Одоардо Дино Альфьери: Фашист саяхатшысы және дипломаты

Кіріспе

Итальяндық саясаткер және дипломат

Одоардо Дино Альфьери (8 маусым 1886 – 2 қаңтар 1966) – итальяндық фашист саясаткер және дипломат. Ол Бенито Муссолинидің баспасөз және үгіт-насихат министрі және Берлиндегі елшісі қызметін атқарды.

Ерте өмір және білім

Альфьери 1886 жылы Болоньяда Антонио мен Мария Бедогни отбасында дүниеге келді. Өсіп келе жатып, ол саяси белсенділікке қатысып, 1910 жылы Ұлттық қауымдастыққа қосылды. 1911 жылы заң білімін аяқтағаннан кейін, ол Энрико Коррадини құрған ұлтшыл топқа қосылды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа ерікті болып қатысқан ол Коррадини тобы мен Бенито Муссолинидің Ұлттық фашистік партиясының (ҰФП) бірігуіне қарсы болды. Дегенмен, ол 1924 жылы ҰФП тізімі бойынша Италияның депутаттар палатасына сайланды.

Саяси мансап

Муссолини үкіметі кезінде Альфьериге бірнеше тапсырмалар берілді: 1929 және 1934 жылдар аралығында ол Фашистік революция көрмесінің тең төрағасы, Корпорациялар хатшысының орынбасары, ал 1935 жылдан бастап Баспасөз және үгіт-насихат жөніндегі хатшының орынбасары болды. Екінші итальяндық-абиссиниялық соғыста Чианоның миссиясы кезінде ол министр Галеаццо Чианоның міндеттерін атқарды. Чиано Сыртқы істер министрі болып тағайындалғаннан кейін, Дино Альфиери 1937 жылы Халық мәдениеті министрі болып тағайындалды және 1938 жылы қабылданған антисемиттік нәсілдік сегрегация заңдарын қабылдады. 1939 жылдың 7 қарашасынан бастап ол Италияның Ватиканға, ал бес айдан кейін нацистік Германияға елшісі болды, онда ол жиі Адольф Гитлермен кездесті. Ол итальяндық жұмысшылар мен консулдық қызметкерлеріне үнемі көмектесіп отырды. Соғыс өршігенде және Италияға көмек қажет болғанда, ол Германиядан материалдық көмек сұрауға тырысты, бірақ уәделерге қарамастан, көп нәтиже болмады. Соғыс Остің үшін нашарлағанда, ол хабарламалар жазып, Муссолиниге немістер Италияны еншісіне жақындап келе жатқан одақтастардан қорғайтын буферлік мемлекет ретінде қарастыратынын айтты. Ол Дучені одақтастармен бейбіт келісімге келуге шақырды, бірақ сонымен бірге немістерге Италия оларды сатқындыққа ұшыратпайтынын жеткізді. 1943 жылдың шілдесінде Альфьериді Ұлы Кеңестің мүшелері кездесуге қатысу үшін Римге шақырды. Ол кездесуде талқыланған мәселені толық түсінген-түсінбегені белгісіз. Фашизмнің Ұлы Кеңесінің мүшесі Альфьери 1943 жылдың шілдесінде Дино Грандидің төңкерісіне дауыс берді, бұл Муссолинидің тұтқындалуына және итальяндық фашистік үкіметтің құлауына әкелді. Неміс Вермахты Италияны басып алған кезде (Аксе операциясын қараңыз), Альфьери Швейцарияға қашып кетті. 1944 жылдың қаңтарында Верона сотында өткен жасырын сотта ол өлім жазасына кесілді. Швейцария үкіметі оған саяси баспана бермеді, бірақ Швейцарияда болуына рұқсат берді. 1946 жылдың 12 қарашасында итальян соты оның кінәсіз екенін мәлімдеді. 1947 жылдың 6 ақпанында Италия Сыртқы істер министрлігінің сабақтамасы аяқталды. Содан кейін ол ресми түрде зейнеткерлікке шықты.

Under Mussolini's government, Alfieri was assigned several tasks: between 1929 and 1934, he was co director of the Exhibition of the Fascist Revolution, deputy secretary of the Corporazioni, and deputy secretary for Press and Propaganda from 1935, assuming the duties of Minister Galeazzo Ciano during the latter's mission in the Second Italo Abyssinian War. When Ciano moved on to become Minister of Foreign Affairs, Dino Alfieri found himself appointed Minister of People's Culture in 1937, and declared himself to the Antisemitical racial segregation laws passed in 1938. He was Italy's envoy to the Holy See starting 7 November 1939, and five months later to Nazi Germany, where he often met Adolf Hitler. While there, he was constantly helping out Italian workers and consulate staff. As the war progressed and Italy needed help, he attempted to solicit material aid from Germany, but despite assurances, little came of it. When the war began to deteriorate for the Axis, he wrote communiques and expressed verbally to Mussolini that the Germans saw Italy simply as a buffer state from the encroaching allies and urged the Duce to seek peace with the Allies but simultaneously assured the Germans that Italy was not betraying them. In July 1943, Alfieri was called to Rome by members of the Grand Council in order to participate in a meeting. It is unclear as to whether he truly realized what was being proposed at the meeting. A member of the Grand Council of Fascism, Alfieri voted in favor of Dino Grandi's coup d'état in July 1943, that led to Mussolini's arrest and fall from power of the Italian Fascist government. When the German Wehrmacht occupied Italy (see Operation Achse), Alfieri fled to Switzerland. In January 1944, he was sentenced to death in absentia by a kangaroo court during the Verona trial. The Swiss government did not give him political asylum but tolerated his attendance in Switzerland. On 12 November 1946, an Italian court stated his innocence. On 6 February 1947, an inquiry of the Italian Foreign Ministry ended. Then, he was officially pensioned off.

Соғыстан кейінгі

1947 жылы Альфьери Италияға оралып, бір жылдан кейін «Екі диктатор бетпе-бет» (Due dittatori di fronte) деген тақырыптағы естеліктерін жариялады. Кітап соғыс кезіндегі итальян-неміс қарым-қатынасы туралы жеке естеліктерден өзге көп мәлімет бермейді.

Өлім

Альфьери 1966 жылғы 2 қаңтарда Милан ауруханасында қайтыс болды. Оның өлімі туралы мәліметтер үш күнге дейін жасырын сақталды. Ол қайтыс болған кезде, Альфьери тоқыма және киім-кешек өндірушілер қауымдастығы «Митамның» президенті еді.