдың әртүрлі шоқжұлдыздарға қатысты қозғалысын есептеу ережесі, әртүрлі планеталардың диаметрлері және әртүрлі астрономиялық денелердің орбиталарын есептеу ережесі сипатталған. Бұл трактат шамамен 800 жылы жазылған немесе қайта қарастырылған, бәлкім, бұрынғы Сурья-сиддхантадан алынған. Сурья-сиддхантаның бірінші тарауының екінші шумағында бұл сөздер индус мифологиясының күн құдайы Сурьяның елшісіне қатысты, ол шамамен екі миллион жыл бұрын индус мәтіндеріндегі алғашқы алтын ғасыр – Сатья-Юганың соңында Майя атты асураға айтылған. Трактат Жерді Күннің айналасында айналатын тұрақты шар ретінде қарастырады және Уран, Нептун және Плутон туралы ештеңе айтпайды. Жердің диаметрі 8000 миль (қазіргі: 7928 миль) деп есептеледі (қазіргі уақытта нақты мәні әртүрлі екені белгілі). Мәтін бөлшектер мен тригонометриялық функциялар туралы ең ертегі талқылаулардың бірі ретінде танымал. Сурья-сиддханта – астрономияға қатысты индуистік мәтіндердің бірі. Бұл нақты болжамдар жасауға мүмкіндік беретін функционалдық жүйе. Трактат индус күнтізбесіндегі күн жылдарын есептеуге әсер еткен. Ол араб тіліне аударылып, ортағасырлық ислам географиясына ықпал еткен. "Сурья-сиддханта" – Үндістанда жазылған астрономиялық мәтіндердің ішіндегі ең көп түсіндірмелерге ие болған трактат. Онда планеталардың орбиталық орташа параметрлері туралы ақпарат, мысалы, Махаюга бойынша орташа айналымдар саны, орбиталардың бойлық өзгерістері, сондай-ақ, дәлелдер мен есептеу әдістері келтірілген. Маркандая мен Шривастава бұл трактатты шамамен б.з.д. 6 ғасырға жатқызады. Джон Боуменнің сөзіне сәйкес, мәтіннің 350-400 жылдар аралығындағы нұсқасы бөлшектер мен тригонометриялық функцияларды қамтыған, бірақ мәтін өзгерістерге ұшырап, шамамен 10 ғасырға дейін қайта қарастырылған. Ким Плофкердің мәліметінше, көне Сурья-сиддхантаның үлкен бөліктері Панка-сиддхантика мәтініне енгізілген, ал Сурья-сиддхантаның жаңа нұсқасы шамамен 800 жылы қайта қарастырылып, құрастырылған. Тексттегі ұзындық өзгерісінің деректерін зерттеу нәтижесінде үнді ғалымы Анил Нараянан (2010) мәтін бірнеше рет жаңартылғанын, соңғы жаңарту 580 жылы жасалғанын анықтады. Нараян компьютерлік модельдеу арқылы 7300-7800 жылдар аралығында накшатраның ендік деректеріне сәйкес келетін нәтижелерге қол жеткізді.
The Surya Siddhanta (; ) is a Sanskrit treatise in Indian astronomy dated to 4th to 5th century, The Surya Siddhanta describes rules to calculate the motions of various planets and the moon relative to various constellations, diameters of various planets, and calculates the orbits of various astronomical bodies. It was composed or revised probably c. 800 CE from an earlier text also called the Surya Siddhanta. The second verse of the first chapter of the Surya Siddhanta attributes the words to an emissary of the solar deity of Hindu mythology, Surya, as recounted to an asura called Maya at the end of Satya Yuga, the first golden age from Hindu texts, around two million years ago. It treats Earth as stationary globe around which Sun orbits, and makes no mention of Uranus, Neptune and Pluto. It calculates the Earth's diameter to be 8,000 miles (modern: 7,928 miles), (now known to vary: The text is known for some of the earliest known discussions of fractions and trigonometric functions. The Surya Siddhanta is one of several astronomy related Hindu texts. It represents a functional system that made reasonably accurate predictions. The text was influential on the solar year computations of the luni solar Hindu calendar. The text was translated into Arabic and was influential in medieval Islamic geography. The Surya Siddhanta has the largest number of commentators among all the astronomical texts written in India. It includes information about the mean orbital parameters of the planets, such as the number of mean revolutions per Mahayuga, the longitudinal changes of the orbits, and also includes supporting evidence and calculation methods. although it is dated to about the 6th century BCE by Markandaya and Srivastava. According to John Bowman, the version of the text existed between 350 and 400 CE wherein it referenced fractions and trigonometric functions, but the text was a living document and revised through about the 10th century. According to Kim Plofker, large portions of the more ancient Sūrya siddhānta was incorporated into the Panca siddhantika text, and a new version of the Surya Siddhanta was likely revised and probably composed around 800 CE. Based on a study of the longitude variation data from the text, Indian scientist Anil Narayanan (2010) concludes that the text has been updated several times in the past, with the last update around 580 CE. Narayan obtained a match for the nakshatra latitudinal data in the period 7300 7800 BCE based on a computer simulation.
Веданың ықпалы
Сурья-Сиддханта – астрономия және уақытты есептеу туралы мәтін, бұл идея Веда дәуірінің Джйотиша (Веданга) саласы ретінде бұрыннан-ақ пайда болған. Джйотиша, әсіресе Ведалық рәсімдер үшін ыңғайлы күндер мен уақыттарды болжаумен айналысады. Ведалық құрбандықтарда ежелгі Веда мәтіндерінде уақыттың төрт өлшемі – савана, күн, ай және жұлдыздық, сондай-ақ Таралар (жұлдыздар) арқылы жиырма жеті шоқжұлдыз сипатталғандығы айтылады. Математик және классицист Дэвид Пингрийдің сөзіне сәйкес, индуистік Атхарваведа мәтінінде (б.з.д. ~1000 жыл немесе одан ертерек) жиырма сегіз шоқжұлдыз және астрономиялық денелердің қозғалысы туралы идея кездеседі. Ким Плофкер екі тараптан да уақытты есептеу идеяларының таралуы мүмкін болғанымен, олардың әрқайсысы дербес дамыған болуы мүмкін дейді, себебі идеялардың таралуы кезінде көрінетін қарыз сөздер екі жақта да түрлі уақыт аралықтары мен техникаларға қатысты сөздерде жоқ.