Жон Уильямс: Қылмыскерден Ван Димен жеріне дейінгі жол

Кіріспе

Джон Уильямс Ван Димен жеріне (қазіргі Тасмания) соттан тыс жер аударылған қылмыскер еді. Ол Джозеф Джонспен бірге тұтқындалып, ұрлық қылмысы үшін сотталған адам ретінде ең жақсы танымал. Глостердің Хорсли қаласынан шыққан Уильямс, Уэльстегі Брекон мен Монмут арасындағы канал қайығында «Уильям Крос» деген лақап атымен жұмыс істеген кезде, 1848 жылдың 15 қарашасында Джонспен бірге Чепстоу маңында «Пентвин Клайдашқа тиесілі Ричард Прайс мырзаның үйіне заңсыз кіргені және одан үш нан, бір бекон кесегі, бірнеше ірімшік, қазан және тұз алғаны үшін» тұтқындалды. Брекон сот отырысында қарақшылық және ұрлықпен айыпталған екеуі де өзін кінәлі емес деп мәлімдеді. 23 наурызда олар Сер Уильям Эрл алдындағы Үрімдік сот отырысында сотталды. Сот процесі туралы газет хабарлары екеуінің күтпеген шабытты қорғаныс жасағанын көрсетеді, бірақ Джонс агрессивті болды және «сот процедурасының қағидаларын бұзды». Екеуі де кінәлі деп танылып, он жылға қатаң түрмеге кесілді. Эдгар (1990) сол күні сол судьяның алдына келген басқа да бірнеше істерде, ұқсас айыптаулар бойынша кінәлі деп мойындағандар үш аптадан үш айға дейін жаза алғанын атап көрсетеді. Уильямс пен Джонс келесі жеті айды жергілікті аудандағы мемлекеттік жұмыс тобында жұмыс істеуге жұмсады, содан кейін Миллбанк түрмесіне ауыстырылды. 1850 жылдың 1 қаңтарында олар Пенттонвилл түрмесіне ауыстырылды. 1851 жылдың 21 қазанында екеуі Дартмур түрмесіне ауыстырылды, бірақ көп ұзамай Джонс тәртіптік бұзушылықтар үшін Вулвич түрме кемесіне ауыстырылды. Уильямс 1852 жылдың наурызына дейін Дартмурда қалды, содан кейін ол «Фэрли» кемесіне мініп, Ван Димен жеріне жіберілді. «Фэрли» 4 шілдеде Хобартқа келді. Бостандыққа шығу билетімен шығарылған Уильямс бірнеше рет қашып кетіп, оның биеті бірнеше рет қайтарылып алынды. Бір рет ол «әйелдер үйіне рұқсатсыз кіргені және әйел қызметкермен байланыс жасағаны үшін» алты айға қатаң еңбекпен жазаланды. Оған 1855 жылдың 11 желтоқсанында шартты түрде кешірім берілді, бірақ ол кейіннен қайтарылып алынған болуы керек, өйткені одан кейін оған тағы бір кешірім берілді. 1859 жылдың 18 шілдесінде ол толық кешірім алды. Оның кейінгі өмірінен ешқандай із із табылған жоқ.

John Williams was a convict transported to Van Diemen's Land (now Tasmania). He is best known as the man with whom Joseph Johns, later to become the bushranger Moondyne Joe, was arrested and tried for burglary. Originally from Horsley, Gloucester, Williams was working as a canal boatman on the Brecon to Monmouth in Wales under the pseudonym William Cross when he and Johns were arrested on 15 November 1848 near Chepstow for " illegally entering the premises of Mr Richard Price, Esquire, of Pentwyn Clydach and from there taking three loaves of bread, one piece of bacon, several cheeses, a kettle and a quantity of salt". Arraigned at the Brecon Assizes on charges of burglary and stealing, the pair pleaded not guilty. On 23 March they were tried at the Lent Assizes before Sir William Erle. Newspaper reports of the trial suggest that the pair gave an unexpectedly spirited defence, but Johns was abrasive and "contravened the conventions of court procedure". The men were convicted and sentenced to ten years' penal servitude. Edgar (1990) observes that in several other cases brought before the same judge that day, guilty pleas to very similar charges resulted in sentences ranging from three weeks to three months. Williams and Johns would have spent the next seven months working on a government work party in the local area, before being transferred to Millbank Prison. On 1 January 1850, they were transferred to Pentonville Prison to serve their mandatory six months of solitary confinement. The pair were transferred to Dartmoor Prison on 21 October 1851, but shortly afterwards Johns was transferred to a Woolwich prison hulk for disciplinary reasons. Williams remained at Dartmoor until March 1852, when he boarded the Fairlie for transportation to Van Diemen's Land. The Fairlie arrived in Hobart on 4 July. Issued with a ticket of leave, Williams absconded several times, and had his ticket revoked on a number of occasions. On one occasion he received six months hard labour for being "upon the female premises without authority and holding communication with a female servant". He was awarded a conditional pardon on 11 December 1855 but it must have been revoked because another was later awarded to him. On 18 July 1859 he received his full pardon. No trace of his subsequent life has been found.