Натрийлі бу (сары экран) – арнайы эффектілерге арналған кинотехника. 1950ж. пайда болды, Disney фильмдерінде кең қолданылды. Bluescreen-ге альтернатива.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Натрий буы процесі (кейде сары экран деп аталады) – актерлер мен түсірілім фондарын біріктіруге арналған фотохимиялық фильмдік техника. Бұл техника 1950 жылдардың соңында британдық киноиндустриясында пайда болды және 1960-1970 жылдары Уолт Дисней Продакшнс компаниясы көк экран процесіне қарағанда балама ретінде кеңінен қолданды. Уодсворт Э. Поль осы екі процестің (US3133814A патенті) ойлап табуымен немесе дамытуымен ерекшеленеді және 1965 жылы «Мэри Поппинс» фильмінде қолданылған натрий буы процесі үшін «Оскар» сыйлығын алды (Уб Айверкс және Петро Влахоспен бірге).
Film technique used for special effects
The sodium vapor process (occasionally referred to as yellowscreen) is a photochemical film technique for combining actors and background footage. It originated in the British film industry in the late 1950s and was used extensively by Walt Disney Productions in the 1960s and 1970s as an alternative to the more common bluescreen process. Wadsworth E. Pohl is credited with the invention or development of both of these processes (Patent US3133814A), and received (with Ub Iwerks and Petro Vlahos) an Academy Award in 1965 for the sodium vapor process as used in the film Mary Poppins.
Сипаттама
Бұл процесс принциптің өзінде өте күрделі емес. Актер ақ экранның алдында өнер көрсетеді, ол қуатты натрий буымен жарықтандырылған. Бұл жарықтың тар түс спектрі бар, ол түрлі-түсті пленканың түрлі түс сезімталдығы қабаттары арасындағы хроматикалық ойысқа дәл келеді. Осылайша сары түс қызыл, жасыл немесе көк қабаттарға түспейді. Бұл процестің алғашқы қолданылуы 1956 жылы J. Arthur Rank Organisation’s “Plain Sailing” және “The Parent Trap” мен “Mary Poppins” фильмдерінде болды. Ол сондай-ақ Рей Гаррихаузеннің “Айдағы алғашқы адамдар” (1964) фильмінде де қолданылды. Бұл Рейдің Cinemascope форматында түсірген жалғыз фильмі болды. Ол өзінің тоқтаулы анимациялық кейіпкерлерін экранға шығарудың балама әдісіне мұқтаж болды, өйткені оның дәстүрлі әдістері анаморфты линза процесіне үйлеспеді. Альфред Хичкоктың “Құстар” (Universal Studios) фильмінде Дисней аниматоры Уб Айверкстің басшылығымен құстардың жылдам қанат қағуымен байланысты кадрларды жасау үшін сары экран қолданылды. Бұл процесс 1970-ші жылдары “Әлемнің басындағы арал”, “Гас”, “Еппел шұлғы тобы”, “Бетнобс және сыпырғыштар”, “Еркіндік күні”, “Солқыр тауға қашу”, “Питтің драконы” және “Қара тесік” фильмдеріндегі көріністерде пайдаланылды. Бұл процестің соңғы рет қолданылғаны 1990 жылы “Дик Трейси” фильмінде болды.
The process is not very complicated in principle. An actor is filmed performing in front of a white screen that is lit with powerful sodium vapor lights. This light has a narrow color spectrum, that falls neatly into a chromatic notch between the various color sensitivity layers of color film. In this way the yellow color does not register on the red, green, or blue layers. The first use of the process was in the J. Arthur Rank Organisation's Plain Sailing in 1956. and the films The Parent Trap and Mary Poppins. It was also used for the Ray Harryhausen film First Men In The Moon (1964 film), produced by Columbia Pictures This was the only film Ray made in Cinemascope. He needed an alternate method of getting his stop motion characters together onto screen as his traditional methods did not fit the anamorphic lens process. Alfred Hitchcock's The Birds (produced by Universal Studios) used yellow screen, under the direction of Disney animator Ub Iwerks, in traveling matte shots with birds' rapidly fluttering wings. The process was used in the 1970s for scenes in Island at the Top of the World, Gus, The Apple Dumpling Gang, Bedknobs and Broomsticks, Freaky Friday, Escape to Witch Mountain, Pete's Dragon, and The Black Hole. The last known use of the process was in the 1990 film Dick Tracy.