Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс саясаткері және нацистік партияның шенеунігі (1896–1968)
German politician and Nazi Party official (1896–1968)
Отто Хеллмут (22 шілде 1896 – 20 сәуір 1968) нацистік партияның мүшесі және 1928 жылдан 1945 жылға дейін Төменгі Франкония (Unterfranken) аймағының гаулайтері болды.
Otto Hellmuth (22 July 1896 – 20 April 1968) was a member of the Nazi Party and the Gauleiter in Lower Franconia (Unterfranken) from 1928 to 1945.
Ерте өмір
Маркт-Айнерсхаймда туған ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бавария армиясында Крейгс-фрайвиллигер ретінде қызметке кірді, тікелей 9-шы жаяу әскер полкіне, содан кейін 4-ші резервтік жаяу әскер полкіне және 8-ші Landwehr жаяу әскер полкіне бекітілді. Ол төрт рет жарақаттанды. 1918 жылдың қазан айында күшті уланудан кейін Германияға оралды. Фрайбург және Вюрцбург университеттерінде стоматологияны оқыды. 1922 жылы докторлық диссертациясын қорғап, тіс дәрігері болып практикалық жұмыс істеуге кірісті.
Born at Markt Einersheim, during World War I he entered service as a Kriegsfreiwilliger in the Bavarian Army, assigned successively to Infanterie Regiment Nr. 9, Reserve Infanterie Regiment Nr. 4 and Landwehr Infanterie Regiment Nr. 8. He was wounded in action four times. He returned to Germany in October 1918 after being severely gassed. He studied dentistry at the University of Freiburg and the University of Würzburg. He received his doctorate in 1922 and began practice as a dentist.
Нацистік партиядағы мансабы
Ол 1922 жылы нацистік партияға қосылды, ал 1925 жылдың желтоқсанында қайтадан қосылды. Ол Вюрцбургте Орцгруппенлейтер қызметін атқарды және Марктбрейт қалалық кеңесіне сайланды. 1928 жылдың 20 мамырында Хеллмут Бавария ландтагына (жергілікті парламентке) сайланды. 1928 жылдың 1 қазанында Хеллмут Төменгі Франконияның гаулейтері (Gau Unterfranken) болып тағайындалды. Оның үйі мен кеңсесі астанасы Вюрцбургте орналасқан. 1933 жылы жалпыұлттық еврейге қарсы бойкот басталуға үш апта қалғанда, Хеллмут Вюрцбургтегі еврейлерге тиесілі дүкендер мен кеңселерді жабуға мәжбүр етті. 1929 жылдың сәуір айында ол төрт жасар баланың қазасына наразылық білдіру үшін жаппай митингтер ұйымдастырды және "Der Stürmer" газетінде баланың еврейлер тарапынан ритуалдық өлтіру салдарынан қаза тапқанын жариялады. Бұл айыптаулар полиция тергеуінен кейін негізсіз деп танылды. Нацистер билікке келгеннен кейін, Хеллмут 1933 жылдың 12 қарашасында Рейхстагқа сайланды. 1934 жылдың 1 шілдесінде ол Антерфранкеннің Regierungspräsident (Үкімет президенті) болып тағайындалды, осылайша аймақтағы ең жоғары партиялық және үкіметтік лауазымдарды біріктірді. Ол 1935 жылдың 30 шілдесінде Гауды Майнфранкен деп атады. 1938 жылдың 1 маусымында үкіметтік аймақтың атауы да Майнфранкен болып өзгертілді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін аймақтың бастапқы атауы қайта жаңартылды. 1935 жылдың қыркүйегінде Хеллмут неміс құқығы академиясының мүшесі болды. Көптеген гаулейтерлерден айырмашылығы, Хеллмут SA немесе SS қатарына жатпады. Дегенмен, 1939 жылдың 9 қарашасында ол Ұлттық-социалистік Автокөлік корпусының (Nationalsozialistisches Kraftfahrerkorps немесе NSKK) Обергруппенфюрері болып тағайындалды. 1942 жылдың 16 қарашасында ол өзінің Гау үшін Рейх қорғаныс комиссары болып тағайындалды. 1936 жылы ол еврей фармацевтінің үйін жеке тұру үшін сатып алды, қаланы оны нарықтық құнынан әлдеқайда төмен бағаға сатып алуға мәжбүр етті. Ол мұнда үлкен сән-салтанатпен, көптеген қызметкерлермен өмір сүрді. Майнфранкеннің Gaufrauenschaftsleiterin белсенділер тобымен Пассауға ресми сапармен келгенде, Маргарет Шнайдер Райхел оларға Хеллмуттың суретін сыйға берді. Өкілеттігінің көп бөлігінде Хеллмут көзге түспейтін тұлға болды. Жозеф Геббельс оны "сенімге лайық емес, өте тартымсыз және қарапайым гаулейтер" деп есептеді. Алайда, Хеллмут 1945 жылдың көктемінде өзінің Гау-ын біраз уақыт бойы белсенді түрде қорғады, бұл туралы Геббельс өзінің күнделігінде 2 сәуірде жазған.
He joined the Nazi Party in 1922 before it was outlawed and re joined in December 1925. He served as an Ortsgruppenleiter in Würzburg and joined the municipal council in Marktbreit. On 20 May 1928, Hellmuth was elected to the Bavarian Landtag. On 1 October 1928, Hellmuth was appointed Gauleiter of Lower Franconia (Gau Unterfranken). His home and office were in Würzburg the capital. Three weeks before the first nationwide anti Jewish boycott began in 1933, Hellmuth had already forced the closing of Jewish owned stores and offices in Würzburg. In April 1929, he organized mass meetings to protest the death of a four year old child and alleged in an article in Der Stürmer that the child had been killed by Jews in a ritual murder. These accusations were dismissed after a police investigation. After the Nazi seizure of power, Hellmuth was elected to the Reichstag on 12 November 1933. On 1 July 1934, he became Regierungspräsident (Government President) of Unterfranken, thus uniting under his control the highest party and governmental offices in his jurisdiction. He had the Gau renamed Mainfranken on 30 July 1935. On 1 June 1938, the name of the government region was also changed to Mainfranken. After World War II, the region's original name was reinstated. In September 1935, Hellmuth was made a member of the Academy for German Law. Unlike almost all other Gauleiters, Hellmuth did not belong to the SA or the SS. However, on 9 November 1939, he was made an Obergruppenführer in the National Socialist Motor Corps (Nationalsozialistisches Kraftfahrerkorps or NSKK). On 16 November 1942, he was appointed the Reich Defense Commissioner for his Gau. In 1936 he acquired the house of a Jewish pharmacist as his private residence by compelling the city to purchase it far below its market value. He lived here in great luxury with a large household staff. When the Gaufrauenschaftsleiterin of Mainfranken paid Passau a formal visit, with a delegation of activists, Margarethe Schneider Reichel presented them with a painting of Hellmuth. Over most of his term, Hellmuth was not an impressive personality. Joseph Goebbels saw him as "a most retiring unassuming Gauleiter in whom one had not too much confidence." However, Hellmuth defended his Gau vigorously for a while in the spring of 1945, as Goebbels noted in his diary on 2 April.
T4 іс-әрекеттің сыбайластық
1940 жылы 23 қыркүйекте сапар барысында Хеллмут Вернек санаторийі мен қарттар үйін дереу эвакуациялауды талап етіп, оны тәркіледі. 1940 жылдың 3 қазанынан 6 қазанына дейін барлығы 777 науқас көшірілді. Науқастардың бәрі эвтаназия орталықтарына жеткізіліп, онда өлтірілді. 1940 жылы 24 қазанда Вернек санаторийі мен қарттар үйін "этникалық немістер" иеленді.
On 23 September 1940, during an visit, Hellmuth demanded the immediate evacuation of the Werneck sanatorium and nursing home and confiscated it. From 3 October to 6 October 1940, a total of 777 patients were transferred. The patients were all transferred to euthanasia centers, where they were murdered. On 24 October 1940, the Werneck sanatorium and nursing home was occupied by "ethnic Germans".
Соғыстан кейінгі
Хеллмут отбасымен 1945 жылғы 2 сәуірде Вюрцбургтен қашып кетті, бұл қала АҚШ әскерлеріне түсуге екі күн қалғанда болды. Ол Австрияның Тироль аймағына қашып, мамыр айында АҚШ әскерлерімен қысқа уақытқа ұсталды. Қашып құтылып, ол Кассель аймағында шаруа болып жасырынды, содан кейін жалған атпен тіс дәрігері қызметін қайта бастады. Оны тауып, 1947 жылғы мамыр айында тұтқындап, одақтас авиаторларды өлтіруге қатысқан деп айыптады. Ол Дахауда сотталды және өлім жазасына кесілді. Кейін бұл жаза өмір бойына түрмеге отыруға ауыстырылды, сосын 20 жылдық жазаға дейін қысқартылды. 1955 жылғы маусымда Ландсберг түрмесінен босатылып, Кассельге қоныстанды және тіс дәрігерлік практикасын жаңадан бастады. Хеллмут 1968 жылғы 20 сәуірде Реутлингенде өз-өзіне қол жұмсады.
Hellmuth and his family fled Würzburg on 2 April 1945, two days before it fell to US forces. He fled to the Tyrol region of Austria where he was briefly detained by US troops in May. Escaping, he hid out as a farmworker in the Kassel area and then resumed the practice of dentistry under an assumed name. Discovered, he was arrested in May 1947 and accused of complicity in the murders of Allied aircraft pilots. He was tried at Dachau and sentenced to death. This sentence was later commuted to life imprisonment, then further reduced to 20 years. He was released from Landsberg Prison in June 1955, settled in Kassel, and resumed his dental practice. Hellmuth killed himself on 20 April 1968 in Reutlingen.