Кіріспе
Ағылшын жол тонаушысы (1705–1739)
The gang lived in or around London. For a time Turpin stayed at Whitechapel, before moving to Millbank. On 4 February 1735 he met John Fielder, Samuel Gregory, Joseph Rose, and John Wheeler, at an inn along The Broadway in London. They planned to rob the house of Joseph Lawrence, a farmer at Earlsbury Farm in Edgware. Late that afternoon, after stopping twice along the way for food and drink, they captured a shepherd boy and burst into the house, armed with pistols. They bound the two maidservants, and brutally attacked the 70 year old farmer. They pulled his breeches around his ankles, and dragged him around the house, but Lawrence refused to reveal the whereabouts of his money. Turpin beat Lawrence's bare buttocks with his pistols, badly bruising him, and other members of the gang beat him around the head with their pistols. They emptied a kettle of water over his head, forced him to sit bare buttocked on the fire, and pulled him around the house by his nose, and hair. Gregory took one of the maidservants upstairs and raped her. For their trouble, the gang escaped with a haul of less than
Three days later Turpin, accompanied by the same men along with William Saunders and Humphrey Walker, brutally raided a farm in Marylebone. The attack netted the gang just under The next day the Duke of Newcastle offered a reward of in exchange for information leading to the conviction of the "several persons" involved in the two Woodford robberies, and the robberies of the widow Shelley and Reverend Dyde. On 11 February Fielder, Saunders, and Wheeler, were apprehended. Two accounts of their capture exist. One claims that on their way to rob the Lawrence household the gang had stopped at an alehouse in Edgware, and that on 11 February, while out walking, the owner noticed a group of horses outside an alehouse in Bloomsbury. He recognised these horses as those used by the same group of men who had stopped at his alehouse before the Lawrence attack, and called for the parish constable. Another account claims that two of the gang were spotted by a servant of Joseph Lawrence. Regardless, the three, who were drinking with a woman (possibly Mary Brazier) were promptly arrested and committed to prison. Wheeler, who may have been as young as 15, quickly betrayed his colleagues, and descriptions of those yet to be captured were circulated in the press. In The London Gazette, Turpin was described as "Richard Turpin, a butcher by trade, is a tall fresh coloured man, very much marked with the small pox, about 26 years of age, about five feet nine inches high, lived some time ago in Whitechapel and did lately lodge somewhere about Millbank, Westminster, wears a blue grey coat and a natural wig".
Топ Лондон қаласында немесе оның айналасында өмір сүрді. Бір кезде Турпин Уайтчепелде тұрды, содан кейін Миллбанкке көшті. 1735 жылдың 4 ақпанында ол Джон Филдер, Сэмюэл Грегори, Джозеф Роуз және Джон Уилермен Лондонның Бродвей дағдарындағы қонақүйde кездесті. Олар Эджвардағы Ерлсбери шаруашылығының иесі Джозеф Лоуренстің үйін тонауды жоспарлады. Сол күні кешке, жол бойында екі рет тамақ пен су ішу үшін тоқтағаннан кейін, олар бір қойшы баласын ұстап, тапаншаларымен үйге кірді. Олар екі қызметші қызды байлап, 70 жастағы шаруаға қатыгездікпен шабуыл жасады. Олар оның шалбарын аяқтарына дейін түсіріп, үйдің айналасында сүйреп жүрді, бірақ Лоуренс ақшасының қайда екенін айтудан бас тартты. Турпин Лоуренстің жалаңаш мүжігін тапаншасымен қатты ұрып, ауыр түрде жарақаттады, ал топтың басқа мүшелері оны тапаншаларымен басына ұрды. Олар оның басына су толтырылған қазанды төгіп, оны оттың үстінде жалаңаш отыруға мәжбүр етті және оны мұрыны мен шашынан сүйреп жүрді. Грегори қызметші қыздардың бірін жоғары қабатқа алып, зорлады. Олардың еңбегі үшін топ үштен кем ақшамен қашып кетті.
The gang lived in or around London. For a time Turpin stayed at Whitechapel, before moving to Millbank. On 4 February 1735 he met John Fielder, Samuel Gregory, Joseph Rose, and John Wheeler, at an inn along The Broadway in London. They planned to rob the house of Joseph Lawrence, a farmer at Earlsbury Farm in Edgware. Late that afternoon, after stopping twice along the way for food and drink, they captured a shepherd boy and burst into the house, armed with pistols. They bound the two maidservants, and brutally attacked the 70 year old farmer. They pulled his breeches around his ankles, and dragged him around the house, but Lawrence refused to reveal the whereabouts of his money. Turpin beat Lawrence's bare buttocks with his pistols, badly bruising him, and other members of the gang beat him around the head with their pistols. They emptied a kettle of water over his head, forced him to sit bare buttocked on the fire, and pulled him around the house by his nose, and hair. Gregory took one of the maidservants upstairs and raped her. For their trouble, the gang escaped with a haul of less than
Three days later Turpin, accompanied by the same men along with William Saunders and Humphrey Walker, brutally raided a farm in Marylebone. The attack netted the gang just under The next day the Duke of Newcastle offered a reward of in exchange for information leading to the conviction of the "several persons" involved in the two Woodford robberies, and the robberies of the widow Shelley and Reverend Dyde. On 11 February Fielder, Saunders, and Wheeler, were apprehended. Two accounts of their capture exist. One claims that on their way to rob the Lawrence household the gang had stopped at an alehouse in Edgware, and that on 11 February, while out walking, the owner noticed a group of horses outside an alehouse in Bloomsbury. He recognised these horses as those used by the same group of men who had stopped at his alehouse before the Lawrence attack, and called for the parish constable. Another account claims that two of the gang were spotted by a servant of Joseph Lawrence. Regardless, the three, who were drinking with a woman (possibly Mary Brazier) were promptly arrested and committed to prison. Wheeler, who may have been as young as 15, quickly betrayed his colleagues, and descriptions of those yet to be captured were circulated in the press. In The London Gazette, Turpin was described as "Richard Turpin, a butcher by trade, is a tall fresh coloured man, very much marked with the small pox, about 26 years of age, about five feet nine inches high, lived some time ago in Whitechapel and did lately lodge somewhere about Millbank, Westminster, wears a blue grey coat and a natural wig".
Үш күннен кейін Турпин, осы адамдармен бірге Уильям Сондерс пен Хамфри Уокермен бірге Мэрилебондағы шаруашылыққа қатыгездікпен шабуыл жасады. Шабуылдан топ жартылайдан астам ақша алды. Келесі күні Ньюкасл герцогы Вудфордтағы екі тонауға қатысқан «бірнеше адамдарды» және жесір Шелли мен пастор Дайдты тонау туралы ақпарат бергендерге сыйақы ұсынды. 11 ақпанда Филдер, Сондерс және Уилер ұсталды. Олардың тұтқындалуы туралы екі нұсқа бар. Бірінде топ Лоуренстің үйін тонауға бара жатқанда Эджвардағы сыраханада тоқтады делінеді, ал 11 ақпанда серуендеп жүргенде, иесі Блумсберидегі сырахананың сыртында жылқылар тобын байқады. Ол осы жылқыларды Лоуренс шабуылына дейін оның сыраханасында тоқтаған адамдар тобының қолданғанын мойындады және приход констеблін шақырды. Басқа нұсқада топтың екеуі Джозеф Лоуренстің қызметшісі көріпті. Дегенмен, әйелмен (мүмкін Мэри Брейзермен) ішіп отырған үш адам дереу тұтқындалды және түрмеге қамалды. 15 жаста болған Уилер өзінің әріптестерін тез арада сатты, ал әлі ұсталмағандардың сипаттамалары баспасөзде таратылды. The London Gazette газетінде Турпин былай сипатталды: «Ричард Турпин, кәсібі бойынша қасапшы, биік, жас түсті, кішкентай шешекпен ерекше белгіленген, шамамен 26 жаста, шамамен бес фут тоғыз дюйм биіктікте, біраз уақыт бұрын Уайтчепелде тұрды және соңғы уақытта Миллбанк, Вестминстер маңында бір жерде тұрып жатты, көк сұр пальто және табиғи перік киеді».
The gang lived in or around London. For a time Turpin stayed at Whitechapel, before moving to Millbank. On 4 February 1735 he met John Fielder, Samuel Gregory, Joseph Rose, and John Wheeler, at an inn along The Broadway in London. They planned to rob the house of Joseph Lawrence, a farmer at Earlsbury Farm in Edgware. Late that afternoon, after stopping twice along the way for food and drink, they captured a shepherd boy and burst into the house, armed with pistols. They bound the two maidservants, and brutally attacked the 70 year old farmer. They pulled his breeches around his ankles, and dragged him around the house, but Lawrence refused to reveal the whereabouts of his money. Turpin beat Lawrence's bare buttocks with his pistols, badly bruising him, and other members of the gang beat him around the head with their pistols. They emptied a kettle of water over his head, forced him to sit bare buttocked on the fire, and pulled him around the house by his nose, and hair. Gregory took one of the maidservants upstairs and raped her. For their trouble, the gang escaped with a haul of less than
Three days later Turpin, accompanied by the same men along with William Saunders and Humphrey Walker, brutally raided a farm in Marylebone. The attack netted the gang just under The next day the Duke of Newcastle offered a reward of in exchange for information leading to the conviction of the "several persons" involved in the two Woodford robberies, and the robberies of the widow Shelley and Reverend Dyde. On 11 February Fielder, Saunders, and Wheeler, were apprehended. Two accounts of their capture exist. One claims that on their way to rob the Lawrence household the gang had stopped at an alehouse in Edgware, and that on 11 February, while out walking, the owner noticed a group of horses outside an alehouse in Bloomsbury. He recognised these horses as those used by the same group of men who had stopped at his alehouse before the Lawrence attack, and called for the parish constable. Another account claims that two of the gang were spotted by a servant of Joseph Lawrence. Regardless, the three, who were drinking with a woman (possibly Mary Brazier) were promptly arrested and committed to prison. Wheeler, who may have been as young as 15, quickly betrayed his colleagues, and descriptions of those yet to be captured were circulated in the press. In The London Gazette, Turpin was described as "Richard Turpin, a butcher by trade, is a tall fresh coloured man, very much marked with the small pox, about 26 years of age, about five feet nine inches high, lived some time ago in Whitechapel and did lately lodge somewhere about Millbank, Westminster, wears a blue grey coat and a natural wig".
Эссекс тобының бөлінуі
Уиллердің мойындауы айқын болған соң, топтың қалған мүшелері әдеттегі жиналатын жерлерін тастап қашқан. Терпин Григори мен басқаларына Уиллердің ұсталғаны туралы хабарлап, Вестминстерден кетіп қалды. 1735 жылдың 15 ақпанында Уиллер билік органдарына мойындау берумен айналысып жатқанда, "үш немесе төрт адам" (көбінесе Сэмюэл Григори, Герберт Хейнс, Терпин және мүмкін Томас Роуден) Чингфордтағы Сент-Джон ханымның үйін тонады. Келесі күні Терпин (егер Роуден болса) Григори мен Хейнспен қоштасып, отбасын көру үшін Хемпстедке бет бұрды. Григори мен Хейнс Терпиннің ізінде болуы мүмкін, себебі 17 ақпанда олар Дебдендегі сыраханада тоқтап, түнде қалу ниетімен қой еті тапсырысты. Бірақ Палмер есімді бір кісі оларды танып, ауылдық полицейді шақырды. Қырқыс болды, оның барысында екі ұры қашып кетті. Олар Терпинге қосылып, Джонс пен Роуденмен бірге Вудфордқа қайтып оралғанға дейін Грейвсендке сапар шеккен болуы мүмкін. Февраль айының соңында Вудфордта тағы бір тонау туралы хабар келді – мүмкін Григори мен оның серіктері жасаған, бірақ қашудың көптеген жолдары кесілгендіктен және билік оларды іздеп жүргенде, Эссекс тобының қалған мүшелері жасырын күйінде, көбінесе Эппинг ормандығында, тығырықтап қалды. Филдер, Сондерс және Уиллер ұсталғаннан кейін алты күн өткен соң – Терпин мен оның серіктестері Грейвсендтен оралғанда – Роуз, Бразиер және Уокер Вестминстердегі шамшырақ дүкенінде пунш ішіп отырғанда ұсталды. Филдер, Роуз, Сондерс және Уокер 1735 жылдың 26 ақпаны мен 1 наурызы аралығында Миддлсекс штатының жалпы отырысында сотталды. Терпин мен Григори де қарақшылық үшін айыптамада есімдері аталды. Уокер Ньюгейт түрмесінде қайтыс болды, ал қалған үшеуі 10 наурызда Тиберннің дарғасында асылып, денелері Эджвар жолындағы гибеттерде шіруіне рұхсат етілді. Уокердің денесі тізбекке ілінді. Асылуға екі күн қалғанда, газетте Ист-Шиндегі сыраханадан айдалып кеткен "төрт күдікті адам" туралы хабар жарияланды, бұл, әдетте, Григори мен оның серіктерін сипаттады, бірақ Эссекс тобының қалған мүшелері туралы 30 наурызға дейін ешқандай хабар болған жоқ. Осы күні үш мүшесі (сәтті болмаған) Саффолк графының қызметкерінен жылқы ұрлауға тырысты. Терпин 8 наурызда болған тағы бір тонау кезінде топтың төрт мүшесімен бірге болды. Осы арада Джаспер Григори ұсталды, содан кейін наурыз айының соңында өлім жазасына кесілді. Оның бауырлары 9 сәуірде Батыс Сассекс штатының Рейк қаласында, күрес кезінде Самуилдің мұрнының ұшын қылышпен жоғалтқаннан кейін ұсталды, ал Джеремиге аяғына оқ тиді. Ол Винчестер түрмесінде қайтыс болды; Самуилге мамыр айында сот өтті және 4 маусымда өлім жазасына кесілді. Оның денесі кейіннен Эджвардағы әріптестерімен бірге тізбекке ілініп, ілінді. Мэри Бразиер Он үш колонияға жер аударылды. Герберт Хейнс 13 сәуірде ұсталды және тамызда өлім жазасына кесілді. Бұрынғы әріптестеріне қарсы істерді дәлелдеуде маңызды рөл атқарған және босатылған Джон Уиллер 1738 жылдың қаңтар айында Хакниде қайтыс болды. Оның өлімінің себебі жазылмаған, бірақ табиғи себептерден болған деп есептеледі.
Жолшыбай
Билік өкілдері Эссекс тобын таратқаннан кейін, Терпин ең көп танылған қылмысы – жол тонауға көшті. Ол 10 және 12 сәуірде болған жол тонауларға қатысқан болуы мүмкін, бірақ 5 желтоқсанда екеуі Винчестер маңында көрінді. Желтоқсанның соңында Джон Джонстың ұсталғаннан кейін олар ажырасып кетті. Роуден бұрын жалған ақша жасағаны үшін сотталған еді, ал 1736 жылдың шілдесінде ол Дэниел Крисп есімімен жалған монетаны өткізгені үшін сотталды. Крисптің нағыз аты ақыры анықталды және ол 1738 жылдың маусымында жер аударылды. 1736 жылы Турпиннің қайда болғаны туралы көп мәлімет жоқ. Ол Голландияға сапар шеккен болуы мүмкін, онда оны көргендер болған, бірақ ол басқа есіммен жасырынып, көзден жоғалған болуы да мүмкін. Алайда, 1737 жылдың ақпанында ол Пакерриджде әйелі, оның қызметшісі және Роберт Нотт есімді бір адаммен түн өткізді. Турпин кездесуді хат арқылы ұйымдастырды, бірақ ол билік органдарына түсіп қалды. Терпин Кембриджге қашып кетті, ал қалғандары «қауіпті қарақшылар және жол тонаушылар» деген айыппен ұсталды. Олар Гертфорд түрмесіне қамалды, бірақ кейін әйелдер ақталып шықты (Нотт келесі сот отырысында босатылды). Наурыз айының соңында бір хабарламада Турпиннің жалғыз жол тонаушылар тобын тонағаны айтылса да, сол айда ол Мэтью Кинг (кейін және қазіргі уақытта қате түрде Том Кинг деп аталған) және Стивен Поттер есімді екі басқа жол тонаушымен бірге жұмыс істегені хабарланды. Үшеуі 1737 жылдың наурыз және сәуір айлары аралығында бірнеше тонауларға жауапты болды, ол Уайтчепелдегі оқиғамен кенеттен аяқталды, себебі Кинг (немесе Турпин, қандай хабарлама оқылғанына байланысты) Уолтем Орманның жанында жылқы ұрлаған. Оның иесі, Джозеф Мейджор, Лейтонстондағы «Грин Мэн» тавернасының иесі Ричард Бейзге ұрлық туралы хабарлады. Бейс (кейіннен Турпиннің өмірбаянын жазған) жылқыны Уайтчепелдегі «Қызыл Арыстанға» дейін іздеді. Мейджор жануарды таныды, бірақ кеш болғандықтан және жылқы иелері әлі келмегендіктен, олар күзеттік тіктеп тұруға бел буды. Джон Кинг (Мэтью Кингтің інісі) сол түні кеш келді және жергілікті констебльді қоса алған топ оны дереу ұстады. Джон Кинг оларға Мэтью Кингтің жақын жерде күтіп тұрғанын айтты. Соңынан болған қақтығыста Мэтью Кинг оқтан жарақат алды, Поттер кейін ұсталды, бірақ сотта оған қарсы жеткілікті дәлел болмағандықтан босатылды.
Little is known of Turpin's movements during 1736. He may have travelled to Holland, as various sightings were reported there, but he may also have assumed an alias and disappeared from public view. In February 1737 though, he spent the night at Puckeridge, with his wife, her maid and a man called Robert Nott. Turpin arranged the meeting by letter, which was intercepted by the authorities. While Turpin escaped to Cambridge, the others were arrested on charges of "violent suspicion of being dangerous rogues and robbing upon the highway". They were imprisoned at Hertford gaol, although the women were later acquitted (Nott was released at the next Assize). Although one report late in March suggests, unusually, that Turpin alone robbed a company of higlers, in the same month he was reported to be working alongside two other highwaymen, Matthew King (then, and since, incorrectly identified as Tom King), and Stephen Potter. The trio were responsible for a string of robberies between March and April 1737, which ended suddenly in an incident at Whitechapel, after King (or Turpin, depending upon which report is read) had stolen a horse near Waltham Forest. Its owner, Joseph Major, reported the theft to Richard Bayes, landlord of the Green Man public house at Leytonstone. Bayes (who later wrote a biography of Turpin), tracked the horse to the Red Lion at Whitechapel. Major identified the animal, but as it was late evening and the horses had not yet been collected by their owners, they elected to hold a vigil. John King (Matthew King's brother) arrived late that night, and was quickly apprehended by the party, which included the local constable. John King told him the whereabouts of Matthew King, who was waiting nearby. During the resulting mêlée, Matthew King was wounded by gunfire, Potter was later caught, but at his trial was released for lack of evidence against him.
Өлімге әкелетін атыс
Мэттью Кингтің өлімі туралы Бейстің мәлімдемесі күшейтілген болуы мүмкін. Бірнеше есептер, соның ішінде Турпиннің өзінің баяндамасы, 1737 жылдың мамыр айының басында сол түні болған оқиғаның әртүрлі нұсқаларын ұсынады; бастапқы есептерде Турпин Кингті атқан деп айтылды, бірақ келесі айға дейін сол газеттер бұл мәлімдемені қайтарып алып, Бейстің өлімге себеп болған оқ атып өлтіргенін мәлімдеді. Дегенмен, Кингтің атылуына дейін Турпиннің өмірін түбегейлі өзгерткен оқиға болды. Ол Эппинг орманындағы жасырын жерге қашып кетті, онда оны Орман сақшыларының бірі Томас Моррис көреді. Турпин 4 мамырда Морристі карабинмен атып өлтірді, Моррис тапаншамен қаруланған күйде оны ұстауға тырысқанда. Атыс туралы «Жетіс» журналында былай деп жазылған: Патшаға Ричард Турпиннің өткен сәрсенбі, 4 мамыр күні Эппинг орманының сақшысы Генри Томсонның қызметшісі Томас Морристі қатыгездікпен өлтіргені және Лондон маңында басқа да айтарлықтай қылмыстар мен қарақшылықтар жасағаны хабарланды. Патша өзінің серіктеріне кеңшілікпен кешірім жасауға және оны ұстап, сотқа өткізуге болатындай етіп, оны табатын кез келген адамға немесе адамдарға 200 фунт сыйақы беруге келісім берді. Турпин Эссекстегі Такстедте дүниеге келді, шамамен отыз жаста, кәсібі – қасапшы, бойы 5 фут 9 дюйм, терісі қоңыр, кішкентай безгек іздері бар, жақ сүйектері кең, беті төменгі жағына қарай тар, бет-әлпеті қысқа, тік және иықтары кең. The Gentleman's Magazine (1737 жылғы маусым) Турпиннің, мүмкін, 7 мамырда атынан айырылғаны да болжанып тұр. Турпиннің серігінің әйелі Элизабет Кинг Мэтью Кинг қалдырған екі жылқыны «Қызыл Арыстан» атты қонақ үйде алуға тырысты. Жылқылардың «жол тонаушыларына» тиесілі болуы күдік тудырды және Элизабет Кинг сұраққа алу үшін тұтқындалды, бірақ кейіннен айыптаусыз босатылды. Морристің өлтірілуі Терпин туралы көптеген хабарлардың таралуына әкелді және оны ұстағанға 200 фунт стерлинг сыйақы ұсынылды. Ол қашуға тырыспады; Турпин өміріндегі сәтсіздіктерге байланысты депрессияға түскен болуы мүмкін деп болжанады. Роберт Апплтон, Шығыс Райдингтегі бейбіт судья және жоғарыда аталған оқиға туралы есеп берген адам, кейіннен үш судьяның «Палмердің» ақшаны қалай тапқанын сұрап, оның өмір салты қылмыстық әрекеттерден қаржыландырылған болуы мүмкін деп күдіктенгенін хабарлады. Турпин өзінің қарыздар болып қалған қасапшы екенін және Линкольнширдегі Лонг Саттон қаласындағы үйінен қашқанын мәлімдеді. Лонг Саттон судьясы (Деламер мырза) Джон Палмердің онда тоғыз ай тұрғанын, бірақ қой ұрлаған деп күдіктелгенін және жергілікті полиция қызметкерінің күзетінен қашып кеткенін растады. Деламер Палмердің жылқы ұрлаушы екеніне күдіктенді және оның көзқарасын қолдайтын бірнеше куәліктер алды, сондай-ақ үш судьяға оны ұстап тұруды қалағанын айтты. 1545 жылы жылқы ұрлау өлім жазасына кесілетін қылмыс болып саналды. 17 және 18 ғасырларда мүлік құқығын бұзуға байланысты қылмыстар ең қатал жазаланғандардың бірі болды; 200-ден астам өлім жазасы заңдарының көпшілігі мүлікке қатысты қылмыстарды қамтыды. Тонаумен бірге жасалған зорлық-зомбылық «алдын ала жоспарланған кісі өлтіруден (сирек кездесетін қылмыс) кейінгі қылмыс түрі болып саналды және заңның барлық қатаңдығымен қудаланып, жазаланды». Турпин «Палмер» деген лақап атымен жұмыс істегенде бірнеше жылқы ұрлаған. 1737 жылдың шілдесінде ол Линкольнширдегі Пинчбектен жылқы ұрлап, оны Хемпстедтегі әкесіне барып көру үшін алып кетті. Турпин Брауға қайтып келгенде (жол бойы үш жылқы ұрлап) жылқыны әкесіне қалдырды. Джон Турпиннің ұлының кім екені жақсы белгілі болды және жылқының кімге тиесілі екені көп ұзамай анықталды. Сондықтан 1738 жылдың 12 қыркүйегінде Джон Турпин ат ұрлау айыбымен Эссекстегі түрмеге қамалды, бірақ түрмеден қашудың алдын алуға көмектескеннен кейін, айыптаулар 1739 жылдың 5 наурызында алынып тасталды. «Палмер» Йорк қамалына көшірілгеннен кейін бір айдай уақыт өткен соң, Турпин өзінің заңды әйелінің інісі Помп Риверналға хат жазды, ол да Хемпстедте тұратын. Риверналл Турпиннің әпкесі Доротиге үйленген. Хат жергілікті пошта бөлімінде сақталды, бірақ Йорк пошта белгісін көрген Риверналл «Йоркте менің хат алысқан адамым жоқ» деп, жеткізу ақысын төлеуден бас тартты. Риверналл хат үшін ақы төлегісі келмеген болуы мүмкін, немесе ол Турпиннің істерінен алшақтағысы келген болуы мүмкін. Хат кейін Сафрон Уолдендегі пошта кеңсесіне жеткізілді, онда жас мектептесі Турпинге мектепте оқыған кезде жазуды үйреткен Джеймс Смит қолжазбаны таныды. Ол судья Томас Стаббингке хабарлап, пошта ақысын төлеп, хатты ашты. Смит Йорк қамалына барып, 23 ақпанда Палмерді Турпин деп анықтады. Ол Йорк қамалына келгеннен кейін, Томас Морристі өлтіргені үшін Герцог Ньюкасл ұсынған 200 фунт (қазіргі шақта...) сыйақыны алды.
It having been represented to the King, that Richard Turpin did on Wednesday the 4th of May last, barbarously murder Thomas Morris, Servant to Henry Tomson, one of the Keepers of Epping Forest, and commit other notorious Felonies and Robberies near London, his Majesty is pleased to promise his most gracious Pardon to any of his Accomplices, and a Reward of 200l. to any Person or Persons that shall discover him, so as he may be apprehended and convicted. Turpin was born at Thacksted in Essex, is about Thirty, by Trade a Butcher, about 5 Feet 9 Inches high, brown Complexion, very much mark'd with the Small Pox, his Cheek bones broad, his Face thinner towards the Bottom, his Visage short, pretty upright, and broad about the Shoulders.|The Gentleman's Magazine (June 1737)|
Several newspapers suggested that on 6 and 7 May, he committed two highway robberies near Epping. Turpin may also have lost his mount; on 7 May. Elizabeth King, the wife of Turpin's accomplice, attempted to secure two horses left by Matthew King, at an inn called the Red Lion. The horses were suspected as belonging to "highwaymen" and Elizabeth King was arrested for questioning, but she was later released without charge. Morris's killing unleashed a flood of Turpin reports, and a reward of £200 was offered for his capture. He made no attempt at escape; It has been suggested that Turpin may have been depressed about failures in his life. Robert Appleton, Clerk of the Peace for the East Riding, and the man whose account details the above incident, later reported that the three JPs made enquiries as to how "Palmer" had made his money, suspecting that his lifestyle was funded by criminal activities. Turpin claimed that he was a butcher who had fallen into debt, and that he had levanted from his home in Long Sutton, Lincolnshire. When contacted, the JP at Long Sutton (a Mr Delamere) confirmed that John Palmer had lived there for about nine months, but that he was suspected of stealing sheep, and had escaped the custody of the local constable. Delamere also suspected that Palmer was a horse thief and had taken several depositions supporting his view, and told the three JPs that he would prefer him to be detained. Horse theft became a capital offence in 1545, punishable by death. During the 17th and 18th centuries, crimes in violation of property rights were some of the most severely punished; most of the 200 capital statutes were property offences. Robbery combined with violence was "the sort of offence, second only to premeditated murder (a relatively uncommon crime), most likely to be prosecuted and punished to [the law's] utmost rigour". Turpin had stolen several horses while operating under the pseudonym of Palmer. In July 1737 he stole a horse from Pinchbeck in Lincolnshire, and took it to visit his father at Hempstead. When Turpin returned to Brough (stealing three horses along the way) he left the gelding with his father. The identity of John Turpin's son was well known, and the horse's identity was soon discovered. On 12 September 1738 therefore, John Turpin was committed to gaol in Essex on charges of horse theft, but following his help in preventing a gaolbreak, the charges were dropped on 5 March 1739. About a month after "Palmer" had been moved to York Castle,
From his cell, Turpin wrote to his brother in law, Pompr Rivernall, who also lived at Hempstead. Rivernall was married to Turpin's sister, Dorothy. The letter was kept at the local post office, but seeing the York post stamp Rivernall refused to pay the delivery charge, claiming that he "had no correspondent at York". Rivernall may not have wanted to pay the charge for the letter, or he may have wished to distance himself from Turpin's affairs. The letter was then moved to the post office at Saffron Walden where James Smith, who had taught his younger schoolmate Turpin how to write while they were at school, recognised the handwriting. He alerted JP Thomas Stubbing, who paid the postage and opened the letter. Smith travelled to York Castle and on 23 February identified Palmer as Turpin. He received the £200 (about £ as of ) reward originally offered by the Duke of Newcastle following Turpin's murder of Thomas Morris.
Сот
Ньюкасл герцогы оны Лондонда соттауды қалағанмен, соттың қайда өтуі керектігі туралы күмәндер туды. Іс жүргізу 22 наурызда, қысқы сот отырысы ашылғаннан кейін үш күн өткен соң басталды. Турпин Крейсиге тиесілі жылқыларды ұрлады деген айып тағылды: үш фунт тұратын бие, 20 шиллингтік тай және үш фунт тұратын ат. Айыптамада қылмыстардың 1739 жылдың 1 наурызында Велтон аулында жасалғаны және Турпиннің «Джон Палмер, сондай-ақ Паумер, сондай-ақ Ричард Турпин, Йорк графтығындағы Йорк қамалының жұмысшысы» екені көрсетілді. Техникалық тұрғыдан алғанда, айыптамалар жарамсыз болды – қылмыстар Велтон емес, Хеккингтонда болған, сондай-ақ күні де дұрыс емес еді; қылмыстар 1738 жылдың тамызында жасалған. Сот төрағасы алпыстан асса, тәжірибелі және беделді судья сэр Уильям Чаппл болды. Сот ісіне корольдің кеңесшілері Томас Плейс және Ричард Кроул (Джорджтың інісі) жетекшілік етті, ал іс қағаздары Йорк тұрғыны Томас Кайлл арқылы тіркелді. Турпиннің қорғаушы адвокаты болған жоқ; Англия тарихының осы кезеңінде қылмыс жасады деп айыпталғандарға заңдық көмек табу қымбатқа түсетін, ал олардың мүдделерін сот төрағасы қорғайтын. Куәгерлердің арасында Томас Крейси және Турпиннің қолжазбасын таныған Джеймс Смит болды. Турпин өзіне қарсы куәгерлерден сұрақтар қоюға тырыспады; Крейсиден сұрағанда, ол: «Бүгін күткенімдей куәгерлер келмегендіктен, мен ештеңе айта алмаймын, Сіздің Лордтығыңыздан сотты басқа күндіге шегеруді сұраймын», – деді. Смит туралы сұрағанда, ол оны танымаймын деді. Өзінен сұрақтар алғанда, Турпин сотқа есек пен тайды Хеккингтон маңындағы қонақ үй иесінен сатып алғанын айтты. Ол Палмер псевдонимін қалай қолданғаны туралы алғашқы әңгімесін қайталады, бұл оның анасының бойжеткен аты екенін мәлімдеді. Сот оның Линкольнширге келгенге дейін атын сұрағанда, ол «Турпин» деді. Сот залынан шықпай, қазылар алқасы Турпиннің бие мен тайды ұрлаудағы бірінші айыбы бойынша кінәлі деп тапты, ал одан кейін атты ұрлауда да кінәлі деп тапты. Сот барысында Турпин өзіне қорғанысын дайындауға жеткілікті уақыт берілмегенін, куәгерлерді шақыруға мүмкіндік болғанша сот процесін кейінге шегеру қажеттігін және сотты Эссексте өткізу қажеттігін бірнеше рет айтты. Соттау алдында судья Турпиннен өлім жазасынан құтылуына себептер бар ма деп сұрағанда, ол: «Бұл мен үшін өте қиын, мырзам, өйткені мен қорғанысыма дайындалмадым», – деді. Сот: «Неге дайындалмадың? Сен бұл жердегі кез келген адам сияқты соттың уақытын білдің», – деп жауап берді. Турпин сот процесі Эссексте өтетінін айтқанына қарамастан, судья: «Сені осылай айтқандардың бәрі де кінәлі; және сенің елің сені өлім жазасына лайық қылмыс жасады деп тапқандықтан, менің міндетім сені жазалау», – деп жауап берді, осымен оны өлім жазасына кесті.
Атқару
Түрмеге қамалғанға дейін Турпинге жиі қонақтар келіп тұратын (түрмеші Турпин мен оның қонақтарына сусын сатудан 100 фунт стерлинг тапқан деген қауесет болған), бірақ ол жергілікті дін қызметкерінің "қатты сөгісі мен ескертулерін" қабылдамады. Турпиннің әкесі, мүмкін, 29 наурыздағы хатында оған «көптеген құқық бұзуларыңды Құдайдан кешірім сұрауға шақырып, айқышқа ілінген ұрының соңғы сәтте кешірім алғанын есіңде ұста» деп кеңес берген. Турпин жаңа пальто мен жаңа аяқ киім сатып алды, ал өлім жазасына кесілген күні үш фунт пен он шиллингке бес аза тұтушыны жалдады. 1739 жылдың 7 сәуірінде, аза тұтушыларымен бірге Турпин мен Джон Стид (ат ұрысы) ашық арбамен Йорк қаласынан Кнавесмирге жеткізілді, ол кезде бұл орын Лондонның Тиберн дарғасымен теңестірілетін. Турпин «таң қалдырарлықтай сенімділікпен өзін ұстады» және «өткенде тұрған көрермендерге бас иді». Ол дарға аспанға сатымен көтеріліп, өлім жазасын орындайтын адаммен сөйлесті. Йорк қаласында тұрақты дарға асушы болған жоқ, сондықтан тұтқынға дарға асушы болып қызмет ету шартымен кешірім беру қалыпты жағдайға айналған. Осы жолы кешірім алған адам – жол тонаушы Томас Хэдфилд болды. Дарға асудың қысқа жолы – баяу тұншығу арқылы өлімге жеткізу еді, сондықтан Турпин кешкі уақытқа дейін асылып тұрды, содан кейін оны түсіріп, Кастлгейттегі тавернаға әкелді. Ертесіне таңертең Турпиннің денесі Фишергейттегі Сент-Джордж шіркеуінің зиратына, қазіргі Рим-католик Сент-Джордж шіркеуінің қарсы жағына жерленді. Жерлеуден кейінгі сейсенбіде мәйіттің дене ұрлаушылармен ұрланғаны хабарланды. Денелерді медициналық зерттеулер үшін ұрлау жиі кездесетін құбылыс еді және Йорк билігі оған көз жұмған болуы мүмкін. Алайда, бұл практика халық арасында ұнамады, сондықтан дене ұрлаушылар мен Турпиннің мәйітін көп ұзамай халық ұстап алды. Дене табылып, қайтадан жерленді, болжам бойынша, бұл жолы әкпен бірге. Турпиннің денесі Сент-Джордж зиратында жатыр делінеді, бірақ қабірдің нақтылығына қатысты күмән туындайды.
Кейінгі көзқарастар
Терпин аңызының кейбірін тікелей Ричард Бейстің "Ричард Терпиннің өмірінің шынайы тарихы" (1739) еңбегінен табуға болады – бұл шындық пен қиялы араласқан, сот процесінен кейін асығыс жазылып, сенімсіз жұртшылықты қанағаттандыру үшін дайындалған туынды. Сотталғандардың сөздері, қылмыскерлердің өмірбаяндары мен сот әдебиеті 17-шы ғасырдың соңы мен 18-шы ғасырдың басында танымал жанрлар болды. Олар көптеген оқырмандарға арналған және қазіргі романның алғы күші болды, олар "бұрынғы немесе кейінгі кез келген кезеңмен салыстыруға келмейтін көлемде өндірілді". Мұндай әдебиеттер жаңалықтар ретінде таралды және "қылмыс, жаза, күнә, құтқарылу, Құдайдың тағдыры және жалпы әлеуметтік және моральдық бұзушылықтар туралы алаңдаушылықты білдіруге және талқылауға мүмкіндік беретін форум" болды. Бейстің құжатында болжамдар бар; мысалы, оның Турпиннің Элизабет Миллингтон емес, Палмер ханымға үйленгені туралы мәлімдемесі, әрине, дұрыс емес. Бірақ "Жол тонаушысы" туралы оқиға Эссекс бандысының соңымен автордың естеліктері байланысты болуы мүмкін. Барлоу сондай-ақ 1739 жылы Томас Кайлдың басылымына қосылған Турпиннің мәйітін ұрлау туралы есепті "өте нәзікпен қарастырылған, тіпті құрметпен қарастырылғандай" деп бағалап, оның шығу тегіне күмән тудырады. Турпиннің замандас портреті жоқ, өйткені ол аса маңызды емес болғандықтан, өлместікке лайық деп есептелмеді. Бейстің 1739 жылғы басылымының бір нұсқасындағы үңгірде жасырынып отырған адамның гравюрасы кейде оның портреті деп есептеледі, бірақ ең жақын сипаттаманы Джон Уилер берген: "жаңа түсті терісі, кішкентай шешек іздері бар, шамамен бір метр жетоқсан тоғыз дюйм бойында, көк сұр пальто және ақшыл шаш киген". Турпин жол тонаушысы ретінде танымал, бірақ оның өлімінен бұрын оның осындай қызметі туралы замандас хабар 1737 жылдың маусым айында "Жаңалықтар, жаңалықтар: Лондонның шулы жағдайы, Ұлы Турпиннен кейін қуып жететін ізгілік шақыру, Ирландияға қашқан" атты парақшада жарияланды. XVII ғасырдағы кейбір жол тонаушылары кітаптардың тақырыбына айналғанмен, Джеймс Хинд, Клод Дюваль және Уильям Невисон сияқты есімдер бүгін Дик Турпин аңызына қарағанда аз танымал, оның қиялдағы ерліктері алғаш рет XIX ғасырдың басында пайда болды. Алайда, 19-шы ғасырдың жазушысы Уильям Харрисон Эйнсворттың 1834 жылғы "Роуквуд" романына осы оқиғаны қосуға және оны әшекейлеуге түрткі болған оқиға – Лондоннан Йоркке жасалған аңызға айналған саяхат болды. Суретші Эдвард Халл Эйнсворттың оқиғасын пайдаланып, Турпиннің өмірінен маңызды оқиғалардың алты суретін жариялады. Эйнсворттың Турпиннің қара биесімен түнгі саяхаты туралы әңгімесі Дэниел Дефоның 1727 жылы жазған "Британ аралдарының барлық бөлігін аралап шығу" еңбегінде жазылған оқиғадан бастау алады. 1676 жылы Кентте тонау жасағаннан кейін Уильям Невисон алибиін растау үшін Йоркке аттанды, ал Дефоның бұл саяхат туралы есебі халық аңызына айналды. Осындай саяхат 1808 жылы Турпинге де жатқызылды, ал 1819 жылы сахнада орындалды, бірақ Эйнсворттың көзқарасы бойынша (бір күннен кем уақытта 200 миль) бұл мүмкін емес еді. Дегенмен, Эйнсворттың Қара Бесс туралы аңызы 1867-68 жылдары жарияланған 254 бөліктен тұратын "Қара Бесс немесе Жолдың рыцарі" атты төмен бағалы кітаптарда қайталанды. Бұл әңгімелерде Турпин батыр болды, оған сенімді серіктестері Клод Дюваль, Том Кинг және Джек Ранн қосылды. Бұл оқиғалар Турпинді "жолдың мырзасы [және] әлсіздерді қорғаушы" етіп көрсетті, бұл ағылшын қылмыскерлерін романтизациялаудың танымал мәдени дәстүріне сәйкес келеді. Бұл практика Турпин туралы жазылған балладаларда көрініс табады, олардың ең ертесі, "Дик Турпин", 1737 жылы жарық көрген. Кейінгі балладаларда Турпин 18-шы ғасырдың Робин Гуд кейіпкері ретінде бейнеленді: "Турпин ұсталды, соты өтті, ал әтеш үшін ол соңында қайтыс болды. Бес жүз фунт ол тегін берді, барлығы Джек Кетчке шағын мұра ретінде".
Ainsworth's tale of Turpin's overnight journey from London to York on his mare Black Bess has its origins in an episode recorded by Daniel Defoe, in his 1727 work A tour thro' the whole island of Great Britain. After committing a robbery in Kent in 1676, William Nevison apparently rode to York to establish an alibi, and Defoe's account of that journey became part of folk legend. A similar ride was attributed to Turpin as early as 1808, and was being performed on stage by 1819, but the feat as imagined by Ainsworth (about 200 miles in less than a day) is impossible. Nevertheless, Ainsworth's legend of Black Bess was repeated in works such as Black Bess or the Knight of the Road, a 254 part penny dreadful published in 1867–68. In these tales, Turpin was the hero, accompanied by his trusty colleagues Claude Duval, Tom King, and Jack Rann. These narratives, which transformed Turpin from a pockmarked thug and murderer into "a gentleman of the road [and] a protector of the weak", followed a popular cultural tradition of romanticising English criminals. This practice is reflected in the ballads written about Turpin, the earliest of which, Dick Turpin, would appear to have been published in 1737. Later ballads presented Turpin as an 18th century Robin Hood figure: "Turpin was caught and his trial was passed, and for a game cock he died at last. Five hundred pounds he gave so free, all to Jack Ketch as a small legacy."
Мұра
Турпин туралы әңгімелер 20 ғасырдың басына дейін жариялануын жалғастырды, ал аңыз сахна мен киноға да көшті. 1845 жылы драматург Джордж Дибдин Питт Турпин өмірінің ең танымал "фактілерін" қайта жаңғыртты, ал 1846 жылы Мари Тюссо Мадам Тюссо мұражайына Турпиннің балауыз мүсінін қосты. Астлидің амфитеатры Дик Турпиннің Йоркке атқа шабуылы туралы хипподрама қойды. 1906 жылы актер Фред Гиннетт "Дик Турпиннің Йоркке соңғы саяхаты" фильмінің сценарийін жазып, бас рөлді өзі сомдады. "Дик Турпиннің Йоркке саяхаты" – 1922 жылы Морис Элви түсірген британдық тарихи үнсіз драма, бұл оқиғаның алғашқы толық метражды фильмі. Көп жыл бойы кино тарихшылары оның толығымен жоғалып кеткенін есептеген, бірақ 2003 жылы екі катушка қайта табылды. Күміс экранда басқа да үнсіз нұсқалары пайда болды, ал кейбір бейімделулерде Турпин Робин Гуд стиліндегі кейіпкерге айналдырылды. Сид Джеймс 1974 жылғы "Carry On Dick" фильмінде Турпин рөлінде ойнады, ал LWT Ричард О'Салливанды "Дик Турпин" (1979–1982) атты телесериалында Турпин рөліне шақырды. Ноэль Филдинг Apple TV+ үшін "Дик Турпиннің толығымен ойдан шығарылған оқиғаларында" Турпин рөлін сомдады. Лондонның Хитроу әуежайының шетіндегі Хэттон-Кросс метро станциясының жанындағы Фелтамда Дик Турпин Уэй атты көше бар, себебі Турпин жақын жердегі Хунслоу-Хитте тығырынан жасырынып жүрген деген сенім қалыптасқан.