Кіріспе

Американдық джаз кларнетист, композитор және саксофонист Роберт Сейдж Уилбер (15 наурыз, 1928 – 4 тамыз, 2019) – американдық джаз кларнетист, саксофонист және топ жетекшісі. Оның репертуары джаздың кең спектрін қамтиды, бірақ Уилбер классикалық стильдердің жақтаушысы болды және өмірі бойы дәстүрлі джаз туындыларын заманауи түрде ұсынуға ұмтылды. 1950-1960 жылдары ол Бобби Хакетт, Бенни Гудман, Сидни Бечет, Джек Тигарден және Эдди Кондон сияқты көптеген белгілі джаз лидерлерімен бірге орындады. 1960 жылдардың соңында ол әлемдегі ең ұлы джаз тобының, ал 1970 жылдардың басында кең танымал болған Soprano Summit тобының негізгі мүшесі болды. 1970 жылдардың аяғында ол Bechet Legacy Band тобын құрды. Уилбер джаз білімін тарату ісіне белсенді қатысты, Смитсонов джаз репертуарлық ансамблінің директоры қызметін атқарды. Ол "Коттон клубы" сияқты фильмдерге музыка жазды. "Музыка жеткіліксіз болды" атты автобиографиясында ол балалық шағы, 1946 жылы ұстазы Сидни Бечетпен танысуы және 1950-1960 жылдардағы музыкант ретіндегі күресі туралы айтады. 2019 жылы 91 жасында дүние салды.

Ерте өмір

Роберт Сейдж Уилбер, "тамаша сопрано саксофонист, классикалық кларнетист, дарынды әндер жазушы және композитор, сондай-ақ джаз дәстүрін сақтаушы және дамытушы" ретінде танымал, 1928 жылдың 15 наурызында Нью-Йорк қаласында дүниеге келді. Ол үш жасында әкесі Дьюк Эллингтонның "Mood Indigo" әнінің жазбасын әкелген кезде джазға қызығушылық таныта бастады. 1935 жылы отбасы Нью-Йорк штатының Скарсдейл атты бай маңына көшіп кетті. Он үш жасында Уилбер алғашқы ұстазы Уиллард Бриггстен кларнетті формальды түрде оқуға кірісті. Уилбер сол дәуірдегі ең жақсы дәстүрлі джаз музыканттарымен жұмыс істеді, олардың ішінде Маггси Спаньер, Бейби Доддс, Дэнни Баркер, Бад Фримен, Пи Уи Рассел, Джордж Уеттинг, Джимми Макпартленд, Уайлд Билл Дэвисон және Джеймс П. Джонсон болды.

Беше кездесуі

Сидни Беше Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңнің ең талантты және ықпалды музыканттарының бірі болды, және көптеген адамдар оны өз заманының ең үздік кларнетшісі деп есептейді. Бірақ, Бешенің негізгі аспабы соңында сопрано саксофон болды. 1944 жылы Уилбер Бешенің музыкасына ғашық болды, және сол жылы, Уилбер он алтыға толғанда, Мезз Меззроу арқылы Бешемен танысты. Ол Бруклиндегі Бешенің үйінде шәкіртке орын бос екенін біліп, Бешенің шәкірті болды. 1945 жылдың көктемінде ол Бешеден кларнет пен сопрано саксофонды бірге оқыды, және бірнеше ай бойы Бешемен бірге тұрды. Ол жиі Джимми Райанның клубында Бешемен бірге музыка ойнады, және олар көбінесе дуэттер орындады. 1948 жылы Беше Уилберді өзі болмағанда, Францияның Ницца қаласында өткен алғашқы джаз фестивалінде өнер көрсету үшін жіберді.

Бостон дәуірі

1948 жылы Уилбер Бостон қаласындағы Савой кафесінде үзіліс кезінде ойнау үшін трио құрды. Трионаң дәстүрлі Жаңа Орлеан стиліндегі джазды (диксиленд) орындады. Кейін Уилбер тоқты секстетке дейін кеңейтіп, басты орындаушы ретінде: Боб Уилбер және Диксиленд тобы деп танылды. Бұл топқа Уилбер кларнет пен сопрано саксофонда, Генри Гудвин трубада, Джимми Арчи тромбонда, Дик Уэллсстоуд фортепианода, Джонни Филдс бас-гитарада, ал Томми Бенфорд барабанда орындады. Уилбер Бостонда көптеген жанкүйерлер жинады және Савойдегі концерт 1949 жылдың көп бөлігінде жалғасты. Савой арқасында 1950 жылға дейін Нью-Йорк қаласында, әсіресе Джимми Райан клубында және Стьювесант қонақүйінде ойнауға қосымша мүмкіндіктер туды. Боб Уилбер 2017 жылға дейін табанды түрде ойнап келді.