Мизанұр Рахман Чоудхури: Бангладеш саяхатшысының өмірбаяны

Кіріспе

Бангладеш саясаткері, Нилфамари округінің 3 сайлау округінен бұрынғы Парламент депутаты Мизанур Рахман Чоудхури (19 қазан 1928 – 2 ақпан 2006) – бенгал саясаткері, Бангладеш Премьер-министрі қызметін 1986 жылдың 9 шілдесінен 1988 жылдың 27 наурызына дейін атқарғандығымен ең белгілі.

Жеке өмір

Чоудхури қазіргі Бангладештің Чандпур ауданында Мұхаммед Хафиз Чоудхури мен Махмуда Чоудхури отбасында дүниеге келді. Колледжде ол студенттік саясатқа қатысты. Ол Нұрия жоғары медресесінде орта білім алды және 1952 жылы Фени колледжін бітірді. Ноахали ауданындағы Бамни жасөсперімдер мектебінің директоры болды. Ол провинциялық мемлекеттік қызмет комиссиясына таңдалып, мемлекеттік қызметке қабылданды. Мемлекеттік қызметтен кеткен соң Чандпурдағы Нұрия жоғары медресесінде ағылшын тілінің мұғалімі болып жұмыс істеді.

Мансап

1944 жылы «Барлық Бенгал мұсылман студенттер лигасына» қосылып саясатқа қадам басты. 1945 жылы Бүкіл Үндістан мұсылман студенттер лигасының Комилла аудандық бөлімшесінің президенті болып сайланды. 1946 жылы Мұсылман лигасының еріктілер корпусының капитаны болды. 1948 жылы Чандпур колледжі студенттер одағының бас хатшысы болып сайланды. Екі жылдан кейін Фени колледжі студенттер одағының бас хатшысы болып сайланды. 1952 жылғы бенгал тілі қозғалысына қатысты. 1959 жылы Чандпур муниципалитеті төрағасының орынбасары болып сайланды. 1962 жылы Пакистанның Ұлттық ассамблеясына сайланды. 1964 жылдың желтоқсанында Пакистанның қоғамдық қауіпсіздік ережесі бойынша тұтқындалды. Ұлттық ассамблея сайлаулары алдында босатылып, 1965 жылы қайтадан сайланды. 1966 жылы Шығыс Пәкістан Авами лигасының ұйымдастыру хатшысы болып сайланды, кейіннен бас хатшы міндетін атқарушы болды. «Алты талап қозғалысын» ұйымдастыруға көмектесті. «Алты талап» қозғалысының бас ұйымдастырушысы болды. 1966 жылдың 22 маусымында Пакистан қорғаныс ережесі бойынша тұтқындалды. 1967 жылы Жоғарғы соттың шешімімен босатылды. 1968 жылы біріккен оппозициялық партияның (COP) төрағасы болды. 1969 жылы халықтың жаппай көтерілісін ұйымдастыруға көмектесті. 1971 жылы Бангладештің азаттық соғысына тәуелсіздік жақтасы ретінде қатысты. Соғыс кезінде Авами лигасының ұйымдастыруы үшін Мәлік Укил және басқалармен бірге Үндістанның Трипура штатындағы Агарталаға барды. 1972 жылы Бангладеш тәуелсіздік алғаннан кейін алғашқы ақпарат және радио министрі болды. 1973 жылы Джатия Сангсадқа сайланды және қайта құру министрі болды. 1979 жылы Джатия Сангсадқа сайланды. 1985 жылы пошта және телеграф министрі болды. 1986 жылы қайтадан Джатия Сангсадқа сайланды. 1986 жылдың 8 шілдесінде президент Ершадтың кабинетінде премьер-министр болды. Оның премьер-министрлік өкілеттігі 1988 жылдың 27 наурызында аяқталды. 1988 және 1991 жылдары қайтадан Джатия Сангсадқа сайланды. 2001 жылы Авами лигасына қайта оралып, өмірінің соңына дейін осы партияда қалды.

In 1944 he entered politics by joining the All Bengal Muslim Student League. In 1945 he was elected president of Comilla district unit of All India Muslim Students League. In 1946 he was made the Captain of Muslim League Volunteer Corps. He would go on to be elected the general secretary of Chandpur Muslim Chhatra League students union of Chandpur College in 1948, two years later he was elected as general secretary of Feni College students union. He was involved in the 1952 Bengali language movement. In 1959 he was elected vice chairman of Chandpur Municipality. In 1962, he was elected to the National assembly of Pakistan. In December 1964 he was arrested under the Public Safety Ordinance of Pakistan. He was released before the National Assembly election and went on to be elected again in the assembly in 1965. In 1966 he was elected to the post of organising secretary of East Pakistan Awami League and later was made the acting general secretary. He helped organize the 6 Point Movement. He was chief organising convenor of the Six point movement. On 22 June 1966 he was arrested under Defense of Pakistan Rules. In 1967 released by the order of the Supreme Court. In 1968 was made the convenor of the combined opposition party (COP). In 1969 he helped organize the mass uprising. He participated in the Liberation War of Bangladesh in 1971 on the pro independence side. He went with Malek Ukil others to Agartala, Tripura, India to organize the Awami League during the War. He went to become the first Minister of Information and Radio in 1972 after the independence of Bangladesh. In 1973 he was elected to the Jatiya Sangsad and was made the minister of Rehabilitation. In 1979 he elected to the Jatiya Sangsad. In 1985 he was made the Minister of Post and Telegraph. In 1986 he was again elected to the Jatiya Sangsad. On 8 July 1986 he was made the prime minister in the cabinet of President Ershad. His term as prime minister ended on 27 March 1988. In 1988 he was again elected to the Jatiya Sangsad and again 1991. He returned to Awami League in 2001 and retained that position for the rest of his life.