Кіріспе

Интегративтік криминология жекелеген теорияларға немесе әдістемелік тәсілдерге қарсы тұрады және криминология мен пенологияны зерттеу үшін пәнаралық парадигманы қабылдайды. Интеграция – жаңалық емес. Ол Мертонның (1938), Сазерлендтің (1947) және Коэннің (1955) маңызды еңбектеріне негіз болды, бірақ соңғы жиырма жылда одан дамыған бағыт пайда болды (Месснерді (1989) қараңыз).

Проблемалар

Тұжырымдамалық қиындық – нысанды ескере отырып, заттың пайдалылығын сақтап қалу. Қағида – өлшенетін пайда болмаса, интеграцияламау керек. Жүйелер теориясы изоморфизмді барлық ғылым салаларында табуға болады деп санайды, ал осы ортақ элементті табыстыру және интеграцияланған теорияда пайдалану жақсырақ түсінуге әкеледі. Бірақ, метатеорияда түсініктерді түсініктердің ішіне топтастыру арқылы редукционизмге немесе қарапайым абстракцияға ұшырау қаупі бар. Бұл адам табиғаты қандай, адамдар неге сәйкес келеді немесе келмейді, жеке адам қоғамның себебі де, салдары да бола алады және неге ауытқушылық субъективті және уақыт бойынша өзгеретін сипатқа ие деген оңай жалпылама гипотезалардан туындайды. Бұрын бөлінген барлық аспектілерді біріктіретін «Жалпы» немесе «Бірыңғай» теория жасауға ұмтылыс жасалады, бірақ жеке теориялар болу үшін әдістемелік тұрғыдан дәйекті зерттеулер мен талдаулар жүргізілуі керек екендігі естен шығарылады. Сондай-ақ, барлық теориялар ішінара дұрыс, ішінара бұрыс және ешқайсысы өздігінен толыққанды емес деп есептеледі. Қоғам әділдік және жазалау жүйелерінде рационалдылыққа ұмтылуы керек болғандықтан, әлеуметтік бақылау тұжырымдамаларын қайта қарастыру маңызды, бірақ мақсат – тұжырымдамаларды сынап көру үшін жаңа зерттеулер жасау (мысалы, қоғамды біріктіретін нәрсе, адамдарды әлеуметтендіруі міндетті емес) немесе жақсырақ операциялық гипотезаларды әзірлеу (мысалы, әртүрлі сыйақылар мен шығындарды өлшеу үшін эквивалентті шкала жасау) – бір теорияның екіншісінен дұрыс екенін растауға тырысудан гөрі, кеңірек негізде болуы керек.