Кеннет Макларен: Британдық әскери шенді және скаут қозғалысының көмекшісі
Kenneth McLaren
Кеннет Макларен (1860-1924) – британдық әскери шенді, 13-ші гусар полкінде қызмет еткен. Ол сондай-ақ скаут қозғалысының дамуына көмектескен. Оңтүстік Африкада жараланды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеннет Макларен DSO (кейде "Макларен" деп жазылады), (1860–1924) – Ұлыбритания армиясының 13-ші гусар полкіндегі майор болған. Әскери қызметтен кейін ол досы Роберт Баден-Пауэлл құрған скауттық қозғалыстың дамуына көмектесті.
Kenneth McLaren DSO (sometimes given as "MacLaren"), (1860–1924) was a Major in the 13th Hussars regiment of the British Army. After his military service he assisted with the growth of the Scouting movement founded by his friend Robert Baden Powell.
Әскери қызмет
Х. Маклареннің ұлы, Шотландияның Аргиллшир, Тигнабруайх қаласындағы «Шале» үйінде (кейін отбасы Тигнабруайх қаласындағы «Данмар» үйіне көшті) Макларен 1880 жылы 13-ші гусарлар полкіне қосылғанға дейін Харроу колледжінде білім алды. Ол Үндістанға жіберілді, онда полк адъютанты, ал кейін генерал Бейкер Расселдің жеке көмекшісі болып қызмет етті. Оңтүстік Африкада 1900 жылғы наурыз айында Мафекинг қамалында ауыр жарақат алып, бурларға тұтқынға түсті. Макларен әскери қызметінің барлық кезеңінде поло ойнады және 1908 жылғы Лондон Олимпиадасында өткен екі матчтың біріне төрешілік жасады. Макларен 1881 жылы Баден Пауэллмен (сондай-ақ 13-ші гусарлар полкінің офицері) алғаш рет кездесті. Макларен сол кезде 20 жаста болғанмен, Баден Пауэлл оны сыртқы түріне байланысты «Бала» деп атады. Макларен Бірінші дүниежүзілік соғысқа өз еркімен жазылып, Францияда Жарақаттарды тіркеу бөлімінде қызмет етті, бірақ 1915 жылы «мидың жұмсаруы» (Баден Пауэллдің сөзіне сүйенсек, оның досы да «қапазданудан» зардап шеккен) симптомдарының пайда болуына байланысты қайта зейнетке шықты.
Son of H. McLaren, of The Chalet, Tighnabruaich, Argyllshire, Scotland (the family home was later Dunmar at Tighnabruaich) McLaren was educated at Harrow before joining his regiment, the 13th Hussars in 1880. He was posted to India, where he served as regimental adjutant and later aide de camp to General Baker Russell. In South Africa he was gravely wounded at the Siege of Mafeking in March 1900, and taken prisoner by the Boers. McLaren played polo throughout his military service, and was umpire of one of the two matches in the 1908 London Olympics. McLaren first met Baden Powell (also a 13th Hussars officer) in 1881. Although McLaren was 20 at the time, Baden Powell nicknamed him "the Boy", on account of his appearance. McLaren volunteered his services and was recalled to military service in World War I, serving in France with the Casualty Records Department, but retired again in 1915 due to the onset of the first symptoms of "softening of the brain" (according to Baden Powell his friend suffered also from "melancholia").
Балуандар
Макларен 1907 жылы Баден Пауэллдің Браунси аралындағы скаут лагерінің қызметкерлерінің бірі болды. Баден Пауэлл Макларенді «The Scout» журналының C. Arthur Pearson Limited кеңсесіндегі алғашқы менеджері болуға көндірді, бірақ Макларен 1908 жылдың наурыз айында осы лауазымнан қанағаттанбады.
McLaren was one of the staff at Baden Powell's Brownsea Island Scout camp in 1907. Baden Powell convinced McLaren to be his first manager at the C. Arthur Pearson Limited office of The Scout magazine but McLaren resigned that position in March 1908.
Жеке өмір
1898 жылы Макларен Лейла Эвелин Лэндонға үйленді. Олардың қызы Эйлен 1899 жылы дүниеге келді; Баден Пауэлл оның тәрбиешісі болды. Ол Үндістаннан Маклареннің үйлену тойына куә болуға келмей қалды. Лейла Макларен 1904 жылы 29 жасында "тараған склероз" ауруынан қайтыс болды. 1910 жылы Макларен әйелінің бұрынғы медбикесі Этель Мэри Уилсонға үйленді. Ол "қиын жағдайдағы оңтүстік Йоркшир фермерінің" қызы болды, ал Баден Пауэлл оны "ханым" деп санамағандықтан Макларенге үйленуге қарсы кеңес берді. Той кезінде Баден Пауэлл Солтүстік Америкадағы скауттық сапарынан кейін Атлантиканы кесіп өтіп жатқан болса да, қатысуға ниеттенген жоқ. 1912 жылы Макларен Баден Пауэллдің үйлену тойына шақырылмады. Олав Баден Пауэллдің Баден Пауэллдің достық қарым-қатынасына деген қызғанышынан екеуі ешқашан кездеспеді. 1915 жылы "мидың жұмсаруы" симптомдарына байланысты армиядан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Макларен өмірінің соңғы жылдарын Камбервелл үйіндегі психиатриялық емханада және Хертфордширдегі шағын жеке психикалық ауруханада өткізді. Баден Пауэлл оның жерлеу рәсіміне қатыспады, бірақ құда қызы Эйленмен байланысын үзбеді, оны әр айда бірнеше күнге қонаққа шақырып, туған күнімен құттықтады. Ол қайықшыға үйленді, кейін ажырасып, Норфолк жағалауында жұмыс істеуге кетіп, ұл тапты; оның кейінгі өмірі "қасіретті" болды, көп ішіп, 1957 жылы рактан қайтыс болды. Оның ұлы Кристофер оның мүліктерінде "әкесімен байланысты ешқандай нәрсе" таппады.
In 1898 McLaren married Leila Evelyn Landon. Their daughter, Eilean, was born in 1899; Baden Powell was her godfather. He had been unable to return from India to serve as best man at McLaren's wedding. Leila McLaren died in 1904 aged 29 of "disseminated sclerosis". In 1910, McLaren married his wife's former nurse, Ethel Mary Wilson. She was the daughter of a "struggling south Yorkshire farmer" and Baden Powell, who did not consider her a "lady", advised McLaren against the marriage. Although at the time of their wedding Baden Powell was crossing the Atlantic after a Scouting tour of North America, he had no intention of attending. McLaren was not invited to Baden Powell's own wedding in 1912. Owing to Olave Baden Powell's jealousy over Baden Powell's friendships, the two men never met again. After retiring from the Army in 1915 due to symptoms of "softening of the brain", McLaren spent the last years of his life confined at Camberwell House Asylum and at a smaller private mental hospital in Hertfordshire. Baden Powell did not attend his funeral, but remained in contact with his goddaughter Eilean, inviting her to stay a few days each month and sending her birthday greetings. She married a boatman, they later separated and he went to ply his trade on the Norfolk coast, and had a son; her later life was "wretched" and she drank heavily, dying of cancer in 1957. Her son Christopher found "nothing at all connected with his grandfather" in her possession.