Сидней портының Солтүстік Басы: Карантин станциясының тарихы

Кіріспе

North Head карантиндік станциясы – мұраға енгізілген бұрынғы карантиндік станция және оған байланысты ғимараттар, қазір туристік орынға айналған. Ол Сидней портының солтүстік жағында, North Head Scenic Drive бойында, Манли маңында, Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Солтүстік жағалаулар кеңесінің жергілікті басқару аймағында орналасқан. Сондай-ақ ол North Head карантиндік станциясы және қорығы, сонымен қатар Карантиндік станция және қорығы деп те аталады. Мүліктің иесі – Жаңа Оңтүстік Уэльс үкіметінің Қоршаған орта және мұра басқармасы. Ғимараттар мен аумақ 1999 жылдың 2 сәуірінде Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының мұра тізіліміне енгізілді. North Head аймағының барлығы, оның ішінде карантиндік станция, оған байланысты ғимараттар мен нысандар 2006 жылдың 12 мамырында Австралияның Ұлттық мұра тізіміне қосылды және қазір Сидней порты Ұлттық паркінің құрамына кіреді. Кешен 1832 жылдың 14 тамызынан 1984 жылдың 29 ақпанына дейін карантиндік станция ретінде жұмыс істеді. Оның құрылу себебі – арал мемлекеті болғандықтан, сол кездегі Жаңа Оңтүстік Уэльс колониясы кемелермен тасымалданатын жұқпалы ауруларға ұшырау қаупі жоғары еді. Жұқпалы ауруға шалдыққан адамдар қауіпсіз деп танылғанша карантинде ұсталып тұратын. North Head аймағының оқшаулануы мен стратегиялық маңызы 1828 жылы алғашқы кеме – "Буссора Мерчант" Спринг-Коувта карантинге алынғанда анықталды. 1832 жылғы губернатор Дарлингтің карантин туралы заңы North Head-тің маңыздылығын және болашақ рөлін нығайтты, ол 1829–1851 жылдардағы Еуропадағы холера пандемиясына жауап ретінде карантин мақсатында бүкіл North Head-ті бөлді. және Сидней порты Ұлттық паркінің бөлігі болып қалады. Алғашқы карантиндік қызметкерлердің бірі – белгілі табиғатты зерттеуші және суретші доктор Джеймс Стюарт болды. Көп жылдар бойы Манлидің альдерманы және мэрі Перси Нолан карантиндік станцияны Манлиден көшіруді және оны ашық кеңістік ретінде пайдалануды ұсынды. Алты жылдан астам уақыт өткен соң, бұл көрегендік ұсыныс іске асты. 1960 және 70-ші жылдары карантиндік станцияның сол кездегі басшысы Херб Лаваринг BEM (1917–1998) станцияның жұмысына қатысты ерекше маңызға ие заттар мен бұйымдардан мұражай жинау және сақтау жұмысын өз қолына алды, оларға тұрмыстық құрал-жабдықтар, медициналық құралдар және қарапайым жұмыстардан бастап, мыс зауыбынан құрылысқа дейінгі тапсырмаларға арналған қол құралдары кірді. Лаваринг 1963–1975 жылдар аралығында осы материалдарды жинады, сонымен қатар ірі зираттардағы әртүрлі тас мүсіндерін және қабір тастарын қалпына келтіру жұмыстарын бастады. Лаваринг жинаған заттар сақталды, содан бері олардың көптегені мемлекеттік және федералдық коллекцияларға, соның ішінде Канберрадағы Ұлттық музейге қосылды, онда мылтық пен кісендер жинағы сақталады (соңғысы медициналық тексеруден өтпеген ешкімнің станцияны тастамауын қамтамасыз ету үшін қолданылды). Карантиндік станцияның ең тарихи ерекшеліктерінің бірі – пирске жақын жар бойындағы мүсіндер. Бұл мүсіндерді карантиндік станцияда болған адамдар жасаған, олардың арасында он тоғызыншы ғасырдың басынан жиырмасыншы ғасырдың ортасына дейінгі кезеңді қамтиды. Кейбіреулерін тас қалаушылар мен мүсіншілер жасаған, олар жоғары шеберлікке ие. Тағы да көптеген мүсіндер "Қарт кісінің шляпасы" деп аталатын тас формациясында орналасқан.

The North Head Quarantine Station is a heritage listed former quarantine station and associated buildings that is now a tourist attraction at North Head Scenic Drive, on the north side of Sydney Harbour at North Head, near Manly, in the Northern Beaches Council local government area of New South Wales, Australia. It is also known as North Head Quarantine Station & Reserve and Quarantine Station & Reserve. The property is owned by the Office of Environment and Heritage, an agency of the Government of New South Wales. The buildings and site were added to the New South Wales State Heritage Register on 2 April 1999. The entire North Head site, including the Quarantine Station and associated buildings and facilities, was added to the Australian National Heritage List on 12 May 2006, and now forms part of the Sydney Harbour National Park. The complex operated as a quarantine station from 14 August 1832 to 29 February 1984. The concept behind its establishment was that, as an island nation, the Colony of New South Wales, as it then was, was susceptible to ship borne disease. Those who might have an infectious disease would be kept in quarantine until it was considered safe to release them. The isolation and strategic role of North Head was recognised in 1828 when the first vessel, the Bussorah Merchant, was quarantined at Spring Cove. The importance and future role of North Head was reinforced by Governor Darling's Quarantine Act of 1832, which set aside the whole of North Head for quarantine purposes in response to the 1829–51 cholera pandemic in Europe. and remains part of the Sydney Harbour National Park. One of the early quarantine officers was Dr James Stuart, a keen naturalist and painter. For many years Percy Nolan, an alderman and mayor of Manly, pushed for the removal of the Quarantine Station from Manly and called for its use as public open space. Over sixty years later, this far sighted proposal became a reality. In the 1960s and 70s, the officer then in charge of the Quarantine Station, Herb Lavaring BEM (1917–1998), took it upon himself to preserve and compile a museum of artifacts and other items of note and significance to the station's operations, including domestic implements, medical instruments, and hand tools for tasks ranging from blacksmithing to building construction. Lavaring collected these materials over the period 1963–1975 and also commenced restoration work on the diverse range of rock carvings and headstones from the major burial grounds. The items collected by Lavaring were preserved, and many have since found their way into state and federal collections, including the National Museum in Canberra, where a muzzle loading rifle and a set of manacles are preserved (the latter being used to ensure that no one left the station without medical clearance). One of the most historic features of the quarantine station is the series of engravings along the escarpment adjacent to the jetty. The carvings were executed by people staying at the quarantine station, and cover an extensive period that stretched from the early nineteenth century to the mid twentieth century. Some were executed by stonemasons and sculptors and show a high degree of skill. More carvings are located at the rock formation known as Old Man's Hat.

Тарих

Карантиндік станция негізінен еркін және сотталған еуропалықтардың көші-қоны арқылы аурулардың тасымалдану қаупін реттеу және сауда кемелерінің келуін бақылау үшін құрылды. Карантин қажеттілігі мен теңіз арқылы жүзеге асырылатын көші-қон ағыны арасында тығыз байланыс болды, ал 1830 жылдардан бастап Карантиндік станцияның дамуы иммиграциялық саясат пен тәжірибедегі өзгерістермен қатар жүрді. Басқа бір маңызды фактор – өте сезімтал болып табылатын кеме индустриясына кедергі келтірмеу қажеттілігі болды, ал одан бұрын – Сириус шығанағындағы жағдай. 1877 жылдың басында кеме корпусы ауруханалық кемеге айналдырылып, 1877 жылдың қаңтарында пайдалануға берілді. 1881-1882 жылдардағы шешек эпидемиясы кезінде жағдайдың нашарлауына байланысты 1884 жылы «Фаравей» кемесі Морт догында жаңартылып, екі бөлімшелі және 100 төсектік жүзбелі ауруханаға айналдырылды. Осыдан кейін кеме ресми түрде «Жүзбелі карантиндік аурухана» деп аталды. Бу кемелерінің көбейгеніне байланысты, карантин кешігулерден туындаған кемелер кестесіне кедергі келтірудің құны артты. 1870 жылдары бу кемесін ұстау бір күнге 20 фунт стерлингтен 300 фунтқа дейін шығын әкелуі мүмкін еді, ал кеме агенттері мен иелері Австралияның карантиндік ережелерді тоқтатуда Ұлыбританияның үлгісін неге ұстанбағанын түсіне алмады. Осыған жауап ретінде 1882 жылдан бастап тексерулердегі кешігулерді азайту үшін Денсаулық сақтау жөніндегі көмекші офицер Уотсон шығанағында орналастырылды. Кеме иелері қауымдастығы карантиндік станцияда азиялықтарға арналған жатақтарды ұсынуды, ондағы сумен жабдықтауды жақсартуды, карантинге алынған кемелерге жабдықтарды жеткізу үшін буды пайдалануды және карантинге алынған кемелердің капитандарына арналған нұсқауларды басып шығаруды сұрады.11 Карантинді тоқтату мәселесі 1882 жылы қайта көтерілді, ал жаңа Денсаулық сақтау офицері К.Х. Маккеллар бұл мәселе бойынша жасаған баяндамасында бұл ұсынысты қабылдамады және континентке жеткен жұқтырған кемелерді анықтау және дезинфекциялау үшін карантиндік күш-жігерді біріктіруді ұсынды, осы мақсатта Бейсенбі аралы және Олбани сияқты жерлер пайдаланылуы керек, тек Сиднейге жеткенде емес. Маккеллар сондай-ақ станцияны жаңартуды, жеңіл трамвайды, жаңа су қоймасын, кемежайдағы дезинфекциялау жабдықтарын жақсартуды, жақсы аурухананы, жаңа жатақтарды және карантиндік аймақтарды бөлу үшін қоршауларды орнатуды ұсынды. Бұл ұсыныстардың көпшілігі орындалды және кейбір ғимараттар бүгінгі күнге дейін сақталған.

The Quarantine Station was established primarily to regulate the risk of disease importation through the migration of free and convict Europeans, and the arrival of merchant shipping. There was always a close link between the requirement for quarantine and the ebb and flow of sea borne immigration; and the growth of the Quarantine Station from the 1830s parallels the changes in immigration policy and practice. The other major influence was the imperative to limit disruption to the increasingly commercially sensitive shipping industry. and before that at Sirius Cove. The ship hulk had been converted to a hospital ship by the beginning of 1877, and was already in use during January 1877. Largely as a result of poor outcomes during the 1881 1882 smallpox epidemic, in 1884, Faraway was upgraded, at Mort's Dock, to a more suitable floating hospital with two wards and 100 beds. The ship was thereafter officially known as the Floating Quarantine Hospital. As steam navigation became more common, the costs of delays to shipping schedules by quarantine became more pressing. By the 1870s the detention of a steamer could cost from £20 to £300 per day, and shipping agents and owners could not see why Australia was not following Britain's lead in abandoning quarantine regulations. In response the Assistant Health Officer was based at Watson's Bay from 1882, to reduce delays in inspection. The Shipping Owner's Association also requested the provision of Asiatic accommodation at the Quarantine Station, a better supply of water there, the supply of a steam launch to take supplies to the quarantined ships, and printed instructions for Captains of quarantined vessels.11 The issue of abandoning quarantine was raised again in 1882, and in his report on the issue the new Health Officer, C. H. Mackellar, dismissed the suggestion and suggested a federation of quarantine efforts, to detect and cleanse infected ships as they reached the continent at places such as Thursday Island and Albany, not just as they reached Sydney. Mackellar also recommended the upgrade of the Station, with the introduction of a light tram, a new reservoir, improved cleansing facilities at the wharf, a better hospital, new accommodation, and picket fences to delineate zones in the quarantine. Most of these suggestions were acted on, and some of the buildings survive.

Еуропалық/Азиялық мәдени мұра

Солтүстік бас Сидней портының кіреберісінде орналасқан. Ол теңіз деңгейінен жоғары көтерілген алып құмтас тіктеуі. Еуропалықтар қоныстанған кезде Солтүстік бас материкпен байланысы тек тар құм тілшесі арқылы болды, ол порты мен теңізді бөліп тұрды. Солтүстік бас суреттеріндегі ерте бейнелер шығыс жағалауындағы биік тіктеулерден басталып, батысқа қарай, порттың тыныш суларына қарай төмендейтін жердің күрделі бейнесін көрсетеді. Бүгінде Норт-Хед Манли түбегінің табиғи жалғасы сияқты көрінеді, себебі қазіргі Манли аумағындағы төмен жатқан жерлерге орташа биіктіктегі ғимараттар салынды және сол қалалық құрылыс арқылы жапырақтар өсті. Карантин станциясы Солтүстік бас батыс жағында, Карантин жағажайына қарап орналасқан табиғи амфитеатрдың ішінде жайғасқан. Бұл жер бастапқыда жағажайдың радиусымен белгіленген барлық аумақ ретінде тағайындалған. Аймақтың солтүстік, оңтүстік және шығыс жақтарында бұталы жерлер, ал батыс жағында порт шектесіп жатыр. Осы жерде 2015 жылы түлкі шабуыл жасап, 27 пингвиннің өліміне себеп болды, осылайша олардың саны азайды. Колония Солтүстік бастан Мэнли портына дейін созылады.

Мұра тізімі

Солтүстік бас карантиндік станциясының зерттеу аймағы Солтүстік бас түбегінің ажырамас бөлігі болып табылады. NHQS-тің аборигендік және табиғи құндылықтары жарым аралдың толық аумағымен байланысты; ал еуропалық/азиялық мәдени құндылықтары жарым аралдың көп бөлігіне таралады, себебі бұл аймақ бұрын карантиндік резерват болған. Аймақ Сиднейдің аборигендердің қоныстануынан бастап, еуропалықтардың келуіне дейін және бүгінгі ландшафтқа дейінгі эволюциясын көрсететін мәдени және табиғи әртүрлілік ортасы болып табылады, көптеген әлеуметтік, тарихи, демалыс, экологиялық және білім беру құндылықтарын ұсынады. Басшылар Порт-Джексон мен Сидней портына, сондай-ақ қалаға қарайтын қаланың есімдік бейнесін сақтайды. Солтүстік бас аймағының аборигендік мұрасының құндылықтары осы жердің маңызды бөлігін құрайды. Континенттің әртүрлі аймандарынан келген көптеген аборигендік дәстүрлер олардың табиғи және мәдени ортасын құру мен өзара байланысын көрсетеді; Сидней портын осындай шығармашылық кезеңнің нәтижесі деп қарастыруға болады. Аборигендер қазіргі жағалау сызығы қалыптасудан мыңдаған жылдар бұрын Сидней бассейнінде болған және Порт-Джексон мен Сидней портының бай және күрделі ортасының қалыптасуын өз көздерімен көрген. Солтүстік бас аймағы, Сидней порты ұлттық паркін құрайтын басқа аймақтармен бірге, аборигендік мұра құндылықтарын сақтайды, бұл физикалық орта едәуір толыққанды күйде, бірақ Сиднейдің маңызды қалалық ортасына енген. Ұлттық деңгейде Порт-Джексон аймағы, Солтүстік бас қоса, аборигендер мен британдық зерттеушілер мен отарлаушылар арасындағы ең алғашқы және маңызды қарым-қатынастардың орын алған жері немесе фоны болды. NHQS-те сақталған археологиялық орындар аборигендердің тарихы мен байланыс тарихын бейнелейді. Басшылар "жаңа" австралиялықтар үшін жаңа және жақсы өмірдің символы болғандай, көптеген аборигендер үшін олар жоғалту мен құқықтарынан айырылудың символы болып табылады. Аборигендердің қоныстанған жерлеріне қатысты 40-тан астам жазбада дәлелдер бар. Аймақтағы жалғыз бұзылмаған, өсімдік жабыны бар биік құмды төбелердің бірі – Солтүстік бас аймағындағы құмдық төбелерде одан да көп ақпарат болуы мүмкін. Солтүстік бас аймағында сирек және жойылып бара жатқан флора мен фауна түрлері қорғалады. Жеке қарастырылғанда немесе Солтүстік бас аймағының бір бөлігі ретінде қарастырылғанда, карантиндік станция аймағы Жаңа Оңтүстік Уэльстің табиғи мұрасының маңызды геологиялық және биологиялық әртүрлілік компоненттерін қамтиды. Станция мықты тау жыныстарының және ондаған мың жылдар бұрын теңіз деңгейінің өзгеруімен байланысты эрозияның әсерінен пайда болған оқшауланған жартасты аралдық кешенде орналасқан. Жазық жер Плейстоценнің биік құмды төбелерімен шектеледі, олар да станция кешенінің ішінде кездеседі. Табиғи биологиялық әртүрлілік оқшауланған, қалдық және ажыратылған қауымдастықтардан, популяциялардан және түрлерден тұрады, олардың алтауы 1995 жылғы Қауіпке ұшыраған түрлерді қорғау туралы заңда (NSW) тіркелген. Қауіпке ұшыраған өсімдік түрлеріне қоса, 109 өсімдік тұқымдастығына жататын 450-ден астам тамырлы өсімдіктер мен папоротниктер түрлері бар. Бұл генетикалық әртүрліліктің деңгейі ерекше және ғылыми тұрғыдан маңызды. Кішкентай пингвиннің жойылып бара жатқан популяциясы, Жаңа Оңтүстік Уэльс материгінде көбейетін осы түрдің жалғыз популяциясы ретінде маңызды. Бұл популяцияның әлемдегі ең жұқ жүретін сауда портының бірінде өмір сүруіне мүмкіндік берген ерекшеліктері ғылыми зерттеу үшін маңызды. Ұзақ мұрынды бандикуттың жойылып бара жатқан популяциясы бұрын Сидней аймағында кең таралған түрдің қалдық популяциясы ретінде ғылыми тұрғыдан маңызды. Камфилдс Стрингбаркінің қалған ағаштары осы осал түрдің жалпы генетикалық ресурсының маңызды бөлігін құрайды.

The North Head Quarantine Station Study Area is an integral element of the North Head peninsula. The Aboriginal and Natural values of the NHQS relate to the peninsula as a whole; and the European/Asian cultural values relate to the most of the peninsula, for the whole area was once Quarantine Reserve. The area represents a place of cultural and natural diversity reflecting the evolution of Sydney from Aboriginal occupation through European settlement to the landscape of today, representing many social, historic, recreational, environmental and educational values. The Heads maintain an iconic presence to the city as the gateway to Port Jackson and Sydney Harbour, and the city. The Aboriginal heritage values of the North Head area are an intrinsic part of the significance of the place. Numerous Aboriginal traditions from various parts of the continent refer to and intermesh the creation of their natural and cultural environment; Sydney Harbour can be seen as the outcome of such a creative period. Aborigines were demonstrably present in the Sydney Basin many thousands of years before the present coastline was formed and would have experienced the actual creation of Port Jackson and Sydney Harbour with its rich and complex environment. The North Head area along with the other areas that form Sydney Harbour National Park retain Aboriginal heritage values in a physical setting that is substantially intact although embedded in the important urban setting of Sydney. On a national scale, the Port Jackson environment, including North Head, formed the scene of or backdrop for some of the earliest and formative interaction between Aborigines and the British explorers and settlers. Archaeological sites remnant at NHQS are seen as symbolising Aboriginal prehistory and contact history. Just as the Heads became a symbol to "New" Australians of a possible new and better life, they are seen by many Aborigines as a symbol of their loss and disenfranchisement. Evidence of Aboriginal occupation is evident in more than forty recorded sites. An exceptional wealth of further information may be contained in the archaeology of the place and in particular in the Pleistocene sand dunes; the only undisturbed, vegetated high level sand dunes in the Sydney region. Rare and endangered species of flora and fauna are refuged at the place and in the wider area of North Head. Considered alone or ecologically as part of North Head, the Quarantine Station area includes significant geodiversity and biodiversity components of the natural heritage of New South Wales. The Station is situated on an isolated cliff bound tied island complex formed by the interaction of strong bedrock and erosion associated with changes of sea level tens of thousands of years ago. The headland is capped by Pleistocene high level sand dunes which also occur within the Station complex. The natural biodiversity consists of isolated, remnant and disjunct communities, populations and species, six of which are scheduled on the Threatened Species Conservation Act [NSW] 1995. In addition to the threatened plant species there are over 450 other species of vascular plants and ferns representing 109 plant families. This level of genetic diversity is remarkable and scientifically important. The endangered population of Little Penguin is significant as the only population of this species which breeds on the mainland of NSW. The characteristics which have enabled this population to persist in one of the busiest commercial harbours in the world are important for scientific study. The endangered population of Long nosed Bandicoot is also scientifically important as a remnant population of a specie which was formerly common and widespread in the Sydney region. The few remaining trees of Camfields Stringybark are a significant component of the entire genetic resource of this vulnerable species.