Жаңа Зеландиядағы шарап өндірісінің тарихы мен дамуы

Кіріспе

Жаңа Зеландияда шарап жасау

Оңтүстік Тынық мұхитындағы арал мемлекеті ретінде Жаңа Зеландияның климаты көбінесе теңіздік, бірақ оның созылған географиясы солтүстіктен оңтүстікке қарай маңызды аймақтық айырмашылықтарды тудырады. Жаңа әлемнің көптеген шараптары сияқты, Жаңа Зеландия шараптары әдетте бір сортты шараптар ретінде өндіріліп, жарияланады, ал қоспа болған жағдайда, шарап жасаушылар таңбада сорттық құрамын көрсетеді. Жаңа Зеландия ең жақсы Марлборо Саувиньон Бланк өнімімен және соңғы кезде Марлборо, Мартинборо және Орталық Отагодан алынған тығыз, концентрленген Пино Нуармен танымал. Жаңа Зеландиядағы шарап тарихы 19 ғасырдың басына дейін жетеді, бірақ Жаңа Зеландиядағы қазіргі шарап өнеркәсібі 20 ғасырдың ортасында басталды және 21 ғасырдың басында қарқынды дамыды, 2000 жылдан 2020 жылға дейін жылына 17% өсімді көрсетті. 2020 жылы Жаңа Зеландияда шараптық жүзімдіктің гектар аумағынан өнім алынды, оның ішінде гектары (шамамен үштен екісі) Саувиньон Бланкқа арналған. Жалпы өндірістің шамамен 90% АҚШ, Ұлыбритания және Австралияға экспортталады, 2020 жылы экспорттық кірістер бойынша рекордтық көрсеткіштерге жетті.

Тарих

Шарап жасау және жүзім өсіру Жаңа Зеландияның колониялық дәуіріне дейін барады. Жаңа Зеландиядағы алғашқы жүзім бағы 1819 жылы миссионер Сэмюэл Марсден Керикериде отырғызған. 1851 жылы француз маристік миссионерлер Хоукс-Бейде діни тағылымға арналған шарап жасау үшін жүзімдік құрды. Қазір Mission Estate Winery компаниясының бөлігі болып табылатын бұл жүзімдік Жаңа Зеландиядағы ең көне коммерциялық жүзімдік болып саналады. Портрет суретшісі Уильям Бетхам 1881 жылы Лансдоун, Мастертон жүзім бағында Пино-Нуар және Эрмитаж (Сира) жүзімдерін отырғызды. 1895 жылы Жаңа Зеландия үкіметінің Ауыл шаруашылығы департаменті шарап жасау мүмкіндіктерін зерттеу үшін сарапшы-консультант, жүзім өсіруші және шараптанушы Ромео Брагатоны шақырды. Бетхамның Эрмитажынан дәм татып көргеннен кейін ол Жаңа Зеландияның, әсіресе Вайрарапаның жүзім өсіруге «өте қолайлы» екенін қорытындылады. Оның француз әйелі Мари Зели Германс Фрере Бетхам оның тыранына қолдау көрсетті. Олардың шарап жасаудағы серіктестігі мен жаңашылдығы Жаңа Зеландияның қазіргі заманғы жүзім өсіру практикасының негізін қалауға көмектесті. 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында Жаңа Зеландияға келген далматин иммигранттары жүзім шаруашылығы туралы білімдерін әкеліп, Батыс және Солтүстік Оклендте жүзімдіктер отырғызды. Олардың жүзімдіктерінен әдетте асханалық шарап және қауымдастықтарының талғамына сай келетін күшті шарап өндірілді. 20 ғасырдың бірінші жартысында Жаңа Зеландияда шарап жасау экономикалық тұрғыдан маргиналды қызмет болып келді. Бұл кезеңде жерді пайдалану негізінен мал шаруашылығына бағытталды, ал экономикада сүт, ет және жүн экспорты басымдық құйды. Жаңа Зеландияның көп бөлігі британдықтардан тараған, олар сыра мен спирттік ішімдіктерді ұнатты; арақ-шарапты ұстанбау қозғалысы ұлттық деңгейде шарапқа деген құрметті одан әрі төмендетті. 1930 жылдардағы Ұлы депрессия жаңадан пайда болған өнеркәсіптің өсуіне кедергі келтірді. 1970 жылдары осы тежеуші факторлардың кейбіреулері маңызды өзгерістерге ұшырады. 1973 жылы Ұлыбритания Еуропалық экономикалық қауымдастыққа кірді, бұл Жаңа Зеландияның ет және сүт өнімдерін экспорттау үшін бұрынғыдай қолайлы сауда шарттарын тоқтатуды талап етті. Бұл ауыл шаруашылығы экономикасын күрт қайта құруға және дәстүрлі «біріншілік» өнімдерден – сүт, ет және жүннен – әлеуетті жоғары экономикалық табыс әкелетін өнімдерге қарай әртараптандыруға әкелді. Төмен ылғалдылық және топырақтың құнарлылығы төмен ортада жақсы өнім беретін жүзімдіктер бұрын шеткі жайылым болған аумақтар үшін қолайлы деп есептелді. 1960 жылдардың соңында Жаңа Зеландияның «алты сағаттан кейін» саясатына соңғы нүкте қойылды, онда пабтар мен барлар жұмыс күні аяқталғаннан кейін бір сағатқа ғана ашылып, жексенбі күні күні бойы жабылып тұрды. Осы заң реформасы мейрамханаларға BYO («өздеріңіз әкеліңіз») лицензиясын енгізуге мүмкіндік берді, бұл жаңа зеландиялықтардың шарапты бағалауы мен тұтынуына айтарлықтай әсер етті. Соңында, 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында реактивті ұшақтардың пайда болуы ОЕ («шетелдік тәжірибе») дәуірін басталды, онда жас, әдетте жақсы білімді жаңа зеландиялықтар шетелде, көбінесе Еуропада өмір сүріп, жұмыс істеді. Шетелде шарапты танысу Жаңа Зеландиядағы сұранысты ынталандырды.

Winemaking and viticulture date back to New Zealand's colonial era. New Zealand's first vineyard was planted in 1819 by missionary Samuel Marsden in Kerikeri. In 1851, French Marist missionaries established a vineyard in Hawke's Bay for making Communion wine. Now part of the Mission Estate Winery, it is the oldest commercial vineyard in New Zealand. Portrait artist William Beetham planted Pinot Noir and Hermitage (Syrah) grapes at his Lansdowne, Masterton vineyard in 1881. In 1895, the New Zealand government's Department of Agriculture invited the expert consultant viticulturist and oenologist Romeo Bragato to investigate winemaking possibilities. After tasting Beetham's Hermitage, he concluded that New Zealand and the Wairarapa in particular were "pre eminently suited to viticulture." His French wife, Marie Zelie Hermance Frere Beetham, supported Beetham in his endeavours. Their partnership and innovation to pursue winemaking helped form the basis of modern New Zealand's viticulture practices. Dalmatian immigrants arriving in New Zealand in the late 19th and early 20th centuries brought with them viticultural knowledge and planted vineyards in West and North Auckland. Typically, their vineyards produced table wine and fortified wine to suit the palates of their communities. For the first half of the 20th century, winemaking in New Zealand was a marginal economic activity. Land use during this period was primarily animal agriculture, and the exports of dairy, meat, and wool dominated the economy. Most New Zealanders were of British descent, and favoured beer and spirits; the temperance movement further reduced the national appreciation for wine. The Great Depression of the 1930s also hampered the growth of the fledgling industry. By the 1970s, some of these inhibiting factors underwent important changes. In 1973, Britain entered the European Economic Community which required ending the favourable trade terms for New Zealand's meat and dairy exports. This led ultimately to a dramatic restructuring of the agricultural economy, and diversification away from traditional "primary" products—dairy, meat and wool—to products with potentially higher economic returns. Vines, which produce best in low moisture and low soil fertility environments, were seen as suitable for areas that had previously been marginal pasture. The end of the 1960s saw the end of the New Zealand policy known as the "six o'clock swill", where pubs and bars were open for only an hour after the working day ended, and closed all day Sunday. The same legislative reform saw the introduction of BYO ("bring your own") licences for restaurants, which had a marked effect on New Zealanders' appreciation and consumption of wine. Finally, the advent of jet airliners in the late 1960s and early 1970s ushered in the OE ("overseas experience"), where young, typically well educated New Zealanders spent time living and working overseas, often in Europe. The ensuing exposure to wine while abroad subsequently stimulated demand within New Zealand.

Заманауи өнеркәсіптің пайда болуы

1973 жылы Монтана Вин, қазір Pernod Ricard иелігіндегі Бранкотт Эстейт, Марлбородағы алғашқы жүзімдіктерді отырғызып, 1979 жылы өзінің алғашқы Sauvignon Blanc шарабын шығарды. Бұл шарап Австралиядағы шарап өндірушілер салты бойынша, өндірілген жыл (жылым) және жүзім сорты бойынша белгіленді. Сол жылы Мюллер Тюргау, Рислинг және Пинотаж сорттарынан да жоғары сапалы шараптар жасалды. Окленд пен Хоукс-Бейден алынған сапалы Каберне-Совиньон шарабы индустрияны үнемі артып келе жатқан инвестициялармен, жүзімдіктердің көбеюімен, жер бағасының өсуімен және жергілікті халықтың қызығушылығы мен мақтанышымен нығайтты. Бұл өсімге байланысты, әсіресе гибридтер мен Мюллер Тюргау сияқты, өнімділігі жоғары бірақ бағасы төмен сорттардың көп егілуіне әкелді. Бұл мәселені шешу мақсатында 1984 жылы үкімет жүзім өсірушілерге жүзімдіктерді жою үшін ақы төледі, бірақ көптеген өсірушілер бұл гранттарды осы сорттарды Шардонне мен Совиньон Бланк сияқты сәнді сорттарға ауыстыру үшін пайдаланды, көбінесе ескі тамырларын сақтап қалды. 1980-ші жылдар бойы жапырақтардың өсуын баяулату және жүзімнің сапасын жақсарту үшін жаңа, жетілдірілген жүзімдік күтімі әдістері енгізілді. Бұл Жаңа Зеландия шарап индустриясының қалпына келуіне және сапаның айтарлықтай жақсаруына мүмкіндік берді.

Саувиньон Бланктың жаңа түрі

1980 жылдары Жаңа Зеландияда, әсіресе Марлбороу аймағындағы шарап заводтары тамаша совиньон бланк өндіре бастады. 1985 жылы Клауди Бей жүзімдіктерінен алынған совиньон бланк Жаңа Зеландия шараптарына халықаралық назар аудартып, сыншылардың жоғары бағасын алды. Шарап туралы жазатын Джордж Тейбер Клауди Бейді "көптеген адамдар әлемдегі ең жақсы совиньон бланк деп санайды" дейді. Жаңа Зеландияның беделі қазір нығайып қалды; Оз Кларк Жаңа Зеландия совиньон бланкы "көз жосып айтуға болады, әлемдегі ең жақсысы" деп жазды, ал Марк Олдман "Жаңа Зеландия совиньон бланкы – екі ата-анасынан да жақсы қасиеттер мұра еткен бала сияқты: Жаңа әлемдегі экзотикалық хош иістер мен Сансерре сияқты Ескі әлем совиньон бланкінің күштілігі мен лимон қышқылы" деп сипаттады.

Климат пен топырақ

Шарап өсіретін аймақтар көбінесе еркін су өткізетін аллювиалды аңғарларда орналасқан – Хоук шығанағы, Мартинборо, Нельсон, Марлбороның Вайрау және Аватер аңғарлары, сондай-ақ Кентербери. Ерекше жағдайлар – Вайхэке аралы және Орталық Отагодағы Каварау шатқалы. Аллювиалды шөгінділер әдетте жергілікті құмтас – грейвактан тұрады, ол Жаңа Зеландияның таулы тізбегінің көп бөлігін құрайды. Кейде топырақтың аллювиалды сипаты маңызды, мысалы, Хоук шығанағындағы Гимблетт шағылы деп аталатын шөгінділер осындай жоғары сапалы ерекшеліктерге ие, сондықтан олар шарап этикеткасында жиі көрсетіледі. Гимблетт шағылы – бұрынғы өзен төсегі, топырағы өте тасты. Тастардың әсері топырақтың құнарлылығын төмендетіп, жер асты суы деңгейін түсіреді және Хоук шығанағындағы салқын теңіз желдерін жұмсартатын жылу жинағыш ретінде қызмет етеді. Бұл айтарлықтай жылы мезоклиматты құрайды. Кентерберидегі Вайпара аймағындағы топырақ түрі өзгеше. Омихи төбелері, Торлесс тобының әктас шөгінділерінің бір бөлігі, осы жерде орналасқан. Виноделдер Pinot Noir жүзімін осы жерге отырғызған, себебі француз тәжірибесінде осы жүзім түрі мен Côte d'Or аймағының сазды топырағы арасындағы үйлесімділік байқалған. Тіпті Вайпара аңғарының төңкеріліп жатқан грейвак топырағында да кальций карбонатының концентрациясы Côte d'Or-дан жоғары, бұл Вайпара өзенінде ағатын сүттей судан көрінеді. Каварау шатқалында жұқа және дақылды жоғарғы топырақ қабаты және негізінде шпаттан тұратын тау жыныстары бар. Алғашқы шарап өсірушілер солтүстікке қарай бұрылған беткейлердегі тасқа тік шұңқырлар жасап, жүзім отырғызуға арналған орындарды дайындаған. Мұндай жағдайда суару қажет, ал жүзімдер қоректік заттарды алу үшін күш жұмсауға мәжбүр. Суару, аз өнімділік техникалары және тау жыныстарының жылу әсері жүзімге және одан кейін шарапқа ерекше қарқындылық береді. Жаңа Зеландиядағы шарап аймақтары солтүстікте 36° оңтүстік ендігінен (Нортленд, Испанияның Херес қаласымен салыстырылады) оңтүстікте 45° оңтүстік ендігіне (Орталық Отаго, Францияның Бордо қаласымен салыстырылады) дейін созылады. Жаңа Зеландияның климаты теңіздік, яғни теңіз ауа райын жұмсартады, нәтижесінде Еуропа мен Солтүстік Америкадағы ұқсас ендіктерге қарағанда салқын жаздар мен жұмсақ қыстар болады. Теңіздік климатта жылдың кез келген уақытында суық жел соғып, жылы кезеңдер де болуы мүмкін, сондықтан ауа райының өзгеруі жиі кездеседі. Климат көбінесе ылғалдырақ, бірақ шарап аймақтары жаңбырдан қорғалған жерлерде және басым ылғалды желдің қарсы жағында дамыған. Жаңа Зеландияның шарап аймақтарында тіпті ең ыстық жазда да салқын түндер болады. Тұрақты салқын түндердің әсерінен жемістерде әрқашан жоғары қышқылдық деңгейі болады.

Wine regions are located mostly in free draining alluvial valleys—Hawke's Bay, Martinborough, Nelson, the Wairau and Awatere valleys of Marlborough, and Canterbury—with the notable exceptions of Waiheke Island, Kawarau Gorge in Central Otago. The alluvial deposits are typically the local sandstone called greywacke, which makes up much of the mountainous spine of New Zealand. Sometimes the alluvial nature of the soil is important, as in Hawke's Bay where the deposits known as the Gimblett Gravels represent such quality characteristics that they are often mentioned on the wine label. The Gimblett Gravels is a former riverbed with very stony soils. The effect of the stones is to lower fertility, lower the water table, and act as a heat store that tempers the cool sea breezes that Hawke's Bay experiences. This creates a significantly warmer mesoclimate. Waipara, in Canterbury, represents another soil type. The Omihi Hills, part of the Torlesse group of limestone deposits, are located here. Viticulturists have planted Pinot Noir here because of the French experience of the affinity between the grape type and the chalky soil on the Côte d'Or. Even the greywacke alluvial soils in the Waipara valley floor have a higher calcium carbonate concentration than the Côte d'Or, indicated by the milky water that flows in the Waipara River. The Kawarau valley has a thin and patchy topsoil over a bedrock that is schist. Early growers blasted holes into the bare rock of north facing slopes with miners' caps to provide planting holes for the vines. These conditions necessitate irrigation and make the vines work hard for nutrients. Irrigation, low cropping techniques, and the thermal effect of the rock produces great intensity for the grapes and subsequent wine. The wine regions in New Zealand stretch from latitudes 36°S in the north (Northland) (comparable in latitude to Jerez, Spain), to 45°S (Central Otago) in the south (comparable in latitude to Bordeaux, France). New Zealand's climate is maritime, meaning that the sea moderates the weather, producing cooler summers and milder winters than would be expected at similar latitudes in Europe and North America. Maritime climates tend to demonstrate higher variability with cold snaps possible at any time of the year and warm periods even in the depth of winter. The climate is typically wetter, but wine regions have developed in rain shadows and in the east, on the opposite coast from the prevailing moisture laden wind. The wine regions of New Zealand tend to experience cool nights even in the hottest of summers. The effect of consistently cool nights is to produce fruit, which is nearly always high in acidity.

Өнеркәсіптік құрылым және өндіріс әдістері

Жаңа Зеландия шарап жасаушылары түрлі өндіріс техникаларын қолданады. Жүзімдерді орталықта орналасқан, қарапайым немесе отбасылық меншіктегі шаруашылықтың жерінде өсіретін жүзім бағының дәстүрлі түсінігі – бұл модельдің тек біреуі ғана. Еуропалық кооперативтік модель (аудандық немесе AOC ауылында шарап жасау орталықтандырылған өндіріс орнында жүзеге асырылатын модель) сирек кездессе де, шарап жасаушылар үшін жеміс өсіру келісімшарты 1970 жылдары шарап жасау өркендеген кезден бері Жаңа Зеландия индустриясының ерекшелігі болып табылады. Шындығында, көптеген танымал өндірушілер келісімшарт бойынша жеміс өсіруші ретінде бастаған. Көптеген жаңа өндірушілер өз жүзімдерінің сапалы жеміс беруге жетілгенше күтіп, келісімшартты жеміспен жұмыс істеуден бастады. Кейбір өндірушілер өздері сататын сорттардың ассортиментін кеңейту үшін келісімшартты жеміс қолданады, тіпті басқа географиялық аймақтардан алынған жемістерді де пайдаланады. Мысалы, Окленд өндірушісі "Марлборо Совиньон Блан" немесе Марлборо өндірушісі "Гисборн Шардоне" шарабын сатуы жиі кездеседі. Келісімшарт бойынша жеміс өсіру – Жаңа Зеландия шарап индустриясынан бұрын пайда болған жергілікті агроөнеркәсіптік әдістерді қолданудың бір мысалы. Жаңа Зеландияның жаңа индустрияға бейімделуінің тағы бір мысалы – Жаңа Зеландияның сүт индустриясының нормалары мен стандарттарынан бейімделген, шарап жасауда тот баспайтын болатты кеңінен пайдалану. Шарап жасаушылар үшін экономикалық тұрғыдан тиімді пайдалануға дайын шағын өнеркәсіптік инфрақұрылым болды. Қазіргі шарап жасау технологиясы дүние жүзінде дерлік толығымен стерильді және гигиеналық болғанымен, алкоголь өндірісінің табиғи антибиотикалық қасиеттеріне 1970 жылдары, Жаңа Зеландия шарап индустриясы басталған кезде көбірек сенеді. Тот баспайтын болатты кеңінен қолдану Жаңа Зеландия шараптарының стиліне де, жергілікті талғамға да ерекше әсер етті. Халықаралық аренада танымал болған алғашқы шараптар шараптағы жемістің қарқындылығы мен тазалығы үшін мақталып, қышқылдығына қарамастан құрғақ стильде жасалған. Тот баспайтын болат жемістің қарқындылығын тудырмаса да, оны пайдалануға мүмкіндік берді. Күні бүгінге дейін Жаңа Зеландияның ақ шараптары құрғақ болуға бейім.

New Zealand's winemakers employ a variety of production techniques. The traditional concept of a vineyard, where grapes are grown on the land surrounding a central simply owned or family owned estate with its own discrete viticultural and winemaking equipment and storage, is only one model. While the European cooperative model (where district or AOC village winemaking takes place in a centralized production facility) is uncommon, contract growing of fruit for winemakers has been a feature of the New Zealand industry since the start of the winemaking boom in the 1970s. Indeed, many well known producers began as contract growers. Many fledgling producers started out using contract fruit while waiting for their own vines to mature enough to produce production quality fruit. Some producers use contract fruit to supplement the range of varieties they market, even using fruit from other geographical regions. For example, it is common to see an Auckland producer market a "Marlborough Sauvignon Blanc" or a Marlborough producer market a "Gisborne Chardonnay". Contract growing is an example of the use of indigenous agro industrial methods that predate the New Zealand wine industry. Another example of the adaptation of NZ methods toward the new industry was the universal use of stainless steel in winemaking adapted from the norms and standards of the New Zealand dairy industry. There was an existing small scale industrial infrastructure ready for winemakers to employ economically. While current winemaking technology is almost universally sterile and hygienic worldwide, the natural antibiotic properties of alcohol production were more heavily relied upon in the 1970s when the New Zealand wine industry started. This pervasive use of stainless steel had a distinctive effect on both New Zealand wine styles and the domestic palate. The early wines, which made a stir internationally, were lauded for the intensity and purity of the fruit in the wine. Indeed, the strength of flavour in the wine accommodated very dry styles, despite intense acidity. While stainless steel did not produce the intensity of fruit, it allowed for its exploitation. Even today, New Zealand white wines tend toward the drier end of the spectrum.

Савиньон Бланк

Жаңа Зеландия көптен бері өзінің совиньон бланкісімен танымал, ол елдің шарап өнеркәсібінде басымдық құрайды. 2017 жылы совиньон бланкінің жүзімдіктерінің алаңы елдің барлық жүзімдіктердің 60% құрады, ал совиньон бланкі шарабы ұлттық экспорттың 86% -ын шамалады. Көптеген сарапшылар Жаңа Зеландияның совиньон бланкісін әлемдегі ең жақсы шараптардың бірі деп есептейді.

Шардонне

Шардонне Орталық Отагоға дейін оңтүстікке қарай өндіріледі, бірақ солтүстікке қарай егістер көбейеді. Жаңа Зеландияның шарап аймақтары арасында Шардонне стильдерінде айқын ерекшеліктер байқалмайды; жеке шарап жасаушылардың рецептуралары, еменнің қолданылуы және жылдың ерекше есімдері терруардың кез келген айырмашылығын жояды. Жаңа Зеландияның ең жоғары бағаланған Шардоннайларының арасында барлық аймақтан шараптар кездеседі, оның ішінде Кумеу өзенінің (Кумеу), Черч Роуд, Клервиу, Сакрад Хилл, Вилла Мария және Те Мата (Хоук шығанағы), Ата Ранги (Мартинборо), Фромм (Марлборо), Нейдорф (Нелсон), Миллтон (Гисборн) шараптары бар. Шардонне он жыл бұрынғыдан кем сәнге ие болғанымен (соңғы он жылда жүзімдік аумағы азайды, Пино Григе жол берді), шарап жасаушылар 2016 жылы жақсы сату және соңғы кезде өсімді байқады. Сонымен қатар, оның бағасы Жаңа Зеландиядағы басқа ақ шарап түрлерінен жоғары.

Қызыл шараптар

Бүгінде Жаңа Зеландия ең көп танымал қызыл шараптары француздық дәстүрлі сорттардан жасалған. Совиньон Бланнан кейін Пино Нуар Жаңа Зеландияда ең көп егілетін екінші сортқа айналды, ал Хоук шығанағы және Вайхеке аралы сияқты жылы аймақтарда Сира және негізінен Мерло мен Каберне Совиньоннан құралған Бордо стиліндегі шарап қоспаларына деген қызығушылық артып келеді.

Пино-Нуар

1970-ші жылдардың соңындағы кезеңдер қазіргі заманғы шарап өнеркәсібінің бастапқы жылдары болды, ал Жаңа Зеландиядағы күн сәулесінің салыстырмалы түрде аз болуы қызыл сорттарды отырғызуға кедерілді. Дегенмен, кейбір мамандар Пино Нуарға үлкен үміт артатын. Алғашқы нәтижелер жақсы клондарға қолжетімділіктің шектеулі болуына байланысты әртүрлі болды, бірақ 1984 жылғы Сент-Хелена Пино Нуары Кантербери аймағының Пино Нуардың Жаңа Зеландиядағы отаны болып саналатындай әсер етті. Бастапқы қызығушылық азайғанмен, Кантербери аймағы Пино Нуардың дамуына куә болды, ол қызыл сорттың басым түріне айналды, әсіресе қазіргі кезде үстемдік құратын Вайпара қосалқы аймағында. Өндірушілер қатарында Waipara Hills, Pegasus Bay, Waipara Springs, Muddy Water, Greystone, Omihi Hills және Black Estate бар. Пино Нуардың ең жақсы үлгілері Мартинборода, Веллингтонның шығысында, Вайрарапа аймағында өндірілді. Palliser Estate, Martinborough Vineyards, Murdoch James Estate (қазір Luna Estate) және Ata Rangi сияқты бірнеше жүзімдіктер 1980-ші жылдардың соңында және 1990-шы жылдары Пино Нуардан қызықты және күрделі шараптар жасады. Осы кезеңде Орталық Отагода Каварау шатқалында Пино Нуардың алғашқы егістері пайда болды. Орталық Отаго Жаңа Зеландия үшін ерекше ұзақ тарихқа ие, сапалы тас жемістер, әсіресе вишня өндіруші ретінде танымал. Жаңа Зеландиядағы барлық басқа шарап аймақтарынан оңтүстікке орналасқандықтан, ол тау жоталарымен қоршалған, бұл күнделікті және маусымдық температураның өзгеруін күшейтті, бұл климатты Жаңа Зеландияның әдетте теңіздік жағдайларында ерекшелендірді және Пино Нуар өсіруге өте қолайлы болды. Шындығында, соңғы жылдары Орталық Отагодағы Пино Нуар көптеген халықаралық наградалар мен марапаттарды жеңіп алды, сондай-ақ Янсис Робинсон және Оз Кларк сияқты британдық шарап сарапшыларының қызығушылығын оятып, олардың назарын аударды. Бұл шараптар Жаңа Зеландия шараптарына тән ерекше қышқылдық пен мол жемістілікке ие болды, сонымен қатар, Бургундия шараптарымен байланысты болатын, Жаңа Зеландия шараптарында сирек кездесетін ароматтар мен дәмдердің күрделілігін көрсетті. Ерекше өндірушілер: Akarua, Felton Road, Chard Farm және Mount Difficulty. 2006 жылы Жаңа Зеландияның Пино Нуар шараптарын соқыр дегустациядан өткізген Майкл Купер ең жақсы он шараптың бесеуі Орталық Отагодан, төртеуі Марлбородан және біреуі Вайпарадан келгенін хабарлады. Бұл өткен жылы өткен соқыр дегустациядағы барлық үздік он шараптың Марлбородан шыққандығымен салыстырылады. Купер бұл аймақтардың Пино Нуарының салыстырмалы сапасынан гөрі, Орталық Отаго өнімінің коммерциялық көлемде қолжетімді болуымен байланысты екенін болжайды. Жаңа Зеландия шараптары сияқты, Жаңа Зеландияның Пино Нуары да жемісті, алға бағытталған және бөтелкеде ерте пісіп жетеді. Ол әдетте (сорт үшін) толық денелі, өте жақын және еменде пісіру шектеулі болады. Жаңа Зеландияның жоғары сапалы Пино Нуар үлгілері дәмді, топырақты дәмдерімен ерекшеленеді және күрделілігі жоғары. Decanter журналында (2014 жылдың қыркүйегі) жарияланған мақаласында Боб Кэмпбелл Жаңа Зеландияның Пино Нуарында аймақтық стильдер пайда бола бастағанын айтады. Пино егістігі ең көп орналасқан Марлборо, өте хош иісті, әсіресе қызыл жемісті, қызыл вишняны, сондай-ақ ұзақ сақтауға мүмкіндік беретін берік таниндік құрылымы бар шараптар өндіреді.

The late 1970s were early in the modern wine industry, and the comparatively low annual sunshine hours to be found in New Zealand discouraged the planting of red varieties. Despite this, some held great hopes for Pinot Noir. Initial results were mixed because of limited access to good clones, yet the Saint Helena 1984 Pinot Noir was notable enough that the Canterbury region was thought to become the New Zealand home for Pinot Noir. While the early excitement passed, the Canterbury region has witnessed the development of Pinot Noir as the dominant red variety, particularly in the now dominant Waipara sub region. Producers include Waipara Hills, Pegasus Bay, Waipara Springs, Muddy Water, Greystone, Omihi Hills and Black Estate. The next region to excel with Pinot Noir was Martinborough, east of Wellington in the Wairarapa region. Several vineyards, including Palliser Estate, Martinborough Vineyards, Murdoch James Estate (now Luna Estate) and Ata Rangi consistently produced interesting and increasingly complex wine from Pinot Noir at the end of the 1980s and into the 1990s. At around this time, the first plantings of Pinot Noir in Central Otago occurred in the Kawarau Gorge. Central Otago had a long (for New Zealand) history as a producer of quality stone fruit, particularly cherries. Significantly further south than all other wine regions in New Zealand, it benefited from being surrounded by mountain ranges which increased both its daily and seasonal temperature variations, making the climate unusual in the typically maritime conditions in New Zealand, and ideal for growing Pinot Noir. Indeed, recent years have seen Pinot Noir from Central Otago win numerous international awards and accolades, and excite the interest of British wine commentators including Jancis Robinson and Oz Clarke. Not only did the wines have the distinctive acidity and abundant fruit of New Zealand wines, but they demonstrated a great deal of complexity, with aromas and flavours not common in New Zealand wine and normally associated with Burgundy wine. Notable producers include Akarua, Felton Road, Chard Farm and Mount Difficulty. In a blind tasting of New Zealand Pinot Noir in 2006, Michael Cooper reported that of the top ten wines, five came from Central Otago, four from Marlborough and one from Waipara. This compares with all top ten wines coming from Marlborough in an equivalent blind tasting in the previous year. Cooper suggested that this has to do with more Central Otago production becoming available in commercial quantities, than the relative qualities of the regions' Pinot Noir. As is the case for other New Zealand wine, New Zealand Pinot Noir is fruit driven, forward and early maturing in the bottle. It tends to be quite full bodied (for the variety), very approachable and oak maturation tends to be restrained. High quality examples of New Zealand Pinot Noir are distinguished by savoury, earthy flavours with a greater complexity. In an article in Decanter (September 2014), Bob Campbell suggests regional styles are starting to emerge within New Zealand Pinot Noir. Marlborough, with by far the largest plantings of Pinot, produces wines that are quite aromatic, red fruit in particular red cherry, with a firm tannic structure that provides cellaring potential.

Қуаныш шарап

[[Жаңа Зеландияда дәстүрлі әдіспен көпіршікті шараптар өндіріледі. 1956 жылы Кумеудегі Селакс компаниясы Champelle деп аталатын алғашқы коммерциялық көпіршікті шарапты жасады. 1975 жылы шампан өндірушісі Дэниел Ле Брун Жаңа Зеландияға көшіп келіп, Марлборо аймағында дәстүрлі әдіспен (méthode traditionelle) өндірісті бастады. Марлборо аймағының қолайлы топырағы және келесі 20 жылда өндірілген шараптардың сәттілігі ірі шампан өндірушілерінің, әсіресе Deutz және Moët & Chandon компанияларының инвестицияларын тартуға жеткілікті болды. Бүгінде Ле Брун отбасы Lion компаниясы Дэниел Ле Брун атын сатып алғаннан кейін No. 1 Family Estate атымен жұмыс істейді. 2013 жылы бірнеше Марлборо өндірушілері Méthode Marlborough ұйымын құрды, ол брендті стандарттау және отандық және халықаралық деңгейде насихаттау үшін бірлесіп жұмыс істейді. Жаңа Зеландияда дәстүрлі әдіспен жасалған көпіршікті шараптардың көп бөлігі Марлборода өндірілсе де, Жаңа Зеландияның басқа аймақтарында да осы шараптардың мысалдары бар. Quartz Reef Орталық Отагода, Church Road Хокс-Бейде орналасқан, ал Lindauer (алғашқыда Гисборн қаласында құрылған, қазір Lion компаниясына тиесілі); тіпті Окленд аймақтарында да шарап өндірушілері бар. Жаңа Зеландияның көпіршікті шараптарының экспорты көбінесе Ұлыбританияға бағытталған, онда ең танымал мысалдар – қазір LVMH компаниясына тиесілі Cloudy Bay-дің Pelorus шарабы және Lindauer-дің Special Reserve шарабы. Соңғы кезде дәстүрлі әдіспен жасалған шараптардың экспорты төмендеп, 2005-2011 жылдар аралығында көлемі екі есеге азайды және қазір Жаңа Зеландияның жалпы экспортының бір пайызынан да аз құрайды. Бұл, бір жағынан, көпіршікті Sauvignon Blanc шарабының танымалдылығының артуымен және өндірісінің өсуімен байланысты, ол Жаңа Зеландия шарабының жаңа стилі болып табылады.

Жаңа Зеландияның шарап өсіру аймақтары

Жаңа Зеландияда 2017 жылы жаңа заң күшіне енді, ол Жаңа Зеландия шараптары үшін географиялық таңбалау (ГТ) жіктемесін орнатып, оны Еуропаның қорғалған географиялық таңбалау (ҚГТ) жіктемесімен және Америка Құрама Штаттарындағы шарап өсіру аймақтарымен теңестірді. 2017 жылы Жаңа Зеландияның Интеллектуалдық меншік кеңсесіне барлығы 18 өтінім ұсынылып, 2019 жылдың басына қарай тіркеу жұмысы аяқталды.

Нортленд

Нортленд – Жаңа Зеландиядағы ең солтүстік шарап аймағы, демек экваторға ең жақын орналасқан. 2017 жылдың қазанынан бері географиялық көрсеткіш ретінде танылған, сонымен қатар ең кішкентай географиялық көрсеткіш болып табылады, 2020 жылы жүзімдіктердің алқабынан 269 тонна өнім алынған. Жаз айларындағы жоғары температура мен мол жауын-шашын жүзім шаруашылығы үшін қиындық тудыруы мүмкін; суғару қажет болмаса да, ылғалдылық кейбір зиянкестер мен аурулардың пайда болуына жағдай жасайды. Тыныш топырақ және Нортленд климаты жоғары жүзім өнімділігіне алып келеді, сондықтан жүзімдіктерді тиімді басқару арқылы өнімділікті шектеу қажет, осылайша сапалы шараптарды қамтамасыз етуге болады. Осының салдарынан Нортленд көбінесе пісіп-жетілген, аздап қышқылды шараптар өндіреді.

Окленд

Окленд географиялық көрсеткіші – Үлкен Окленд аймағын қамтитын шағын аймақ, 2022 жылы жүзүмдіктің жалпы ауданы .

Нельсон

Нельсон Жаңа Зеландиядағы ең күнге толы климатқа ие, жылдық орташа күн сәулесінің ұзақтығы 2400 сағаттан асып, шамамен Тосканаға тең. Ұзақ созылған күздер кешкі жиналған, сапалы шараптар өндіруге мүмкіндік береді. Нельсон аймағында екі кіші аймақ бар: Ваймеа және Мутерь аңғары. Аймақтың танымал шарап зауыттарының қатарында 2012 жылы Раймонд Чанның «Жыл шарап зауыты» сыйлығына ие болған Neudorf Vineyards және 2019 жылы Жаңа Зеландия шарап байқауында «Champion Open White Wine», «Champion Sauvignon Blanc» және «Best Wine Nelson» номинацияларында жеңіс одны алған Seifried Estate Winery бар.

Марлборо

Жаңа Зеландиядағы жүзімдіктер аймағы бойынша торт диаграммасы. Жақсы жылдары Уайтаки аңғарындағы жылы жаз және ұзақ құрғақ күз Жаңа Зеландиядағы ең ұзақ өсу маусымының бірін қамтамасыз етеді. Жүзім толығымен пісіп, күрделі және жақсы теңдестірілген шараптарды береді. Дегенмен, ауа райы жылдан жылға өте өзгермелі және қырауға осал болғандықтан, кейбір жылдары өнімді жинау үшін тым суық болып кеткен. Қалған өндірушілер шамамен жүздік алқаптарында өсіп, аймақтың шараптарының сапасы мен ерекшелігі үшін жақсы танылып келеді, әсіресе Pinot Noir, Riesling, Pinot Gris және Chardonnay сорттарынан. Pinot Noir, әсіресе, Жаңа Зеландияның басқа аймақтарынан өзгеше, Central Otago Pinot Noir-ге қарағанда тыныш және нәзік терруарды көрсетеді. Бүгінде Жаңа Зеландияның шарап өнеркәсібі халықаралық нарықта жоғары жетістікке жеткен. Жаңа Зеландия шарап өсірушілер 2020 жылы экспорттық сатудың рекордтық 1,92 миллиард NZ$ құрағанын, 2 миллиард NZ$ жетіп, экспорт индустриясының алдыңғы бестігіне кіруді мақсат ететінін хабарлады. Шарапқа деген сұраныстың артуына байланысты, елдің барлық айманындағы жүзімдіктердің отырғызылуы 1997 жылдан 2017 жылға дейін өсті. Әлемнің көптеген жерлеріндегідей, Жаңа Зеландия шарабындағы жаңа үрдіс – жоғары сапалы шараптарды шығаратын шағын бутик шарапханалардың танылуы. 2020 жылы жүзімдік ауданы 500 гектардан аспайтын бұл кіші өндірушілер Жаңа Зеландиядағы шарап зауыттарының үштен екі бөлігінен астамын құрады. Олар барлық шарап аймақтарында біркелкі орналасқан, ал ірі өндірушілер негізінен Марлборо, Хоукс-Бей, Гисборн және Уайпарада шоғырланған.

Статистика

Жаңа Зеландия шарап өндірісі Жыл Өнімді шарап алаңы (гектар) Жалпы өндіріс (миллион литр) 1981 2,600 44.0 1982 4,700 47.0 1983 5,000 57.7 1984 5,500 41.7 1985 5,900 59.6 1986 4,300 42.4 1987 37.7 1988 39.2 1989 4,270 45.3 1990 4,880 54.4 1991 5,440 49.9 1992 5,800 41.6 1993 5,980 32.5 1994 6,110 41.1 1995 6,110 56.4 1996 6,610 57.3 1997 7,410 45.8 1998 7,580 60.6 1999 9,000 60.2 2000 10,197 60.2 2001 11,648 53.3 2002 13,787 89.0 2003 15,800 55.0 2004 18,112 119.2 2005 21,002 102.2 2006 22,616 133.2 2007 25,355 147.6 2008 29,310 205.2 2009 31,964 205.2 2010 33,428 190.0 2011 34,500 235.0 2012 35,337 194.0 2013 35,182 248.4 2014 35,510 320.4 2015 35,463 234.7 2016 36,226 313.9 2017 36,943 285.1 2018 38,073 301.7 2019 38,680 297.4 2020 39,935 329.0