Гойко Митич: «Шығыс Винеттуы» және DEFA үндістерінің жұлдызы
Gojko Mitić
Германия-Сербия актері Гойко Митич (1940 ж.т.) – Шығыс Германиядағы үнді фильмдерінің жұлдызы. «Шығыс Винеттуы» деп аталған актердің өмірі мен мансабы туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Gojko Mitić (13 маусым 1940 жылы туған) – серб актері және неміс режиссері. Ол Германия Демократиялық Республикасында (ГДР) көптеген DEFA үнді фильмдеріндегі тарихи және ойдан шығарылған үнді (яғни, жергілікті американдық) кейіпкерлердің бас рөлін ойнап, үлкен танымалдылыққа ие болды. Оның танымалдығын ГДР-де де, кейіннен Германия Федеративтік Республикасында да оған «DEFA басшысы» деген бір жағынан, «Шығыстың Виннетуы» деген есім беруге тырысудан көруге болады. Дегенмен, Гойко Митич бұл рөлді ешқашан фильмде ойнаған емес (бірақ ол кейіннен Бад Сегебергтегі Карл Май фестивалінде ойнады). Бұл «Виннету» аталымы көбінесе батыстың актері, француз Пьер Брайспен салыстырғанда Гойко Митичтің танымалдылығын көрсетеді. Гойко Митичтің өзінің айтуынша, ол барлық славян тілдерін, неміс тілін, сондай-ақ аздап итальян және ағылшын тілдерін біледі.
German Serbian actor and director (born 1940)
Gojko Mitić (; born June 13, 1940) is a German Serbian actor and director. He gained great popularity in the German Democratic Republic (GDR) as the leading actor in historical and fictional Indian (that is, Native American) personalities in numerous DEFA Indian films. His popularity may be recognizable from the fact that both in the GDR and later in the Federal Republic of Germany attempts were made to attach labels to him: "DEFA bosses" on the one hand, "Winnetou of the East" on the other. However, Gojko Mitić never portrayed the latter role in a film (although he did later at the Karl May Festival in Bad Segeberg). This Winnetou formulation refers more to the popularity of Gojko Mitić compared to the actor of the role from the West, the Frenchman Pierre Brice. According to Gojko Mitić, he speaks all Slavic languages, German, a little Italian and English.
Өмір
Митич Сербияның оңтүстігіндегі Ветерница өзеніндегі Лесковац маңындағы Стройковце ауылында шаруа отбасында дүниеге келген (сол кезде Югославия Корольдігі, қазіргі Сербия). Әкесі Живожин Екінші дүниежүзілік соғыста югославиялық партизандардың азаттық күресіне қатысқандықтан, ол ағасы Драганмен бірге әжесі мен атасының тәрбиесінде өсті. Мектеп бітірген соң, төрт жыл неміс тілін оқыды. 20 жасында Митич Белградтағы Спорт университетінде оқуға түсті. Оқу кезінде ол алғаш рет киномен танысты. Ол кезде Югославияда көптеген халықаралық фильмдер түсіріліп жатты, олардың эпизодтық рөлдерін негізінен Белградтың Спорт университетінің студенттері сомдады. 1961 жылдан бастап Митич итальяндық және британдық фильмдерде каскадер болып жұмыс істеді. 1963 жылы ол Артур Браунердің «Карл Мей» фильмінде шағын рөлге ие болды. Оның атлетизмді сымбатына тәнті болған режиссерлер «Виннету» фильмінің екінші бөлімінен кейін «Унтер Гейерн» фильмінде оған үлкен рөл – бас геройдың ұлы Вокаде ролін берді. Осы фильмде оның есімі неміс тілінде «Георг Митик» деп көрсетілді. Содан кейін Югославиядағы DEFA студиясы үнділік (үндістер туралы) фильмдер түсіре бастады: 1966 жылы Митич «Үлкен аюдың ұлдары» фильмінде Лакота басшысы Токей-Ихто рөлін сомдап, алғашқы басты рөлін ойнады. Бұл фильмді ГДР-дің тоғыз миллионнан астам азаматы көріп қалды. Осылайша оның кинодағы мансабы басталып, әсіресе ГДР-де ерекше танымалдылыққа ие болды. 1967 жылы ол Мохикан Чингачгукты, 1968 және 1969 жылдары Дакота басшысы Алыс Көретін Соқолды, 1970 жылы Шошоне Шаве Хедін, 1971 жылы Семиноль Осеоланы, 1972 жылы Текумсені, 1973 және 1974 жылдары Апачи басшысы Ульзананы, 1975 жылы Шайен Хартер Фелсенді, 1978 жылы Манзанеро Севериныны және 1983 жылы Нез Персе Ақ қауырсынды сомдады. Шығыс Еуропадан басқа, Митич DEFA фильмдері арқылы Африка мен Азияда да танымал болды. 1975 жылға дейін ол жыл сайын кем дегенде бір фильмде түсіріліп, көбінесе үнді басшыларының рөлін ойнады. Оның айқын акцентін жасыру үшін, Митич, неміс тілін еркін меңгерсе де, дубляждалды. Ол актер ретінде барлық каскадтық трюктерді өзі орындағаны, мысалы, «Ат шабуы» және басқа да эпизодтардағы қиындықтар, оның батыр кейіпкерін шынайы бейнелеуіне мүмкіндік берді. 1976 жылы ГДР-дің «Express» рок тобы оған «Ein Wigwam steht in Babelsberg» әнімен құрмет көрсетті. 1976 жылдың жазынан бастап Митич алғаш рет Харц тауларындағы Тале театрында Спартак рөлінде көрінді. Онда ол 1984 жылға дейін көбінесе оқиғалы пьесаларды ойнады, олар Шығыс Германия теледидары үшін де жазылды. Алайда Митич тек үнділік фильмдерде ғана түспеді. Ол театрда өнер көрсетті, кейде ғылыми фантастика («Сигналдар – ғарышқа саяхат») және теледидарлық қойылымдарда («Өлім мұрағаты», «Мейірімсіз майдан») түсірілді. Ренате Блюм бірнеше рет оның кино серіктесі болды, олар 1970 жылдары бірнеше жыл бірге өмір сүрді. Актерлік өнерден басқа, Митич әнші ретінде де (1977 жылы «Löscht das Feuer» (музыкасы: Arndt Bause), 2010 жылы Engel B. қайта шығарды; 1978 жылы «A Man Can Tell a Lot») және тележүргізуші ретінде («Ein Kessel Buntes», «gong») көрінді. 1981 жылдан 1989 жылға дейін ол балалар сериясы «Ян және Тини» сериясында бес фильм түсірді, сондай-ақ ол сценарийлердің авторы болды. 1988 жылы ол ГДР теледидары үшін Карл Мейдің романы бойынша Мексикадағы «Далалық аңшылар» атты екі бөлімді DEFA телефильмінде соңғы үнділік рөлін ойнады.
Mitić comes from a farming family in the village of Strojkovce near Leskovac (at the time Kingdom of Yugoslavia, today Serbia), on the Veternica in southern Serbia. Since his father Živojin took part in the liberation struggle of Yugoslav partisans in World War II, he grew up with his brother Dragan with his grandparents. After his school education, during which he was also taught German for four years, Mitić, at the age of 20, began to study sports at the Sports University in Belgrade. During his studies he made his first contact with film. At that time many international films were being produced in Yugoslavia, whose extras were mainly students from the Belgrade Sports University. From 1961 Mitić stepped up as a stuntman in Italian and British films. In 1963, he landed a tiny role in the Artur Brauner produced Karl May film Old Shatterhand. Impressed by his athletic appearance, he was given the opportunity, after the Rialto production Winnetou Part 2, to take on a larger role in Unter Geiern as the chief's son, Wokadeh, in the next film in the series. Here his name appeared in the credits in German as "Georg Mitic". Then the DEFA in Yugoslavia also began to shoot DEFA Indian (Native American) films: in 1966 Mitić played his first leading role as the Lakota chief Tokei ihto in The Sons of the Big Bear. Nine million GDR citizens saw the film in the cinema. This started his film career, especially in the GDR, where he achieved extraordinary popularity. In 1967 he played the Mohican Chingachgook, in 1968 and 1969 the Dakota chief Far sighted Falcon, in 1970 the Shoshone Shave Head, in 1971 the Seminole Osceola, in 1972 Tecumseh, in 1973 and 1974 the Apache chief Ulzana, in 1975 the Cheyenne Harter Felsen, in 1978 the Manzanero Severino and in 1983 the Nez Percé White Feather. In addition to Eastern Europe, Mitić also became known in Africa and Asia through the DEFA films. He was in front of the camera for at least one film every year until 1975, playing almost exclusively Indian chiefs. In order to avoid his easily audible accent, Mitić, although he speaks fluent German, was dubbed. The fact that he actually performed all the stunts himself as an actor, such as Horse Running and in various other scenes, gave his portrayal of the heroic character a high degree of credibility. In 1976, the GDR rock group Express paid homage to him in their song Ein Wigwam steht in Babelsberg. From the summer of 1976 Mitić was seen for the first time with the role of Spartacus in the Harz Mountain Theater Thale. There he played mostly adventure plays until 1984, which were also recorded for East German television. However, Mitić did not only shoot Indian films. He acted in the theatre, at times he also stood in front of the camera for science fiction (Signals A Space Adventure) and television productions (Archive of Death, Front without Mercy). Renate Blume was his film partner several times, with whom he lived for a number of years in the 1970s. In addition to acting, Mitić has also appeared as a singer (1977 with Löscht das Feuer (music: Arndt Bause), 2010 reissued by Engel B. in a more modern guise; 1978 with A Man Can Tell a Lot) and moderator (Ein Kessel Buntes, gong) on. From 1981 to 1989 he directed five films in the children's series Jan and Tini, for which he also wrote the screenplays. In 1988 he took on his last Indian role for GDR television in the two part DEFA television film Prairie Hunters in Mexico based on the novel by Karl May.
Посткоммунизм
Коммунизм құлағаннан кейін Митич тағы да кішкентай рөлдерде ойнады ("Фильм баяндаушысы", "Жанарлық өмір", "Біз сияқты батырлар"); 1992 жылдан бастап ол Бад-Сегебергтегі Карл Май ойындарында Пьер Брайстің ізбасары ретінде Виннету рөлін алды. 2006 жылдың 10 қыркүйегінде, барлығы 15 маусым мен 1024 қойылымнан кейін, Митич соңғы рет сахнаға шықты. Осы жылы "Виннету III" қойылымы ойналды, онда Виннету соңында қаза табады. Жеті жылдан кейін Митич бұрынғы кейіпкерінің әкесі Инчу-чуна рөлінде Бад-Сегебергке оралды. 2007 жылдан 2009 жылға дейін Митич Шверин мемлекеттік театрында "Күкі ұясынан ұшқандар" пьесасында бас Бромден рөлін ойнады. Сол театрда ол 2009 жылғы Касл фестивалінде Никос Казанцакистің "Алексис Сорбас" романы негізіндегі мюзиклдегі басты рөлді ойнады. 2012 жылы Гойко Митич Уве Йенсенмен бірге "Ошақ басындағы музыка" немесе "Ошақ басындағы Рождество" бағдарламаларын ұсынды. 2013 жылы Гойко Митич Sat.1 телеарнасының батыс фильмінде ("Жабайы жерде") бас Тахмахера рөлінде телеэкранға оралды (Бенно Фюрманн, Эмилия Шюле және Надя Уль қатысқан). Бұл Митичтің командаш тілінде өз даусымен ән айтқанын естіген алғашқы американдық фильмі. 2015 жылдан бері Темплиндегі Эль-Дорадода оған арналған жанкүйерлер кездесуі өтіп келеді, онда Митич әрқашан құрметті қонақ ретінде қатысады. 2019 жылдың желтоқсанында ол DEFA қорынан өмірлік жетістіктері үшін марапат алды. Еске алу сөздерін әнші Уте Фрейденберг айтты. Гойко Митич Берлиннің Кёпеник ауданында тұрады және бір қызы бар (1992 жылы туған). Ол Германия мен Сербия азаматы.
After the fall of communism, Mitić played smaller roles again (The Movie Narrator, Burning Life, Heroes Like Us); from 1992 he took over the role of Winnetou as successor to Pierre Brice at the Karl May Games in Bad Segeberg. On September 10, 2006, after a total of 15 seasons and 1024 performances, Mitić gave his last performance for the time being. Appropriately, this year Winnetou III was played, in which Winnetou finally dies. Seven years later, Mitić returned to Bad Segeberg in the role of Intschu tschuna, the father of his former character. From 2007 to 2009 Mitić played the chief Bromden in the play One Flew Over the Cuckoo's Nest in the Schwerin State Theater. At the same theater he played the leading role in a musical based on the novel Alexis Sorbas by Nikos Kazantzakis at the 2009 Castle Festival. In 2012 Gojko Mitić u. a. with Uwe Jensen with "Music at the campfire" or "Christmas at the campfire". In 2013, Gojko Mitić returned to TV screens as the level headed Comanche chief Tahmahkera in the Sat1 western production In einem wilden Land (with Benno Fürmann, Emilia Schüle and Nadja Uhl, among others). It is the first Native American film in which Mitić can be heard singing his own voice, albeit entirely in a Comanche dialect. Since 2015 there has been a fan meeting dedicated to him at El Dorado in Templin, where Mitić always appears as a guest of honour. In December 2019 he received the Lifetime Achievement Award from the DEFA Foundation. The eulogy was given by the singer Ute Freudenberg. Gojko Mitić lives in Berlin Köpenick and has one daughter (born 1992). He is a German and Serbian citizen.
Мансап
Митич ГДР DEFA студиясы түсірген көптеген қызыл вестерн фильмдерімен танымал. Ол "Ұлы аюдың ұлдары" (1966) фильмінен бастап 1966-1984 жылдар аралығында осы сияқты 12 фильмде ойнады. Ол неміс тілді елдерде американдықтар емес, үндістер туралы кең таралған көзқарасты қалыптастыруға үлкен үлес қосты. Вестерн фильмдері арқылы танылуынан жаңарғысы келген Митич мансабының кейінгі кезеңінде кинода, телевидениеде және сахнада басқа жанрларда көрінуге тырысты. Басқа рөлдердің қатарында ол сахнада Спартак рөлін ойнады және бірнеше телешоулар жүргізді. Сондай-ақ, ол 2006 жылға дейін Германияның Гамбург қаласына жақын Бад Сегеберг қаласында өтетін "Карл Май фестивалінде" Карл Майдың Виннетуын сомдады. Бір эпизодта ол неміс телеарнасының "Schloss Einstein" бағдарламасында рөл ойнады.
Mitić is known for a numerous series of Red Westerns from the GDR DEFA Studios, featuring Native Americans as the heroes, rather than white settlers as in many American Westerns. Beginning with The Sons of Great Bear (1966), he starred in 12 films of this type between 1966 and 1984. He contributed to the popular image of Native Americans in German speaking countries. In an attempt to move away from his fame based on these Westerns, Mitić, in his later career, increasingly sought to appear in other genres, on film, on television and on stage. Among other roles, he played Spartacus on stage and presented several TV shows. He also played Karl May's Winnetou in seasons at the "Karl May Festspiele" until 2006 in Bad Segeberg near Hamburg, Germany. In one episode he played a role at the German television program Schloss Einstein.
Марапаттар мен құрметтер
1998 жылы болгар рок-тобы Hipodil Митичке арналған "Bate Goiko" әнін шығарды. 2010 жылы ол Сербияда Карич ағайындыларының сыйлығын алды. 2004 жылы Андре Кнофель мен Герхард Леман ашқан 147595 Гойкомитич астероиді оның құрметіне аталды. Тиісті хабарлама 2013 жылдың 27 қаңтарында Кіші планеталар орталығында жарияланды.
In 1998, Bulgarian rock band Hipodil composed a song, "Bate Goiko", dedicated to Mitić. In 2010, he received the Brothers Karić Award in Serbia. Asteroid 147595 Gojkomitić, discovered by André Knöfel and Gerhard Lehmann in 2004, was named in his honor. The official was published by the Minor Planet Center on 27 January 2013 .