Кіріспе
Американдық экономист (1952 жылы туған)
Барри Джулиан Айхенгрин (1952 жылы туған) – американдық экономист және экономикалық тарихшы, Калифорния университетінің Берклидегі Джордж С. Парди және Хелен Н. Парди экономика және саясаттану профессоры, ол 1987 жылдан бері оқытумен айналысып келеді. Айхенгрин Ұлттық экономикалық зерттеулер бюросының ғылыми қызметкері және Экономикалық саясатты зерттеу орталығының ғылыми қызметкері. Айхенгриннің анасы Люсиль Айхенгрин – Холокосттан аман қалған жазушы.
Мансап
Айхенгрин халықаралық валюталық және қаржы жүйесінің тарихы мен қазіргі жұмыс істеуі туралы зерттеулер жүргізді және кеңінен жариялады. Ол 1974 жылы Санта-Крус университетін бакалавр дәрежесімен бітірді, ал Нью-Хейвендегі Йель университетінде экономика магистрі, экономика бойынша философия магистрі, тарих магистрі және экономика ғылымдарының докторы ғылыми дәрежелерін алды. 1997 және 1998 жылдары ол Халықаралық валюта қорының аға саяси кеңесшісі болды, бірақ кейіннен ХВҚ-ны сынады. 1997 жылы ол Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды.
Зерттеу
Оның ең танымал еңбегі – "Алтын шынжырлар: алтын стандарты және Ұлы депрессия" (1919–1939), Oxford University Press, 1992 жылғы кітабы. Ұлы депрессия туралы өзінің кітабында Бен Бернанке Айхенгриннің тезисін былай қорытындылады: Әлемдік депрессияның тікелей себебі – құрылымдық кемшіліктері мен тиімсіз басқарылған халықаралық алтын стандарты. Федералдық резервтің АҚШ акция нарығының өрбуін тежеу қалауы сияқты бірқатар себептерге байланысты, 1920 жылдардың соңында бірнеше ірі елдерде ақша-кредит саясаты тартылуға бет бұрды, бұл алтын стандарт арқылы бүкіл әлемге тарады. Бастапқыда жеңіл дефляциялық процесс 1931 жылғы банк және валюта дағдарыстары халықаралық "алтынға талас" тудырғанда қарбаласқа айналды. Алтынға ие елдердің (АҚШ және Франция) алтын ағынын тоқтату, шетелдік валюталық резервтерді алтынмен алмастыру және коммерциялық банктерге шабуылдардың салдарынан ақшаның алтынмен қамтамасыз етілуі артып, ұлттық ақша ұсынысы күрт төмендеді. Ақша-кредиттің тартылуы бағаның, өндірістің және жұмыспен қамтудың төмендеуімен тікелей байланысты болды. Принцип бойынша, тиімді халықаралық ынтымақтастық алтын стандарт шектеулеріне қарамастан, бүкіл әлем бойынша ақшалай кеңеюге мүмкіндік берген болар еді, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыстың өтемақылары мен соғыс борыштары, сондай-ақ Федералдық резервтің оқшаулығы мен тәжірибесінің жетіспеуі, басқа факторлармен қатар, мұндай нәтижеге жол бермеді. Нәтижесінде, жекелеген елдер дефляциялық құйыннан тек алтын стандартын бір жақты түрде тастап, ішкі ақша тұрақтылығын қалпына келтіру арқылы ғана шыға алды, бұл процесс Франция мен басқа да алтын блогы елдері 1936 жылы алтыннан бас тартқанға дейін тоқтап, үйлесімсіз түрде созылды. Айхенгриннің осы көзқарасын қолдайтын негізгі дәлел – алтын стандартын ертерек тастаған елдердің экономикасы тез қалпына келгендігі. Оның соңғы кітаптары: "Жаһандық теңгерімсіздіктер және Бреттон Вудстың сабақтары" (MIT Press, 2006), "1945 жылдан бері Еуропа экономикасы" (Princeton University Press, 2007), "Асықша басымдық: Доллардың өркендеуі мен құлдырауы және халықаралық валюта жүйесінің болашағы" (Oxford University Press, 2011), "Халықшылдық құмарлық: Заманауи дәуірдегі экономикалық наразылық және саяси реакция" (Oxford University Press, 2018) және "Мемлекеттік борышты қорғау" (Oxford University Press, 2021). Оның ең көп сілтемеленген мақаласы – Баюми мен Айхенгриннің "Еуропалық валюталық біріктірудің таң қалдыратын аспектілері" (1993) атты еңбегі, онда Еуропалық Одақ АҚШ-қа қарағанда Бірыңғай валюталық аймақ ретінде кем жарамды екені айтылды. Бұл диагноз 2011 жылы сыртқы шоктар еуроаймақ дағдарысын тудырғанда расталды. Ол 2010–2011 жылдары Экономикалық тарих қауымдастығының президенті болды. Бұдан басқа, ол Халықаралық басқару инновациялары орталығының штаттан тыс аға ғылыми қызметкері және 2003 жылдан бері Project Syndicate-ке тұрақты үлес қосушы. 2008–2020 жылдары Беллажио тобының координаторы болды.
[T]he proximate cause of the world depression was a structurally flawed and poorly managed international gold standard For a variety of reasons, including among others a desire of the Federal Reserve to curb the US stock market boom, monetary policy in several major countries turned contractionary in the late 1920s—a contraction that was transmitted worldwide by the gold standard. What was initially a mild deflationary process began to snowball when the banking and currency crises of 1931 instigated an international "scramble for gold". Sterilization of gold inflows by surplus countries [the USA and France], substitution of gold for foreign exchange reserves, and runs on commercial banks all led to increases in the gold backing of money, and consequently to sharp unintended declines in national money supplies. Monetary contractions in turn were strongly associated with falling prices, output and employment. Effective international cooperation could in principle have permitted a worldwide monetary expansion despite gold standard constraints, but disputes over World War I reparations and war debts, and the insularity and inexperience of the Federal Reserve, among other factors, prevented this outcome. As a result, individual countries were able to escape the deflationary vortex only by unilaterally abandoning the gold standard and re establishing domestic monetary stability, a process that dragged on in a halting and uncoordinated manner until France and the other Gold Bloc countries finally left gold in 1936. The main evidence Eichengreen adduces in support of this view is the fact that countries that abandoned the gold standard earlier saw their economies recover more quickly. His recent books include Global Imbalances and the Lessons of Bretton Woods (MIT Press 2006), The European Economy Since 1945 (Princeton University Press 2007), Exorbitant Privilege: The Rise and Fall of the Dollar and the Future of the International Monetary System (Oxford University Press 2011), The Populist Temptation: Economic Grievance and Political Reaction in the Modern Era (Oxford University Press 2018), and In Defense of Public Debt (Oxford University Press 2021). His most cited paper is Bayoumi and Eichengreen "Shocking Aspects of European Monetary Unification" (1993) which argued that the European Union was less suitable as a Single Currency Area than the United States. This diagnosis was confirmed in 2011 when external shocks caused the Eurozone Crisis. He has been President of the Economic History Association (2010–2011). In addition to this, he is a non resident Senior Fellow at the Centre for International Governance Innovation and a regular contributor to Project Syndicate since 2003. He was convener of the Bellagio Group from 2008 2020.