Бенгалуру қаласының инфрақұрылымы және даму тарихы

Кіріспе

Бангалордың инфрақұрылымының аспектілері

Бангалор – Үндістанның Карнатака штатының астанасы және ең ірі қаласы. Бұл Үндістанның үшінші ірі қаласы және бесінші ірі мегаполисі. Қазіргі Бенгалуру 1537 жылы Виджаянагара империясының вассалы Кемпе Гоуда құрған. Кемпе Гоуда қазіргі Бенгалуру қаласының маңында саз бекініс салған. 1831 жылы қала Бангалор кантонментінің құрылуымен Британдық Радж құрамына енген. Британдықтар қаланың билігін Майсур патшасына қайтарған, бірақ кантонментке қатысты билікті өздерінде қалдырған. Сондықтан Бенгалуру негізінен егіз қалаға айналды, оның азаматтық және инфрақұрылымдық дамуы еуропалық жоспарлау стиліне сәйкес болды. 1947 жылы Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін көп жылдар бойы Бенгалуру B 1 статусына ие болды және Үндістанның "4 ірі мегаполисінің" бірі деп есептелмеді. Қаланың бағдарламалық қамтамасыз ету экспортына ең көп үлес қосатын ақпараттық технологиялардың өсуі, Үндістанның астанасы Нью-Делиден кейін екінші орындағы он жылдық өсімге алып келді. Алайда, қаланың жолдары Бенгалурдағы жылдық орташа 8% өсетін көлік ағынына лайықталмаған. Бұл қалада ауыр қозғалыс және кептелістерге әкеледі. Шетелден келген қонақтар көбінесе инфрақұрылымның жай-күйіне таңғалады. Әсіресе, муссон маусымында жол жүру қиындыққа толы. Нашар инфрақұрылым және жетілдірілген қоғамдық көлік желісінің болмауы қалада орташа жол жүру уақытының әлемдегі ең ұзақтарының біріне әкеп соқты.

Қалаларды ерте жоспарлау және инфрақұрылым

Кемпе Гоуда I салған қамалдың ішінде қала Чикпете, Додпете және Балепете сияқты петелерге немесе аудандарға бөлінді, әр аймақ әртүрлі шеберлер мен саудагерлерге арналған. Қаладағы базарлар қамтамасыз етілетін тауарлар мен көрсетілетін қызметтердің түріне қарай бөлінді. Аральпете, Аккипете, Рагипете, Балепете және Тарагупете түрлі тауарлар сатса, Кумбарпете, Гангинарпете, Упарпете, Нагартарапете қызметтерге қызмет көрсетті. Қамал ішіндегі қалада екі негізгі көше болды: Чикпете көшесі мен Додпете көшесі. Чикпете көшесі шығыстан батысқа, ал Додпете көшесі солтүстіктен оңтүстікке қарай созылды. Олардың қиылысы қаланың орталық бөлігін құрады – Додпете алаңы. Қамал ішіндегі қала тоғыз қақпамен қоршалған. Қамалдың төрт негізгі қақпасы: Халасуру (шығыс), Сондекоппа (батыс), Елаханка (солтүстік) және Анекал (оңтүстік) болды. Кемпе Гоуда қала ішінде аграхара деп аталатын храмдар мен тұрғын үйлер салуға ынталандырды. Кемпе Гоуда I сумен қамтамасыз ету үшін құрғақ жерге көлдер салуға рұқсат берді. Қаланың тұрғын аудандары Кеме Гоуда II тұсында дамыды, ол Бангалордың шекарасын белгілеу үшін төрт мұнара салды. Бұл мұнаралар қазіргі Лал Баг, Кемпанбуди көлі, Ульсур көлі және Рамана Махарши ашрамының жанында орналасқан. 1758 жылы Бангалор Майсур армиясының бас қолбасшысы Хайдер Әлиге жағагир ретінде берілді. Хайдер Әли қамалдың Дели және Майсур қақпаларын салып, оны тас қабырғалармен нығайтты. Лал Баг ботаникалық бақшасы Хайдер Әли мен оның ұлы Типу Сұлтан тұсында қалада құрылды. 1799 жылы төртінші англо-майсур соғысынан кейін британдықтар басып алған Бангалор Британдық Радждың билігіне көшті. Майсур диуаны Пурная 1799-1811 жылдар аралығында Бангалордың инфрақұрылымын дамытуға үлес қосты. Ол қамал ішіндегі храмды жаңартып, Туласи Тотада саяхатшылар үшін үй салды. Британдықтар 1831 жылы гарнизонын Шрирангапатнадан Бангалорға көшіріп, Бангалор кантонментін құрды. Қаланың басқарушы лауазымындағы офицер Хузур Ширастедар деп аталды. 1834-1861 жылдар аралығында қала комиссары болған сэр Марк Куббон каннада тілін ресми тіл ретінде енгізуге және жолдар мен көпірлер салуға, сондай-ақ қалада телеграф жүйесін орнатуға жауапты болды. Бүгінгі күні М.Г. Роуд деп аталатын Оңтүстік Парад, барлар мен мейрамханалармен әсемделген сәнді аймаққа айналды. «Бангалор: Үнді қаласының көріністері» атты кітабында М.Н. Шринивас, кантонмент маңындағы азаматтық аудандарда тар, ирек жолдардың ретсіз дамуына себеп болған нәрсе, британдықтардың осы аудандардың дамуын елемеуі болды, себебі олар әдетте еуропалық емес жұмысшыларға арналған еді. Куббонның нұсқауымен Бангалор мен Жоларпет арасындағы алғашқы теміржол желісі 1864 жылы салынды. Оның ізбасары Левин Бентам Боуринг (1862-1870) қалада алғашқы ұйымдастырылған құқық қорғау бөлімшелерін, сондай-ақ канализация жүйесін және Сауалнама және қоныстану бөлімін құрды. 1862 жылы 1850 жылғы XXVI заң бойынша Бангалор қалалық муниципалитеті құрылды. Екі еуропалық, төрт жергілікті және екі ресми емес лауазымды қызметкерлерден тұратын муниципалитет кеңесі қаладағы санитарияны жақсарту мәселелерін талқылау үшін екі апта сайын жиналатын. Муниципалитеттің құзырына Балепет, Манавартпет және Халсурпет кірді. Муниципалитеттің алғашқы жобасы – ескі Бангалор бекінісінің қорғандары айналасында ор салу болды. 1866 жылы қала әкімдігі негізгі көшелерге керосин шамдарын орнатты. 1862 жылы Бангалор кантонментінде 37 509 рупиймен қатарлас муниципалитет құрылды. Кантонмент муниципалитетінің құзырына Үлсур бөлімі, Оңтүстік бөлімі, Шығыс Бас Базар бөлімі, Батыс Бас Базар бөлімі, Кливленд Таун бөлімі және Жоғары жер бөлімі кірді. Бангалор қаласы мен Кантонменттің бөлек муниципалдық органдары болғанымен, екеуі де Бангалор қалалық муниципалитетінің төрағасына есеп берді. Муниципалдық органдар құрылғанға қарамастан, қаладағы азаматтық инфрақұрылым айтарлықтай жақсармады. Қалада 3 метр тереңдігінде және 2 метр ені бар ашық каналдар көп болды. Қалалық әкімдіктің мердігерлері ауыл шаруаларын қоқысты жоюға жұмсады, олар оны тыңайтқыш ретінде пайдаланды. Бұл келісімнің тиімділігі егіншілік маусымында өте төмен болды. 10-нан астам жұмысшыны жұмысқа алған құрылыс мердігерлері өздері үшін латринаны ұстап, күнделікті тазалауға міндетті болды. 1897-98 жылдардағы бубондық оба санитария мен денсаулық сақтау жағдайларын жақсартуға үлкен әсер етті. Ауруға қарсы шараларды үйлестіруге көмектесу үшін телефон желілері тартылды. Эпидемияның таралуын болдырмау үшін бірнеше санитарлық емес үйлер бұзылды, ал бұзу жұмыстарын орындауға жеткілікті адам болмағандықтан, орталық түрмеден сотталғандар шақырылды. 1892 жылы қалада Батыс кеңейтім құрылды, ал 30 фут (9 метр) х 108 фут (33 метр) өлшемді учаскелер аудандық қауымдастықтар бойынша сатылды. Бұл кеңейтім кейіннен Чамараджендрапет деп аталды. Қаланың солтүстігінде Диван Шешадри Айер атынан Шешадрипурам деп аталған ұқсас кеңейтім құрылды. Қаланы тыңғырықтан құтқару үшін Маллесварам және Басаванагуди есімді екі жаңа кеңейтім құрылды. Осы кезеңде қаланың жаңа аудандары мен бөлімдерін байланыстыратын жаңа жолдар салынды. Екі жағынан ағаштармен көмкерілген Авеню Роуд қаланың сауда орталығы болды. Майсур жолына тікелей салақ болып табылатын Б.В.К. Айенгар жолы салынды. К.Р. нарығының жанындағы күміс мерейтой паркі Майсур патшасы Кришнараджа Водеяр IV-нің таққа отыруының күміс мерейтойын атап өту үшін салынды. Парктің бір жағындағы жол Күміс мерейтой жолы, ал екінші жағындағы жол Нарасимхаража жолы деп аталды. Ананд Рао даңғылы Майсур диуанының құрметіне, ал Саджан Рао даңғылы қайырымдылықпен айналысқан адамның құрметіне аталды. 1948 жылдың тамызында Үндістанның генерал-губернаторы С. Раджагопалачари Майсур патшалығының соңғы билеушісі Джаячамраджендра Водеярдың құрметіне аталған Джаянагар кеңейтімін ашты. 1949 жылдың 3 шілдесінде Майсур махараджы қаланың индустриалды аймағы Раджаджинагарды ашты. 1905 жылы Бангалор Үндістанда электрленген алғашқы қала болды, оған Шиванасамдрадағы гидроэлектростанция қуат берді.

Within the fort built by Kempe Gowda I, the town was divided into petes or localities such as Chikpete, Dodpete and Balepete, with each area intended for different artisans and tradesman. Markets within the town were divided by the nature of the provisions supplied and services rendered – Aralpete, Akkipete, Ragipete, Balepete and Taragupete sold various provisions while Kumbarpete, Ganginarpete, Upparpete, Nagartharapete catered to services. The town within the fort had two main streets – Chikpete street and Dodpete street. Chikpete street ran east–west and Dodpete street ran north–south. Their intersection formed the heart of the town – Dodpete square. The town within the fort was cordoned by nine gates. The four main gates of the fort were Halasuru (east), Sondekoppa (west), Yelahanka (north) and Anekal (south). Kempe Gowda encouraged the construction of temples and residential areas, known as agraharas within the town. Kempe Gowda I sanctioned the construction of lakes within the landlocked city, to provide for a source of water supply. The city's residential areas further developed under Kempe Gowda II, who built four towers to demarcate Bangalore's boundaries. These towers in the modern localities of Lal Bagh, Kempambudhi Tank, Ulsoor lake, and the vicinity of Ramana Maharshi Ashram. In 1758, Bangalore was given as a jahagir to Haider Ali, Commander in chief of the Mysore army. Haider Ali built the Delhi and Mysore gates of the fort and further strengthened it with stone walls. The Lal Bagh botanical garden was established in the city during the reigns of Haider Ali and his son, Tipu Sultan. Captured by the British after the Fourth Anglo Mysore War in 1799, Bangalore fell into the dominion of the British Raj. The Diwan of Mysore, Poornaiah, contributed to the development of Bangalore's infrastructure between 1799 and 1811 CE. He renovated the temple inside the fort and built a choultry for travellers in Tulasi Thota. The British moved their garrison from Srirangapatna to Bangalore in 1831, establishing the Bangalore Cantonment. The officer in charge of the city was known as Huzoor Shirastedar. Sir Mark Cubbon, commissioner of the city from 1834 to 1861, was responsible for introducing Kannada as the official language and for sanctioning the construction of roads and bridges, as well as setting up the telegraph system in the city. The South Parade, today known as M. G. Road, became a fashionable area with bars, and restaurants. In his book Bangalore: Scenes from an Indian City, M. N. Srinivas opines that the reasons leading to the haphazard development of narrow, winding roads around the civilian areas around the cantonment was because the British chose to ignore the development of these areas, which were normally reserved for non European labourers. The first railway lines between Bangalore and Jolarpet were laid in 1864 under the directives of Cubbon. His successor, Lewin Bentham Bowring (1862–1870) established the first organised law enforcement units in the city as well the sewerage system and the department of Survey and Settlement. In 1862, the Town Municipality of Bangalore was constituted under Act No. XXVI of 1850. The municipality board, comprising two European officials, four local officials and two non officials met biweekly to discuss matters on the city's sanitation and improvement. The jurisdiction of the municipality included Balepet, Manavarthpet and Halsurpet. The first project of the municipality was the construction of a moat around the ramparts of the old Bangalore fort. In 1866, the municipality installed kerosene lamps on principal streets. A parallel municipality was established in the Bangalore Cantonment in 1862 with Rs. 37,509. The jurisdiction of the cantonment municipality included the Ulsoor division, Southern division, East General Bazaar division, West General Bazaar division, Cleveland Town division and High Ground division. Though the Bangalore town and the Cantonment had separate municipal bodies, they both reported to the President of Bangalore Town Municipality. Despite the establishment of municipal bodies, civic infrastructure in the city did not see considerable improvement. Uncovered drains, some between 10 feet (3 m) deep by 6 feet (2 m) wide, were common in the town. Contractors of the municipality subordinated farmers for the removal of filth in the cantonment, which they in turn, used as manure. The efficacy of this agreement was minimal during agricultural seasons. Contractors engaged in building construction employing more than 10 labourers, were required to maintain a latrine for their use and clean it daily. The bubonic plague of 1897–98 had a dramatic effect on the improvements of sanitation and health facilities. Telephone lines were laid to help coordinate anti plague operations. To prevent the spread of the epidemic, several unsanitary houses were demolished, and with a lack of manpower to accomplish the demolitions, convicts from the Central Jail were requisitioned. In 1892, the Western extension was formed in the city and sites measuring 30 feet (9 m). by 108 feet (33 m). were sold, by community. This extension was later named Chamarajendrapet. A similar extension was formed in the north of the city, called Sheshadripuram, after Diwam Sheshadri Iyer. The relieve the city of congestion, two new extensions, Malleswaram and Basavanagudi were formed. New roads were constructed linking the new localities and wards of the city during this time. The Avenue Road, so called because of being lined by trees on either side, was the commercial hub of the city. The B. V. K. Iyengar Road was constructed as a direct tributary of the Mysore Road. The silver jubilee park near K. R. Market was laid to commemorate the silver jubilee of the accession of the king of Mysore, Krishnaraja Wodeyar IV in 1927. The road on one side of the park was named Silver Jubilee road and Narasimharaja Road on the other. Anand Rao Circle was laid in honour of the Mysore Diwan, while Sajjan Rao Circle was named after a philanthropist. In August 1948, the Governor General of India, C. Rajagopalachari inaugurated the Jayanagar extension, named after the last ruler of the Kingdom of Mysore, Jayachamrajendra Wodeyar. On 3 July 1949, the industrial suburb of the city was inaugurated by the Maharajah of Mysore and was named Rajajinagar. In 1905, Bangalore became the first city in India to be electrified, powered by the hydroelectric plant in Shivanasamudra.

Тәуелсіздік алғаннан кейінгі дамуы

1947 жылы Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін, кантонмент және Бангалор қаласының екі муниципалитеті Бангалор қалалық корпорациясы туралы LXIX (1949) заңымен біріктіріліп, қала үшін біртұтас муниципалитет құрылды – Бангалор қалалық корпорациясы (БКК). Жаңа корпорация 50 округтен және 75 кеңесшіден тұрды. БКК-ға ересектер сайлауы бойынша алғашқы сайлау 1950 жылдың желтоқсанында өтті, нәтижесінде Конгресс партиясының үміткері Р. Анантарамэн тәуелсіз Бангалордың тұңғыш мэрі болып сайланды. Қаланың өсуіне байланысты азаматтық органдардың қарқынды дамуына жол ашылды. 1976 жылғы BDA заңымен қалалық жақсарту тресті қайта құрылып, Бангалор даму басқармасы (BDA) құрылды, оның мақсаты – мегаполистің дұрыс жоспарлануын және дамуын қамтамасыз ету болды. Қазіргі Бангалор қалалық құрылымында әртүрлі "өсу полюстері" бар: базарлар – К.Р. Маркет, Маллешварам, Магади жолы, Улсур және т.б., коммерциялық орталықтар – Ганди базары, МГ жолы, Бригада жолы, Коммерциялық көшелер және т.б., өнеркәсіптік аудандар – Электроника қаласы, Bharat Electronics Limited және HAL құрылыстары, сондай-ақ әлеуметтік-экономикалық алғышарттар – ауруханалар (Маллия, Боуринг және Леди Курсон, Ванивилас) және діни және этникалық шоғырланған аудандар. Бангалор сумен жабдықтау және кәріз басқармасы (BWSSB) 1968 жылы қалаға су жеткізу және кәріз суларын шығару мақсатымен құрылды. 1957 жылы «Карнатака электр энергиясы» (КЭБ) басқармасы құрылды. 1980-1990 жылдардың ортасында түсімдердің төмендеуі Карнатака заң шығарушысын 1999 жылы Карнатака электр энергиясын реформалау туралы заң қабылдауға итермеледі, ол KEB-ді Карнатака электр беру корпорациясы (KPTCL) акционерлік қоғамына айналдырды, ал Бангалор бөлімінің таратуы Бангалор электр энергиясын жеткізу компаниясына (BESCOM) берілді, ол Бангалордың 2,1 миллион абонентіне қызмет көрсетеді. Халықтың өсуіне байланысты электр энергиясына деген қажеттілікті қамтамасыз ету үшін BESCOM қосымша 11 66/11 кВ подстанциясын іске қосуды жоспарлап отыр. 4000-нан астам тарату трансформаторлық пункттері қосылды. Бір зерттеу көрсеткендей, азаматтардың 94%-ы BESCOM-ның жұмысына қанағаттанған. Алайда, Бангалор тұрғын үйлерде және өнеркәсіптік нысандарда электр қуатының үзілісін ("жүктің түсуі") тәулігіне 2-4 сағатқа дейін бастан өткеріп тұрады, ал Ченнаи және Хайдарабад сияқты қалалар мұндай үзілістерден көбінесе босады. Бангалор қалалық көлік корпорациясы (BMTC) жеке сектордың инвестициясы арқылы Карнатака мемлекеттік автокөлік корпорациясынан бөлінді және 2001-2002 жылдары 267 миллион рупий (5,6 миллион АҚШ доллары) табыс тапты. 2001 жылғы мәліметтер бойынша компания 3000-ға жуық тұрақты және Pushpak автобустарын пайдаланады және күніне 2,8 миллион жолаушыға қызмет көрсетеді. Бангалор жұмыс тобы (BATF) – мемлекеттік-жекеменшік серіктестік кәсіпорны С.М. Кришна басшылығымен құрылды, ол BDA және BMP-мен бірлесіп азаматтық жақсарту және даму шараларын үйлестіруге бағытталған. BATF және басқа да азаматтық органдармен бірге 10 жол қиылысын және жолдарды жаңартуға және жақсартуға қатысты, соның ішінде Баннерхатта айналма жолы, жол ақысын төлеу пункті және әуежайдың ішкі айналма жолы. Майсур диуаны Сэр Мирза Исмаилдің басшылығымен 1940 жылдары Бангалор қаласында Хиндустан Аэронавтика Лимитед (HAL) мемлекеттік кәсіпорны құрылды, оның мақсаты – әскери ұшқыштарды зерттеу және дамыту. HAL сынақ ұшулары үшін әуежайды пайдаланды. Азаматтық авиация бас басқармасы (DGCA) HAL әуежайында сағаттық трафик пигінде 300 жолаушыны қабылдау үшін «Азаматтық анклав» деп аталатын шағын жер учаскесін алды. 1991 жылға қарай Бангалорға сағаттық трафик 1800 жолаушыға дейін өсті, нәтижесінде 2004 жылға қарай HAL елдегі төртінші ең көп жолаушы тасымалдайтын әуежайға айналды. 1991 жылы Карнатака үкіметі Бангалор халықаралық әуежайының құрылысына тендер жариялаған кезде HAL азаматтық авиация қызметін тоқтатуға шешім қабылдады. Бұл HAL мен Карнатака үкіметі арасында операциялық меншік құқығына қатысты ұзаққа созылған үшжақты тартысқа әкелді. Бангалор халықаралық әуежайының (BIAL) құрылысы әкімшіліктердің және жеке консорциумның арасындағы келіспеушіліктерге байланысты бірнеше рет кейінге қалдырылды, ол халықаралық әуежайдың операциялық меншігіне және халықаралық әуежай құрылысы аяқталғаннан кейін HAL әуежайының мәртебесіне қатысты. Тәуелсіздік алғаннан кейін Бангалордың бұрынғы отаршылдық және қалалық көшелерінің көпшілігі сауда және ойын-сауық аймақтарына айналдырылды. Б.В.К. Айенгар жолы Бангалордың сауда орталығы болды, ал МГ жолы, Коммерциялық көшесі және Бригада жолы маңызды сауда, демалыс және корпоративтік аймақтарға айналды. Нәтижесінде, көлік қозғалысы күрт өсті, әсіресе МГ жолында, ол қаланың шығыс-батыс бағытындағы негізгі артерия болып табылады. Бірақ МГ жолынан басқа, бұрынғы Парад алаңының маңындағы басқа да жолдар тар және ирек болып қалады. Бангалордың көлік құралдарының саны күрт өсті, қалада тіркелген 1,6 миллион көлік бар – бұл Үндістандағы екінші ең жоғары көрсеткіш, Делиден кейін. BDA және BMP үшін қаладағы көлік ағынын реттеу үшін жолдарды күтіп ұстау және салу қиындыққа толы болды. Қалалық жол инфрақұрылымын дамыту белгілі бір аймақтарда бір бағытты қозғалысты енгізу, қиылыстардағы қозғалыс ағынын жақсарту, айналма жолдар, көпірлер және басқа да деңгейлерді бөліп өту құрылыстарын салу секілді шараларды қамтыды. Қоғамдық-жекеменшік серіктестік аясында корпоративтік демеушілер мен мемлекеттік органдардың қатысуымен, мысалы, Infosys демеушілік еткен Сиддапур жолы және Хосур жолы қиылысы, сондай-ақ TATAs демеушілік еткен Әуежай жолы және аралық айналма жолы қиылысы сияқты алты жоғары трафикті жол қиылысы жақсартуға таңдалды. Қаланың көлік жүктемесін азайту үшін көпірлер салынды. 2006 жылдан бастап қала үшін жаңа көпірлер салу жоспарланған. Домлур секторының жанындағы көпірлердің құрылысы екі рет кешіктірілді, ал Баннерхатта жолындағы Кардиология институтының жанындағы көпір де кешіктірілді. Кейбір көпірлер мен бір бағытты жолдар көлік жағдайын жақсартты, бірақ көлік ағыны жылдық 7-10% өсу қарқынымен жалғасуда. Әуежай жолының жанындағы және Корамангла тұрғын аудандарының жанындағы жолдар жөндеу үшін бұзылды, бірақ екі жылдан бері сол күйінде қалып отыр. Сыртқы айналма жолы қаланың жүк көлігінің жүктемесін азайту үшін салынған, бірақ қала шеткерінің өсуі айналма жолдың тиімділігін азайтты. Бангалор даму басқармасы Бангалор маңындағы негізгі жолдардың көпшілігіне қосымша қатарлар салуда. 2007 жылы аяқталуы күтілетін Сыртқы айналма жолы Сыртқы айналма жолына концентрлі және 108,9 км-ді қамтиды. Бангалорды Электроника қаласымен байланыстыратын Хосур жолында үлкен жүктеме бар және ол Ұлттық тас жолдың (NH7) бөлігі болғандықтан, көптеген жүк көліктері жүріп өтеді. Бангалордың қарқынды халық өсуі АТ және басқа да байланысты салалардың дамуына байланысты болды, нәтижесінде көлік құралдарының саны шамамен 1,5 миллионға жетті, ал жылдық өсім 7-10% құрады. Бангалордың инфрақұрылымдық мәселелері қаладағы студенттер мен АТ қызметкерлерінің наразылықтарына әкелді. 2004 жылдың шілде айында Wipro-ның бас директоры Азим Премжи келесі бірнеше жыл ішінде инфрақұрылымда күрт жақсарту болмаса компаниясын қаладан шығарып алуы мүмкін екенін мәлімдеді, «Біз жағдайдың (Бангалор инфрақұрылымының күйі) жақсаруын жақын арада көре алмаймыз» деді. Қаланың АТ магнаттары, қаланың инфрақұрылымдық проблемаларын шешуді талап ететін және негізінен ауылдық Карнатаканың ауылшаруашылық жұмыскерлеріне сүйенетін мемлекеттік үкіметтер арасындағы идеологиялық қақтығыстар жиі болады. Алайда, 2005 жылы орталық және облыстық үкіметтер Бангалордың инфрақұрылымын жақсартуға жылдық бюджеттерінен айтарлықтай қаражат бөлді.

After Indian independence in 1947, the two municipalities of the cantonment and Bangalore town were united under the Bangalore Municipal Corporation Act LXIX (1949) to form a single municipality for the city – the Bangalore City Corporation (BCC). The new corporation consisted of 50 wards and 75 councillors. The first elections to the BCC under adult franchise were held in December 1950, with Congress party candidate R. Anantharaman elected as first mayor of independent Bangalore. The needs of a growing city led to the rapid growth of civic bodies in the city. The BDA Act of 1976 reconstituted and reorganised the City Improvement Trust Board to form the Bangalore Development Authority (BDA), whose objective was to ensure proper planning and development of the metropolitan area. Bangalore's city layout today has various types of "growth poles", consisting of Markets – K. R. Market, Malleshwaram, Magadi Road, Ulsoor and others, Commercial Centres – Gandhi Bazaar, MG Road, Brigade Road, Commercial streets among others, Industrial layouts – Electronics City, Bharat Electronics Limited layout and HAL Layout, and other socio economic precursors – Hospitals (Mallya, Bowring and Lady Curson, Vanivilas) and areas of religious and ethnic concentration. The Bangalore Water Supply and Sewerage Board (BWSSB) was constituted in 1968 to supply water to the city and to provide for the disposal of sewage. The Karnataka Electricity Board (KEB) was formed in 1957. Losses in revenues through the mid 1980s and 1990s prompted the Karnataka Legislature to pass the Karnataka Electricity Reforms Act in 1999, which corporatised the KEB into the Karnataka Power Transmission Corporation Limited (KPTCL), with the distribution of Bangalore division vested with the Bangalore Electricity Supply Company Limited (BESCOM), which caters to 2.1 million customers in the Bangalore metropolitan area. To cater to the electricity needs of a growing population, BESCOM has sought to commission 11 additional 66/11 kV substations. Over 4,000 distribution transformer centres were added. One survey indicates that 94% of citizens were satisfied with BESCOM's performance. However, Bangalore continues to experience residential and industrial power outages ("load shedding") for as long as 2 to 4 hours a day, while its contemporaries such as Chennai and Hyderabad remain largely free of such outages. The Bangalore Metropolitan Transport Corporation (BMTC) was separated from the parent Karnataka State Road Transport Corporation through private sector investment, first making a profit of Rs. 267 million (US$5.6 million in 2001–2002. As of 2001, the company operated close to 3000 regular and Pushpak busses and services 2.8 million customers daily. The Bangalore Agenda Task Force (BATF), a private public partnership enterprise, was established during the S. M. Krishna administration to coordinate civic improvement and development activities with the BDA and BMP. The BATF, along with other civic bodies identified ten junctions and roads for upgrade and improvement, including the Bannerghatta ring road junction, toll gate junction and the Airport Inner Ring Road Junction. Under the leadership of Sir Mirza Ismail, Diwan of Mysore, the Hindustan Aeronautics Limited (HAL), a public sector undertaking was established in Bangalore for the purposes of research and development of fighter aircraft in the 1940s. The HAL operated an airport for test flights. The Directorate General of Civil Aviation (DGCA) obtained a small piece of land, known as Civil Enclave for the construction of a civil airport terminal in the HAL airport for handling peak hour traffic of 300 passengers. By 1991, peak hour traffic to Bangalore had increased to 1,800 passengers, making HAL the fourth busiest airport in the country by 2004. When a tender was issued in 1991 by the Government of Karnataka for the construction of the Bangalore International Airport, HAL decided to discontinue civil aviation service. This led to a prolonged three way tussle for operational ownership between the HAL, the Government of Karnataka. Construction of the Bangalore International Airport (BIAL) was repeatedly delayed due to a lack of agreement between successive administrations and the private consortium over operational ownership of the international airport and the status of HAL airport upon the completion of construction of the international airport. Many of Bangalore's erstwhile colonial and town streets were developed into commercial and entertainment areas after independence. The B. V. K Iyengar Road became the retail hub of Bangalore, while MG Road, Commercial Street and Brigade Road became important shopping, recreation and corporate areas. Consequently, traffic increased, especially on MG Road, which forms the main artery for the city's east–west traffic. But for MG Road, other roads in and around the erstwhile Parade Ground remain narrow, winding roads. Bangalore's vehicular traffic has increased manifold, with 1.6 million registered vehicles in the city – the second highest for an Indian city, after New Delhi. The maintenance and construction of roads to address the growing traffic in the city has been a challenge to the BDA and the BMP. Development of the city road infrastructure has revolved around imposing one way traffic in certain areas, improving traffic flow in junctions, constructing ring roads, bridges, and other grade separators. Six high volume junctions were identified for improvements, through a public private partnership involving corporate sponsors and various state government agencies, such as the Siddapur Road and Hosur Road junction, sponsored by Infosys and the Airport Road and Intermediate Ring Road junction sponsored by the TATAs. Flyovers were constructed in the city to ease traffic congestion. Newer flyovers were planned for the city for 2006 and beyond The construction of flyovers near the Domlur sector was delayed twice while the flyover near the Jayadeva Institute of Cardiology on Bannerghatta Road was also delayed. Some of the flyovers and one ways mitigated the traffic situation moderately, however the volume of traffic continues to grow at an annual rate of between 7–10%. Roads near Airport Road and the residential areas in Koramangala were dug up for renovation but have remained in this state for over two years. The Outer Ring Road was initially constructed to ease truck congestion in the city, however the growth of suburbs reduced the positive impact of the ring road. Bangalore Development Authority is laying additional lanes on many of the major roads around Bangalore. The Peripheral Ring Road, expected to be completed in 2007, is designed to be concentric to the Outer Ring Road and covers 108.9 km. The Hosur Road, which connects Bangalore to the Electronics City, is heavily congested and is part of the National Highway (NH7), therefore witnesses heavy truck traffic as well. Rapid population growth in Bangalore was brought about by the IT and other associated industries, leading to an increase in the vehicular population to about 1.5 million, with an annual growth rate of 7–10%. Bangalore's infrastructural woes have led to protests by students and IT workers in the city. In July 2004 Wipro's CEO Azim Premji threatened to pull his company out of the city unless there was a drastic improvement in infrastructure over the next few years, stating "We do not see the situation (state of Bangalore's infrastructure) improving in the near future". Ideological clashes between the city's IT moguls, who demand addressing of the infrastructural problems of the city, and the successive state governments, whose electoral base is primarily rural Karnataka's agricultural workers, are common In 2005, however, the Central and state governments allocated sizeable funding from their annual budgets towards the improvement of Bangalore's infrastructure.